#96 Enerverend en rustgevend
Waarin kleine dorpen en steden groot zijn
Sander Grootendorst | Achterhoek Nieuws | Cultuurnieuwsbrief 02-05-2025
Foto's: Hans Mellendijk | 19-04-2025
Posts tonen met het label Columns. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Columns. Alle posts tonen
vrijdag 2 mei 2025
woensdag 30 april 2025
Inmiddels geschiedenis in Doetinchem, Achterhoek, Gelderland
Tja, dertig april klinkt in mijn oude oren altijd nog als Koninginnedag.
Oud collega Frans Miggelbrink leidde op Omroep Gelderland ons door de Oranje-gekte van Doetinchem.
zaterdag 19 april 2025
AN | Tweeluik | zomer en lente
Eergisteren zag ik een mooi tweeluik op de webstee van Achterhoek Nieuws 👉. De één heeft de zomer al in zijn kop, de ander is nog lang niet klaar met de lente.
zaterdag 9 november 2024
Die wende 35
Vriend Gertjan Tuenter stuurde me 9 november 2009 onderstaand verhaal. Een document over de val van de muur. Toen twintig jaar geleden. Waar een aantal Varssevelders heen togen. Leider had ik een andere afspraak, maar was wel aanwezig bij het smeden van de plannen:
“Het is vrijdagavond 10 november 1989, we zitten bij cafe 't Veertje en nemen de toestand in de wereld door. Het gesprek komt op de ontwikkelingen in Berlijn. Als het waar is dat de muur gaat vallen is dit een belangrijk moment in de geschiedenis. We besluiten dat we daar bij moeten zijn. Gertjan belt Anne, Bert belt Hetty, Jan belt Tineke, Pieterjan gaat ook mee. Jos en Hans hebben afspraken en gaan niet. Gertjan gaat met Jan naar Sinderen om het paspoort op te halen. Anne heeft snel eieren gebakken. Wesselien heeft broodjes gesmeerd. Terug bij 't Veertje blijkt dat Jos toch meegaat. Berts paspoort ligt in Barneveld maar Harry Mulder biedt spontaan zijn paspoort aan. Om 10.15 uur vertrekken we. We denken 's nachts tegen drie uur in Berlijn te zijn.
Tot enkele kilometers voor Helmstedt gaat alles voorspoedig.Op de baan naast ons zien we steeds meer Trabantjes met van die spitse achterlichtjes. Plotseling file, naast ons een stroom Trabantjes, Lada's, Wartburgs en Dacia's ook veel MZ motoren, heel veel 2-tact. Er hangt een dikke blauwe walm over de snelweg. We geloven onze ogen niet. We komen nauwelijks verder. Een vrachtwagenchauffeur vertelt dat er bij Berlijn Nichts mehr. Veel mensen starten de auto niet meer maar duwen hem een paar meter verder als dat kan. In dit tempo duurt het dagen om in Berlijn te komen, we beginnen behoorlijk spijt te krijgen van onze beslissing naar Berlijn te gaan.
Uiteindelijk komen we toch bij de paspoortcontrole. Het eerste paspoort blijkt verlopen: Het tweede paspoort: Auch verfallen . Het derde: ab april 84. Mein Gott ist das möglich, Kollege kuck doch. Met een wegwerpgebaar geeft de beambte de vijf paspoorten terug. Het paspoort van Harry / Bert heeft hij nog niet bekeken. Gertjan stamelt nog iets van: "Een paspoort mag toch een jaar of zes verlopen zijn" De beambte vindt het niet de moeite waard hier op te reageren. Dan wenkt hij dat hij de paspoorten nog een keer wil hebben, schrijft een briefje, wijst waar we de auto neer moeten zetten en stuurt ons naar een kantoortje om dagpassen te halen. Voor het kantoortje waar we moeten maken staat een Schlange evenals voor het loket van de dagpassen. Bert wordt onzeker of de truc met het paspoort van Harry Mulder wel doorgezet moet worden, de pasfoto lijkt van geen kant en de lichaamslengtes van Bert en Harry verschillen bijna 20 cm. Bert besluit zijn rijbewijs in te leveren aan het loketje en vertelt dat hij per ongeluk het paspoort van een huisgenoot meegenomen heeft, de man kijkt wanhopig maar schrijft de visa toch uit DM 65 per stuk exclusief pasfoto. Terug naar controleur 1. Deze ziet het rijbewijs en vraagt wat dit weer te betekenen heeft. Uitvoerig vertelt Bert over de paspoortverwisseling en dat Harry nu in Parijs zit met Berts papieren. De papieren gaan in een map naar het volgende kantoor 200 meter verder. De foto's worden nauwkeurig vergeleken met de personen. Uiteindelijk mogen we de Transitroute op.
