Meanwhile @ VUE | Ondertussen in Doetinchem

Bioscoop VUE Doetinchem | 18-03-2025

NRC 18-02-2025 | Coen van Zwol | 'A Complete Unknown' de legende van de ongrijpbare en verleidelijke Bob Dylan liefdevol uitvergroot 👉

de Volkskrant 19-02-2025 | Bor Beekman | Bob Dylan-film 'A Complete Unknown' overtuigt met zijn ietwat sprookjesachtige vertelkrant 👉

Trouw 19-02-2025 | Remke de Lange | Mompelend mysterie Bob Dylan blijft in 'A Complete Unknown' een intrigerende onbekende 👉

De Filmkrant 05-02-2025 | Hugo Emmerzael | A Complete Unknown Bob Dylan blijft een mysterie 👉

Ik bracht vorige week - in mijn herinnering voor het eerst na corona - een bezoek aan de bioscoop. Gewoonlijk bezoek ik het Filmhuis en niet de VUE. Ik heb er van begin tot eind genoten van A Complete Unknown. De recensies van respectievelijk Coen van Zwol, Bor Beekman en Remke de Lange verwoorden prima mijn ervaring. James Mangold brengt de beginjaren van Robert Zimmerman geloofwaardig in beeld. Nogmaals hulde! 'Het is een meezingfilm' zoals vriend Bert Scheuter het ervoer en mij toevertrouwde.

Inmiddels in de boekenweek | Hèhè, Paulien Cornelisse is op bezoek!

15 mrt 2025 | Podcast Aaf en Lies lossen het op | Paulien Cornelisse is op bezoek! Daarom zijn we vrolijk en uitgelaten en is Aaf lekker een beetje balorig. Meteen meanderen we razendsnel via de broek of shame in de leeshoek naar een gympvormige auto die ergernis wekt om vervolgens via klontvorming uit te komen bij onze koning die hèhè zegt. Hèhè! In haar boekenweekessay onderzoekt Paulien hoe we als Nederlanders steeds maar schipperen tussen gezelligheid en eerlijkheid en hoe onze taal ons daarbij liefdevol helpt. Hiervoor gebruiken we woorden die best weleens wat extra TLC 👉 verdienen. Wat is een sexy emoji? Wuivend graan? Spetters? De meningen verschillen enorm. Gen X, gen Z en Millenials communiceren echt op een andere manier, zo blijkt. Een kat begrijpt een labrador niet altijd, maar ze doen beiden echt hun best. Dat is heel fijn om te weten. Ons luisteraarsprobleem behelst een droge hoest, een collega, die een appel eet en een loopneus. Hoe sluit je je hiervoor af? De Boeddha biedt, hoe kan het ook anders, troost en verlichting.

TZUM literair weblog | recensie Hèhè - Paulien Cornelisse over wat we zeggen

 zonder dat we het doorhebben 👉

'sMelssleMs' Ondertussen in de boekenweek HEUH? | Hèhè 👉

Paulien Cornelisse bij Eva 

Ondertussen in De Boekhouding

 

Mijn recensie van Pim te Bokkels nieuwste bundel inmiddels in De Boekhouding. Lees hier verder 👉

mels-summer-music-mosaic (slot)

Claw Boys Claw 

Jennifer Lopez

OOR | En Venus was haar naam (recensie) 👉

Ondertussen inTzum

Een welverdiende recensie voor kameraad Bert Bevers' Bedekte termen 👉 in Tzum  

Lees hier verder 👉

melsmuziekmozaïek

"Een potpourri van werkelijk schitterende dixieland muziek op de begrafenis van COVID 19"

                  

Hans Teeuwen 👉 | Sekswinkel van mijn dromen | Nou lekker dan 👉

"'t is hier verdomme geen paardenstal, 't is hier geen kippenhok."

