Het GrenzBlickAtelier neemt de bezoekers van de galerie dit keer mee naar Spanje – naar een vervlogen tijd, gezien door de ogen van BREEKijzer-lid Ton van Vliet
In de jaren tachtig fotografeerde Ton van Vliet het dagelijks leven in het noordwesten van Spanje. Om precies te zijn: in en rond Agolada, een gemeente in de provincie Pontevedra in de Spaanse autonome regio Galicië. Hij wist zich een plaats in de gemeenschap te veroveren en werd geaccepteerd als onzichtbare observator met zijn camera. Daardoor kon hij beelden maken met een grote intieme kwaliteit: in de kerk, op het land, in het café. Zijn werk behoort inmiddels tot het cultureel erfgoed van Galicië.
Landelijke taferelen worden afgewisseld met dorpsgezichten, interieurs, uitingen van volksreligiositeit en foto’s van de mensen uit deze regio. Het zijn veelzijdige portretten van de toenmalige realiteit. Zijn menselijke, empathische blik overbrugde de afstand tussen hem als fotojournalist en de mensen die daar woonden. Hij richtte zich op de gezichten en het boerenleven. Maar hij had ook oog voor vreugde en jeugd: feesten, pelgrimstochten, picknicks en cafés. Het zijn momentopnames van een authentieke realiteit, die tot op de dag van vandaag niets van zijn kracht hebben verloren.
Openingstijden: Zondag, telkens van 14.00 - 17.00 uur. Op alle andere dagen op afspraak. 22-03-2026; gesprek over fotografie met Ton van Vliet en Joop van Reeken.Kijk voor actuele informatie op www.grenz-blick.eu 👉
GrenzBlickAtelier im ps-raum, Hahnenpatt 2 (ingang Lange Fohre /hoek Dinxperloer Straße), 46399 Bocholt-Suderwick
Een tipje van de sluiter opgelicht; er wordt links en rechts druk gewerkt aan de totstandkoming van de tweede editie Rondje Kunst Hummelo Keppel, er komt een papieren wandelkaart en een digitale. In maart meer nieuws.
Op de valreep van eergisteren bracht Abel P. de Vries mij de ontijding; 'Weet jij dat Arnolda is overleden?' Nee, dat had ik nog niet meegekregen. Dat was wel even schrikken. Er wordt weer flink gehakt in de bos van evenouders. Gecondoleerd allen die haar kennen of gekend hebben. Ik herinner me het concert van Bowie in Ahoy Rotterdam (Station to station) waar we samen naar toegingen, voorafgegaan door een tocht langs de molens in Kinderdijk, omdat we toch in de buurt waren. De filmavonden in Filmhuis Varsseveld waarvoor ze vrijwilligerswerk deed. De wandeling op landgoed Enghuizen. En zoveel meer, de laatste keer dat ik haar sprak was op 't Hootchie Koe Festival. Rust in vrede lieve meid.
Smoelenboek Thea Zweerink
Landgoed Enghuizen, 22ste Kunstwandelroute
Varsseveld, HooTchie Koe Festival, 2023 of 24, de tijd scheurt voorbij.
1991 | Ischa Meyer interviewt Freek over o.a. zijn roman Neerlands Bloed 👉
Wees welkom op het officiële Freek de Jonge YouTube-kanaal! Het kanaal staat vol met volledige shows, korte fragmenten, muziekclips en andere schone zaken. Abonneren op dit kanaal is gratis en daarmee blijf je direct op de hoogte van alle bezigheden op dit kanaal 👉. Veel plezier!
Van de koolmees in de tuin van toen is iedereen vergeten hoe hij was gebekt, op welke tak hij zat, op welk uur. Ook de stem van zijn vrouwtje is verloren gegaan, die van hun kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen en de mezengeneraties daarna. De ene koolmees is de andere niet.
Natuurvorser Redmond O’Hanlon hoorde dat de zeldzaamste vogel op Borneo een koolmees was, gelatik batu: vreugde bij het reisgezelschap toen ze er een zagen. “Funny”, dacht O’Hanlon, “in my garden zijn koolmezen bijna altijd present.”
Mijn opa was afkomstig uit Indonesië, ik zat met hem in zijn Voorburgse tuin, we observeerden een koolmees in de heg, het drong tot ons door dat wij van moeders en vaderszijde allen koolmezen zijn, de een zingt met oriëntaalse tongval, de ander met een Britse of een Achterhoekse.
Mijn oma leefde toen al niet meer, ze zou tegen de koolmees hebben gezegd: “adu sè, gelatik batu, ja” – in haar stem klonk altijd een gevoel van heimwee naar een lied dat niemand meer kon zingen.
Op 16 en 17 mei 1983 is Freek de Jonge samen met Wim de Bie en Kees van Kooten de drijvende kracht achter twee theateravonden voor Amnesty International. Die krijgen de titel Een Gebaar. Aksie De Bevrijdende Lach.
Jaco Groot is directeur van De Harmonie, de uitgeverij die de boeken uitgeeft van zowel Van Kooten & De Bie als Freek de Jonge. Groots echtgenote werkt voor Amnesty International en zij maakt in Engeland benefietavonden mee waarop Rowan Atkinson, Eric Clapton, Monty Python, Pete Townsend en vele anderen gezamenlijk optreden voor dit goede doel. Dit onder de titel: The Secret Policeman’s Ball.
Jaco Groot vraagt De Bie, De Jonge en Van Kooten of zij in Nederland zo’n avond willen organiseren. Een unieke combinatie: drie VPRO-coryfeeën en voor progressief Nederland tesamen de top van het Nederlandse amusement. De Bie, De Jonge en Van Kooten voelen er wel voor. Kees van Kooten: ‘Al die Britse komieken beconcurreerden elkaar natuurlijk, maar tijdens The Secret Policeman’s Ball werkten ze met grote eensgezindheid. Zo moeten wij het ook doen, dachten wij.’ En dus benaderen zij iedereen die er op dat moment in hun ogen toe doet in ons kleurrijke theater-amusementsland: Adèle Bloemendaal, het Willem Breuker Kollektief, Herman Brood, Django Edwards, Paul Haenen, Jeroen Henneman, Kamagurka, het Kollektief Internationale Nieuwe Scène, Fay Lovsky, Mathilde Santing, Urbanus, Herman van Veen, Joop Visser, Het Werkteater, Floor van Zutphen en vele anderen. Iedereen werkt belangeloos mee. Onder die anderen nieuwkomers als het duo De Duo’s, bestaande uit Arjan Ederveen en Kees Prins, en een verrassende naam als André Hazes. Die weet aanvankelijk niet zo goed raad met de uitnodiging voor zo’n ‘VPRO-feestje’ met niet bepaald zijn publiek. Maar als hij hoort dat ook Herman Brood heeft toegezegd, stelt hij voor met Brood een duet te zingen. Wim de Bie: ‘We moesten het amusement wat breder aanpakken. Even alle VPRO-leden in de zaal prikkelen. Ik heb zijn optreden onlangs op plaat teruggeluisterd en meen dat ook te horen in de zaal. Hazes moet opbouwen. Aan het eind is er enorme respons, maar in het begin vindt men het raar.’ Verrassend is ook dat Doe Maar de hele avond fungeert als het orkest, waarbij het bandje een beroep kan doen op Fay Lovsky, Mathilde Santing en Floor van Zutphen als backing vocals. Om niet het verkeerde publiek (van ‘gillende meisjes’) te trekken, worden Henny Vrienten cum suis niet vermeld op het affiche.