Aan de overzijde staat het verkeer volledig vast en het duurt niet lang of wij staan ook weer stil. Volgens de borden zijn we nog 45 km verwijderd van de Hauptstadt der DDR. We zijn het er over eens dat het op deze manier wel enige dagen kan duren voor we uit deze file zijn. De koffie en de boterhammen zijn op, de broodjes van Wesselien zijn in Varsseveld achtergebleven. Gertjan besluit nog niet te vertellen dat hij nog vier appels en een mandarijn heeft, hij houdt ze achter de hand als een leuke verrassing voor de komende dagen. Op een Duitse radiozender horen we dat er gaten in de muur gemaakt worden en dat er steeds langere rijen mensen en files komen. Toch is de stemming op de weg tamelijk opgewekt en de mensen schuiven vol goede moed telkens een paar meter op, al dan niet gebruik makend van de motor. De walm wordt steeds dikker.
De radio meldt dat er moeilijkheden zijn bij de Brandenburger Tor. Op meerdere plaatsen stromen de mensen nu West-Berlijn binnen. Het is zaterdagmiddag 1 uur, 10 uur oponthoud, toch lijkt het of de auto's sneller doorgelaten worden.
We komen bij de controle voor Berlijn. De stemming bij de grenswachten is veranderd, ze hebben bloemen op het uniform of in de loop van hun wapen, ook staan er bierflesjes op tafel met bloemen. Om 2 uur zaterdagmiddag rijden we in een eindeloze stroom DDR-burgers West-Berlijn binnen.
Gertjan Tuenter
maandag 19 augustus 2024
Het Volksfeest Varsseveld herbezocht
De Poggendammers | vrijdag 16 augustus 2024
Kermis | Volksfeest Varsseveld | 17-08-2024
DU - Edelweiss Kapelle Gelselaar
Zie ook de aaifoto's 👉
woensdag 24 april 2024
Ondertussen in Ulft
Gisteren samen met Rido Jansen werk afgeleverd voor de expositie Kunst in de winkel, die in mei in etalages van Ulftse ondernemers wordt ingericht. Allemaal in het kader van Huntenkunst.
zaterdag 6 april 2024
Jubileumboek Sportclub Varsseveld 100 jaar
Guus Hiddink sprrekt de aanwezigen toe.
Donderdagavond 29 maart j.l. werd het jubileumboek van Sportclub Varsseveld gepresenteerd op het eeuwfeest bij de Radstake op de Heelweg.