Over dik een maand de 3e IJSSELbiënnale

 

voor meer informatie zie webstee IJSSELbiënnale 👉

eerdere berichten op 'sMelssleMs' 👉

reisverslag 1e IJSSELbiënnale 👉

Persreacties op de eerste bloemlezing

Recensie in Trouw 👉 

 

Recensie bij Nieuwsweekend op Radio 1 👉 

Gesprek met Andrea van Pol op Radio 4 👉

Gesprek in het Fries bij Omrop Fryslân 👉 

 

Recensie op de website van de Maatschappij der Nederlandse Letterkunde 👉 

Recensie in het Vlaamse Dagblad de Standaard 👉

 

Interview bij Twents Kwartearken (radio) 👉

 

Recensie op website Tzum 👉

 

Recensie in het Parool 👉

 

Interview op Radio 1 met voordracht Jörgen Gario ‘Unom’ 👉 

Interview Dagblad van het Noorden / Leeuwarder Courant 👉 

Interview bij Den Haag FM 👉 

Recensie op de website Neerlandistiek 👉

’sMelssleMs’ zomeracademie | Remco Campert 90

Zondag j.l. werd Remco Campert 90 jaar.
Hieronder een aantal linken die verwijzen naar deze heugelijke gebeurtenis.

Het Liegend Konijn | jaargang 8 | N0. 2 | oktober 2010: Hoe ik Remco’s verjaardag vierde - Frank Koenegracht⇲

Literatuurmuseum: GRAND YOUNG MAN ⇲

Literatuurmuseum: Remco Campert | De tijd duurt één mens lang⇲

Lamento Remco Campert | Tom America 

“Vanaf moment één dat ik het hoorde kwam dit gedicht bij mij binnen. Je zou het kunnen afdoen als een taalexperiment met al die afgebroken zinnen en het eindeloos laten terugkeren van het woord 'altijd'. Maar er boven dat uit stijgt een diepe melancholie. Het loslaten van wat er ooit was, het voorbijgaande, het vervagen, dat wordt hier gepakt. Met een aantal doodsimpele woorden laat Remco Campert 'altijd' overgaan in 'nooit'. Ik weet 't, het gedicht is gemaakt om samen met jazzmuziek te klinken, maar gaandeweg hoorde ik er heel andere muziek bij, juist omdat het gedicht van zichzelf al zo muzikaal is.”

Tom America | 15 november 2017

Benjamin Herman - 'Lamento' featuring: Remco Campert, Gideon van Gelder, Kasper Kalf, Joost Kroon | 2007

From the award winning album 'Campert'

Provided to YouTube by Sony Music Entertainment Lamento · Benjamin Herman · Remco Campert Campert (De tijd duurt één mens lang) ℗ 2007 Dox Records, Amsterdam Released on: 2007-11-16 Associated Performer: Benjamin Herman feat. Remco Campert Executive Producer: Jochem Tromp

de Volkskrant: Remco Campert is bijna 90 maar nog niet uitgetikt: ‘Het is toch nog steeds leuk? Ik wil nog wel even doorgaan’⇲

VPRO Radio Gewoon Anders |  28 september | 1968 |: Remco Campert leest: Onzichtbaar⇲

VN | Remco Campert: een jongen van negentig⇲

Tzum | 28 juni 2019 | Recensie Dagelijksheden⇲ 

Uitzending gemist | juli 2019 | Ode aan Remco Campert⇲

Intussen bij Meander

Aha, eindelijk is daar dan ook een beschouwing in Meander⇲ over de laatste bundel van Pim te Bokkel⇲: DIT EN ALLES EN HEEL HET HEELAL. Lees hier Maurice Broeres recensie⇲ en zie daar⇲ in maart j.l. die van mij. De Vlamingen van de Boekhouding waren sneller : - ). Hoe vliegt de tijd? Overigens het juweeltje De Achterhoekse verzen is ook nog steeds verkrijgbaar bij Uitgeverij Fagus te bestellen of te koop bij de dichter, vertaler of tekenaar.