Lees ook Achterhoek Nieuws | Gelderse Post hier 👉
Het is een schitterend en kloek boek geworden dat zijn weerga niet kent. Prima en uitslovend werk van vormgever Pieterjan Duitshof en van de redactie Harry Breuker, Gerrit Jan Heijink en Gerrit Schuurman
Mijn bescheiden bijdrage:
Herinneringen van Hans Ebeling Koning, vanuit UD-perspectief
Ik raakte betrokken bij het jubileumboek niet vanwege mijn overmatige grote kennis over het edele balspel. Maar vanwege mijn andere kijk op de dingen, vermoed ik. Onder andere een herinnering, die Kunstacademie leraar Hans Ebeling Koning mij ooit enthousiast vertelde over die bewuste wedstrijd, die vooral in de historie van de sportclub nog generaties lang door werd verteld. De promotiewedstrijd in het oorlogsjaar 1944. Waarin Varsseveld tweemaal won van de oudste veldsportvereniging in Nederland UD 1875 uit Deventer. Eerst op sportpark Oberink met 5-3 en daarna in Deventer met 1-3. Ik heb de taak op me genomen omdat verhaal boven water te krijgen. Daarbij indachtig het feit dat ik met Pieter-Jan Duitshof de vormgever van dit boek ook een oud-AKI leerling, in de staminee, minstens eens in het jaar, prettige herinneringen uitwissel over de academiejaren. Over de AKI in het algemeen, maar Hans in het bijzonder. Een gesprek dat dan steevast eindigde met: 'We zouden hem eens moeten opzoeken.'
Maar tja daar kwam het dan maar niet van. Met deze gegronde reden was het dan eindelijk zover om een afspraak te maken. Hans net gerevalideerd van een val bij het ophangen van een schilderij en zijn vrouw Annemieke stonden ons in het hoge Drentse noorden in Gasselte op te wachten. Het werd een zeer aangenaam weerzien waarin oude herinneringen aan de AKI-jaren werden opgehaald en de reis naar Varsseveld -waar de 13-jarige Hans de wedstrijd in 1944 als jonge puber en lid van de UD de nederlaag ervoer- kreeg meer inkleuring en de roemruchte wedstrijd werd nu ook eens vanuit het perspectief van Deventer bekeken.
Hans heeft de wedstrijd gezien. Het was voor hem de eerste keer dat hij van Varsseveld hoorde. Het begon voor de UD-ers heel feestelijk met een vervoer door de Gelderse Tram Wegen door de club geregeld, vanaf het Deventerse Knutteldorp via Gorssel, Zutphen, Doetinchem naar Varsseveld. Een reis met oude mannen. UD staat voor Utile Dulci, het nuttige door middel van het aangename, aldus Horatius.
Van oorsprong een Cricketclub met een sportveld in de
Uiterwaarden van de IJssel. UD kreeg in Varsseveld geen schijn van kans:
5-0 ruststand, Na de rust twee goals UD. Vijf-Twee werd de eindstand. Hij herinnert zich de platte boerenwagens die als tribune werd gebruikt. Hans weet nog dat hij zich een geweldige ‘loser’ vond tijdens de terugreis.
Op 23 april van dat jaar kwam de thuiswedstrijd Deventer met voor de rust een kleine hoop op winst: 1-0 Na de rust echter kwam Varsseveld met drie tegengoals en werd de eindstand 1-3. Het elftal uit de Achterhoek promoveerde naar de 2e klasse. Hans kwam uit Diepenveen, ging naar de ULO, UD was meer voor de gymnasium en HBS-leerlingen. Het was een elitaire club. Hans’ vader deed aan atletiek, en zodoende kwam Hans toch bij UD terecht. Als 9-jarige tot zijn 18e jaar gevoetbald tot dat letterlijk de pleuris uitbrak en hij in Sanatorium Middelheim terecht kwam.
Bij het weggaan geeft Hans het jubileum boek t.g.v. honderd jaar UD mee, Not Out (een cricket-term), in het boek herinneren twee regeltjes aan de betreffende nederlaag.
Na een wandeling door de indrukwekkend tuin rondom de woonstee, waarin we vele tekeningen van Hans herkennen, nemen we afscheid en rijden terug naar de Achterhoek.
woensdag 27 maart 2024
30 jaar Beste Achterhoekers
Beste Frans
Het zal vijftig jaar geleden zijn dat ik voor het eerst met hem kennis maakte. Ik kwam te werken in Terborg. Vanuit Varsseveld wenste men me veel sterkte voor dit zendingswerk. De animositeit tussen de twee plaatsen was groot. Ik kreeg te maken met de Kindervakantiekampen. Frans was daar een van de enthousiaste vrijwilligers die de rode draad verzorgde, dat avontuurlijk door de hele week geweven werd. Reden om hem ook uit te nodigen voor het Erbarmen Festival. Onder de namen Jeugdvreugd, Man of Man trad hij er op en later ook jaren solo in ‘nDrom.
Hij werd in de Kwaksmölle mijn collega en ook als columnist bij de krant. Frans ontwikkelde zich daarna als presentator die zwaarwichtige onderwerpen licht weet te maken.
Met zijn ‘Beste Achterhoekers’ inmiddels dertig jaar de observator van de Achterhoeker.
Al herken ik me niet altijd in zijn generalisaties, gelukkig zijn er dan weer scherpere opinies die me wakker houden.
Frans bij deze gefeliciteerd en mocht je over twintig jaar de vijftig jaar vol maken, en dat dan de burgemeester besluit om een straat naar je te vernoemen, dan blijkt jouw naam ook nog duurzaam. De toevoegsel ‘straat’ is immers niet nodig: Frans Miggelbrink volstaat, want net als bij mij, in de achternaam Mellendijk is de straat er al in verborgen.
vrijdag 15 maart 2024
woensdag 17 mei 2023
Dauwtrappen in de Oude IJsselstreek
Mocht je morgen met de fiets willen gaan dauwtrappen dan is wellicht één van de vier VERHALENBANKJESROUTES in gemeente de Oude IJsselstreek een idee.
Of anders de MOLENROUTE.
Is het slecht weer, is er noodweer op komst? Vanuit een luie stoel, lekker warm binnen, valt er ook te genieten van al dat moois in de Oude IJsselstreek. Beleef de Verhalenbankjesroute als hoorpel.
Haal hier de luisterbestanden binnen 👉
vrijdag 12 mei 2023
Intussen in Winterswijk | momenteel in (10 jaar) villa Mondriaan
Winterswijk Binnen en buiten | Winterswijk en Mondriaan van lauw naar wauw 👉
Meer Mondriaan (en Winterswijk) in 'sMelssleMs' daar👇
'Mondriaan Frame' 1995
400x600x50cm Steel,wood, concrete
Het kunstwerk van Vic Hulshof 👉 op de Scholtenbrug, de dorpsweide van Winterswijk vind ik het beste werk dat in Winterswijk verwijst naar Piet Mondriaan. Het neemt de kijker mee naar zowel het vroege als latere werk van de schilder die zijn jeugdjaren in Winterswijk doorbracht.
donderdag 3 november 2022
Mangs in 'n verleden um precies te waen 10 joor geleden.
Achterhoekse golf
Niet ongemerkt is er in de loop van de jaren een golf van Achterhoekse muziek over Nederland heen gespoeld. Geen alles verwoestende Sandy maar eerder een rustig kabbelend en stromend golfje dat afwisselend over de boorden van de Oude IJssel stroomde en zich dan zich weer terugtrok in de Boven Slinge om ook weer heftiger toe te slaan. Zo ook twee jaar geleden met bovenregionale aandacht voor het Barlo’se gezelschap Shaking Godspeed dat in een mum van tijd zelfs tot Budapest en de Spaanse binnenlanden reikte en dat momenteel Duitse podia in Köln, Berlin, Hamburg en München plat speelt.
In het kielzog lijken andere bandjes opgestaan.
Maar, of dat echt zo is weet je eigenlijk nooit precies. De media denken het en plots lijkt er een stroming. De Achterhoekse golf ‘ist da’. Waarschijnlijk heeft die te maken met de gezonde voedingsbodem. Dankzij leegstaande kippenhokken en ander boerengerief is er een overschot aan oefenruimte en omdat er verder weinig anders te doen is en de verveling toeslaat, ga je met elkaar muziek maken. Dat zou ook de reden kunnen zijn, naast de modernisering van het muziekonderwijs wellicht. Ontegenzeggelijk in ieder geval dat in de voetsporen van Normaal, Boh Foi Toch, Jovink en de Voederbietels een breder spoor qua muziekvariëteit en succes is ontstaan. Regelmatig zien of horen we bands met illustere namen als The Backcorners Boogie Band, De Staat, Hadrian’s Wall, Villa Zeno, Gepetto, The Bruurkes op de Hilversumse radio- en tv-zenders.