Lumen

Foto: © Boki Luski

Oud klasgenoot Ineke Berentschot stuurde me een link naar haar leeservaringen bij het lezen van mijn dichtbundeltje LUMEN. Lees hier meer:

leeservaringen

Lumen, Hans Mellendijk

 

HBS

Hans en ik zaten samen op de HBS in Aalten. Zoals dat dan gaat, verlies je elkaar uit het oog. Tot ik in het Achterhoeks begon te dichten en Hans her-ontdekte.
Hij ging na de HBS naar de kunstacademie in Enschede, woonde in Amsterdam en keerde toen terug naar Varsseveld;  woont nu in de straat waar vroeger schoenwinkel Baan was, waar Alie Heezen woonde en volgens mij ook Henk Hoftijzer nou ja enzovoort. Hans kwam van het gehucht Sinderen, ik kwam van het gehucht Heelweg; Varsseveld was DE plaats waar je je kleren en je schoenen en je cadeautjes kocht, waar elke vrijdagavond markt was en in het najaar een grote dagmarkt waar we dan in de pauze van school voor een dubbeltje snoep mochten kopen. Varsseveld had een Hervormde Wilhelminaschool, een Christelijk Nationale school en nog een Openbare school. Hans zat op de Wilhelmina school; ik op de Christelijk Nationale. Maar op de HBS belandden we dan toch bij elkaar in de klas. 
Voor mijn Achterhoekse gedichten wilde ik een klankbord en dat was dus een goede gelegenheid om weer kennis te maken met Hans Mellendijk. Hij heeft me ingewijd in de ondoorgrondelijke waarheden van de SONT en de WALD spelling. Ja. Een prachtige nieuwe kennismaking. Ik noem Hans de linkse cultuurpaus van de Achterhoek, op gevaar af dat anderen zich gepasseerd voelen maar die ken ik niet, dus daar zit ik niet mee. Hans doet van alles en hij dicht ook.

 

Lumen

De bundel bevat gedichten die ik prachtig vind en gedichten waar ik helemaal niks mee heb. Talige gedichten zoals de 'Zienderogen' reeks zijn niet aan mij besteed. Het Instituut voor Praktische Poëzie dat (die) er soms met de haren bijgesleept wordt, kan mij ook niet bekoren. Maar verder geen geneul. Prachtige gedichten die de verbaasde verwonderde blik van - tja - een soortement 'anderskijkende' verwoorden. Het begint al gelijk met het bijna wiskundige lx. Van deze poëzie houd ik.
onderweg naar een aanknopingspunt
teveel in de men zitten
kouw en aardt het wit
geëindigd op een helderheidsgraad

okay, nog 1 neul opmerking: laat je jouw volgende bundel in een groter lettertype drukken? We zijn geen twintig meer Hans.

In de schaduw van de stilte moet iets met de hervormd opgevoede Hans te maken hebben. Spiegel. Schaduw van de stilte. En wat je allemaal ziet. Water wordt wijn, brood breekt oneindig, blinden zien, doven horen spreken, roergangers gaan over meren, vrede geeft kansen in een hotelbed, is er teloorgang in eigen ontplooien (geeft niet Hans, zolang je deze gedichten maakt), is er alweer een nacht voorbij, gulpen stromen gulzig uit rotsen, flakkeren vurige tongen, zag ik daar de pinksterbloemen. Zag ik een keer. Zag ik al meer. Raadselachtig gedicht. Ontregelend. Mooi zo.

Op bladzijde 7, gedicht over Documenta 8,  zomer 1987 over het wonder van de doka, het ontwikkelen van een filmrolletje. Oorsprong van de wereld als je dan het beeld ziet. Niet alleen van het kunstwerk van Niek Kemps, maar ook: Zonnestelsels geven zich bloot, zoals de foto toen van jou genomen. In mijn album in stiekem hoekje naar binnen gekeerd. Niet voor andermansogen gezworen, gluurders geweerd. Toen mijn muze, door het niet te doen. Prettig aardse Hans daar ook in Kassel, kunst gaat natuurlijk boven alles, maar niet heus. 

Van talige gedichten houd ik niet. Symmetriedwang levert een prachtig gedicht op waarin we tevens een inkijk krijgen in het dagritme van onze dichter. Tijd dijt. Om 7:07 begint de dag, om 10:01 is er koffie, om 16:16 blijkbaar soep en na grimlachtijd, staande tijd, verticaliteit is er om 21:15 (op de bank?) liggende tijd, horizontaliteit. Hoe dan ook, de tijd dijt via 23:23 en 23:32 en 24:24 en 24:42 (gaat deze dichter nog een keer naar bed?), ja, want om 3:33 in de nacht schrikt hij wakker. Schoonheid van cijfermateriaal, I agree. Mooi.