Normaal
Boh Foi Toch
Villa Zeno
The Bruurkes
Meeliftend op het succes startte onlangs jonge hond Meindert Bussink op internet een modernere social-media-versie van het poparchief. Die ontsloot inmiddels honderd bands op zijn site ‘Behind the Corner’. Hij verzamelt verhalen over bands, organiseert in Dancing de Radstake bijeenkomsten waar een en ander te beluisteren en te zien is en waar de muzikanten aan het woord komen. Dit allemaal in samenwerking met lokale media. In het verlengde ligt overleg met het Poparchief Achterhoek Liemers in het verschiet, zou je denken. Niet dus of toch wel? Hoe dan ook, het muzikale landschap is er kleur- en klankrijker op geworden.
Zo dacht ik in het voorjaar een perfecte cover the horen van Bowie’s ‘
David Bowie
Suffragette city’ in het overvolle zaaltje van staminee ‘de Beugel’.
Toen mijn gehoor gewend was, ontwaarde ik een perfecte vertaling in het Achterhoeks. Klank en inhoud perfect aangevoeld:“Hee man, ik bun ’n sociopaot/En ik knipoog, tegen iedereen op straot./Soms leen ik ..., de puppy van mien moe./Door loop ik dan met rond en ze komt naor mien toe.” Sowieso, wat een band The Bruurkes, want over hen heb ik het! Langzaam bouwden ze een eigen repertoire op dat er niet om liegt.
Ooit, ook voor twee jaar via ‘Blokhut In De Achterhoek’, deden ze hun duit in het zakje ter bestrijding van de krimp in de Achterhoek door een loflied op de (zuip)keten. Daarna volgde nog meer oorspronkelijk werk van de vier broertjes (muzikaal gezien dus).
Op het succes van Robert Gesink werd gaarne meegefietst. ‘Gesink krig de geest’, was vorig jaar goed voor uitzending op de TV. Het wachten hier is op het debuutalbum. De optredens zijn energiek dankzij het timmerende drumwerk, sexy dankzij (hie bewaegt as Jagger) de zanger Marco van der Aar, dan weer ingetogen, maar bovenal eclectisch elektrisch! Ze hebben dan ook allemaal hun muzikale geschiedenis meegebracht. AC/DC hand in hand met Tom Waits, Sly & The Family Stone met Howlin’ Wolf, Dick Dale met Led Zeppelin en Bowie knipoogt naar The Dead Kennedys.
Of zo als Rocco Ostermann het zelf zo mooi omschrijft: “Je weet nooit wat er voorbij gaat komen. Zo dans je de polka, of wals je door de tent, dan weer word je meegevoerd door een prachtige gitaarsolo, of zit je middenin een pogo.”
Normaal kan met pensioen!
de Gelderlander | 3 november 2012
dinsdag 27 september 2022
DdA | Achterhoek Nieuws | DICHT | week 39
Foto: © Gerard Mühlradt
De dichter hoorde dat de maïs, een maand eerder dan gewoonlijk, hakselend van het land werd gehaald. Eindelijk weer zicht op de wereld. Op hetzelfde moment vernam hij het voornemen van de Achterhoek Board om niet meer te gaan voor het droomscenario van een vierbaanse N18, de Twenteroute. Hans mijmert over De wet van de remmende voorsprong, die door Jan Romein in 1937 is vastgelegd in zijn essay 'De dialectiek van de vooruitgang'.
Hard- of zachtboard
Is hier de wet van de remmende voorsprong van kracht
het fenomeen
dat een leidende positie er toe kan leiden
dat er dan weinig aan stimuleren wordt gedacht
om verder voorop te lopen of uit te breiden?
Of kreeg de Board, dankzij het schitterende licht
het verschijnsel
dat ontstaat na hakselend geraas van de bekken
na het oprapen, trekken, snijden, kneuzen, pletten
een helder moment, blik op de wereld, een inzicht.
En is inmiddels het omgekeerde in werking
het bedachte
dat uitzichtlijk standpunt over de 4-baans lobby
de slagmaals verlekkerende troetelbaanhobby
dat er hard is ingezet op N18 bashing.
Denkend aan Twente wil de Board taaivloeiend verkeer
het beamen
dat de toekomst van snelverkeer is; langzaam en sloom
als treintjes achter elkaar rijden, minder is meer
en houdt men in een zacht besluit de crises in toom.
zaterdag 20 augustus 2022
maandag 15 november 2021
maandag 2 november 2020
De lange zin hergelezen | Geert Voskamp
Geert Voskamp | Nou vooruit ....
Dat is de derde maal in korte tijd dat ik Frans Stork in een literair verhaal tegenkom. Eerder dit jaar al bij Jaap Scholten in Meneer Frans (de laatste Stork bij Stork) de prelude op Suikerbastaard, in desbetreffende roman als opa Dupont die ook de bijnaam Zaaier meedroeg, hierboven als de heer F.S. en als meneer Frans in Geert Voskamp zijn bijdrage voor De lange zin.
dinsdag 4 augustus 2020
Ondertussen op de leestafel | Suikerbastaard
Zijn door uitgeverij Pluim en AFdH uitgevers bezorgde laatste roman Suikerbastaard⇲ las als een denderende trein, een goed gesmeerde machine. Ik was bij de vooraankondiging al gefascineerd door het thema. Twentse jongemannen die door de Hengelose Machinefabriek Stork werden uitgezonden om in de jaren vijftig en zestig in Abessinië van keizer Haile Selassie suikerfabrieken uit de grond te stampen. Er zouden nog vele nazaten in de Hoorn van Afrika rondlopen met Twents bloed in de aderen. Tja wat wil je, Stork: What's in a name? Zodra hun driejarig contract afliep moesten ze terug naar de stempelklok en de draaibank in Hengelo. De hoofdpersoon Marinus Hilbrink lukte dat niet. Ondanks dat zijn geliefde in Hengelo op hem wachtte.
Mooiste zin: "In de bloedhitte had hij de meeste zin om de kleren van zijn lijf te rukken, van de kade te springen de baai van Aden in en door de straat van Bab el Mandeb, de Rode Zee, het Suezkanaal, de Middellandse Zee, de straat van Gibraltar, de Atlantische oceaan, Het Kanaal, de Noordzee, de Maas, de Rijn, de IJssel en ten slotte het Twentekanaal helemaal terug naar Mirjam te zwemmen, als een bronstige steur die duizenden kilometers tegen de stroom in gaat om zijn nageslacht veilig te stellen."
De Nederlandse literatuur in het algemeen en de Twentse in het bijzonder heeft er een klassieker bij. Zeg maar dat Mellendijk dat gezegd heeft.
maandag 27 juli 2020
Zomergasten 2020 | Inez Weski
Strafrechtadvocaat Inez Weski (1955) was op 26 juli 2020 de tweede gast in VPRO Zomergasten.
Inez Weski is al meer dan veertig jaar advocaat en behoort als een van de meest ervaren strafpleiters tot de elite van het Nederlandse strafrecht. Op dit moment is ze raadsvrouw van Ridouan T., hoofdverdachte in het liquidatieproces Marengo. Weski is ook advocaat van de Surinaamse president en veroordeeld drugshandelaar Desi Bouterse en de van oorlogsmisdrijven en wapengroothandel beschuldigde Guus Kouwenhoven, wiens zaak nu bij het Europese Hof loopt. Samen met haar zus en zoon houdt ze kantoor in Rotterdam.
Grote, vooral internationale strafzaken zijn Weski’s specialiteit. Hoe complexer, hoe beter. Geen dossier is haar te groot of te gruwelijk. Het juridische uitgangspunt ‘onschuldig tot anders bewezen’, is haar drijfveer. Net als haar, naar eigen zeggen, ‘verzengende scoringsdrift’.
Zomergasten, de zomerklassieker van de VPRO is gebaseerd op een even eenvoudig als vernieuwend idee dat in 1988 ontstond: als er in de zomer programma’s worden herhaald, vraag dan mensen met een verhaal om hun favoriete kijkavond samen te stellen en de fragmenten van hun keuze toe te lichten in een goed gesprek. De gesprekken, de fragmenten en de wisselwerking tussen gast en presentator leveren elk seizoen spraakmakende televisie op. VPRO Zomergasten werd in 2014 bekroond met een ere Nipkowschijf. In 2017 won Janine Abbring de Sonja Barend Award voor haar interview in Zomergasten met de Amsterdamse burgemeester Eberhard van der Laan. Janine Abbring presenteert voor het vierde seizoen op rij VPRO Zomergasten.
http://www.vpro.nl/zomergasten #zomergasten #inezweski
maandag 13 juli 2020
Ivo Alphonsus Henricus Maria de Wijs | 75
Dichter Ivo de Wijs draagt voor op de Nacht van de Poëzie 2015 op 19 september 2015 in Tivoli Vredenburg, Utrecht.
Ivo de Wijs⇲ legt een soapie wijze woorden in haar mond: 'je moet wel gefocuset blijven, om je ding te kunnen doen.'
Sterk werk van de dichter, tekstschrijver en cabaretier die ik, begin jaren zeventig, te gladjes en welgemanierd vond. Maar die ik in de loop van de jaren wel ben gaan waarderen. Ik hield het toentertijd meer op Bram en Freek⇲
Ooit had ik een 'confronterende' ontmoeting met hem. Laat ik die jeugdzonde maar eens opbiechten, dan ben ik daar vanaf. We schrijven voorjaar 1970 toen een groep AKI-studenten de opdracht had binnengesleept om het Boekenbal van de TH-Twente aan te kleden, in de Enschedese Schouwburg. Dat gegeven werd door ons vertaald in de vorm van letterlijke stoorzenders: er gingen sirenes af als men de schouwburgzaal wilde betreden; tempex-korrels werden de foyer ingeblazen als verbeelding van het gezegde: 'Aprilletje zoet, heeft nog wel eens een witte hoed'⇲; vreemde reukjes kwamen vrij bij het verlaten van het toilet; lawaai en onwelvoegelijke geluiden op het toneel, achter het behang, en nog veel meer AKI-ongein. Ivo zag de bui al hangen. Hij wist door diplomatiek overleg de installatie tijdelijk uitgeschakeld te krijgen bij het optreden van zijn cabaret. Na de pauze bij een lezing door Godfried Bomans⇲ echter niet.
Met wederom schaamrood op mijn kaken herlees ik Ivo's verhaal Kopstuk maakt capriolen over deze gebeurtenis op 4 april 1970. Gebundeld in Büchs Boeket I⇲ (november 1985) uitgegeven door Uitgeverij Bert Bakker in het kader van het VARA-televisieprogramma Büch. In zijn herinnering gaat het om een ludieke cel van de TH. Niets is minder waar. Enfin, lees en huiver met me mee hier>
DichterBij Ivo de Wijs @VPRO | 2016
Het is opa-en-oma-dag en dus verscheept Ivo de Wijs zich met de kleinkinderen
in menig bootje.
NPO 2017 | Poëzieweek thema Humor⇲
uit het archief van AT5 | 1992 NH Iconen | Ivo de Wijs
maandag 1 juni 2020
In herinnering | Christo Vladimirov Javacheff | 1935 - 2020
Reichstagverhülling 1995 | Margarethe Brüssing
zie ook Familiepost⇲ en meer Christo op 'sMelssleMs'⇲
Christo Walking on Water | official trailer | 2019
Christo's Floating Piers
Abonneren op:
Posts (Atom)