Grafeen bindt Hans en mij, hij had een gedicht gemaakt over de Nobelprijs aan Geim en Novoselov. Ik had de - zeg maar rustig derde Nobelprijswinnaar die hier eigenlijk bij hoorde, Katsnelson, mogen interviewen over de bron van zijn wetenschap, geloof en dichterschap - en toen de Nobelprijs bekend werd las ik in een krant dat de hele universiteit Nijmegen op gebak werd getrakteerd en ik als Nijmeegse en als voormalig bakker dacht: welke bakker krijgt dit hoe voor elkaar om de hele universiteit van een gebakje te voorzien? - enfin. Prachtig gedicht over potlood en plakband en hoe je tenslotte de essentie overhoudt, ondeelbaar, keihard, grafeen. Hans wil ook wel zo klip en klaar dichten. Gelukt op bladzijde 16. 

Vormzand, zolderkolder en kelderhelder sla ik weer over om uit te komen bij het prachtige Sputnik. De huidige jeugd snapt hier natuurlijk niks van, maar vroeger hadden wij alleen maar ranja op zondag. Maar ineens op een verjaardag bij Ineke Groeneveld, import in Varsseveld, kregen we spoetnik, limonadegazeuse met koffiemelk. Plusminus 1963 moet dat geweest zijn. Oef. Volgens de dichter ging er ook een eetlepel suiker bij. 

De bewogen tekeningen, laatste gedicht op bladzijde 28. Ja, dat zag ik bij de Kunstwandelroute 2016, Hummelo als gedicht bij de installatie van Thea Zweerink. Ik was daar met Narda en Jaap. Narda koos hen als nummer 1, ik koos destijds de felle doeken die tussen de bomen hingen met de Japanse tekens. 

lopen in aarzelende tred
steun voorzichtig op rechtervoet
de draai

sluit aan
dansend door het bos lopen en
rennend langs de hoge bomen
alles

golft voel
de rilling door beweging
voel de trilling van het bos

energie
oerknal

 

Lumen, de titel

Lumen is een maat voor de totale hoeveelheid zichtbaar licht die een lichtbron in alle richtingen uitstraalt. Het symbool is lm. 
Lumen is ook het woord voor een deel - drie delen -  van een spoelkatheter.
Lumen zou ook zomaar een Achterhoeks woord kunnen zijn, luuu men, luimen, (achterdochtig) kijken, loeren?
Lumen en lux, twee eenheidsmaten voor licht. Het ene wat uit de lichtbron komt. Het andere wat op een bepaalde plek valt. Ja, dat zal de betekenis van de titel zijn. Lm en Lx. Klopt gelijk het eerste gedicht. Lumen, lux en candela als poezie op internet. Kijk (:) , in dit verband had Hans een vooruitziende blik met het signeren van mijn exemplaar van zijn boek. 

 

 

 

Lekkermakertje

De Doetinchemse binnenstad voert een nieuw logo, met een verwijzing naar het middeleeuwse stratenplan, het welbekende ei, tenminste wat daar nog van over is. De toevoeging van het modieuze LKKR werkt bij mij op de lachspieren. Of is het toch het ei van Columbus? Wel mooi vormgegeven. Of het zoden aan de krimp legt? Grote twijfel.

dG | Binnenstad Doetinchem noemt zich vanaf nu 'LKKR' 


Zie ook: Lekker'nei> | Lekkerneij> | Lekker Dier>| Lekker, Urban Dictionary> | Lekker, WikiWoordenboek>

Ondertussen op Ooteoote

Ab Gietelink en Rob Severien

MAM

Ooteoote | De poëzierecensies in mei 2016>

Mangs op 't Boelekeerlspad

De zelfbenoemde en onbezoldigd projectleider kunstzinnig landschapsonderzoek vanuit de Achterhoek, Paul van der Lee nodigt u uit om op zijn webstee de publicatie tot u te nemen.

RADIX #7> is uit!

Zie ook www.planradix.nl>

Zie ook beschrijving wandelpad>

Door Achterhoekse Ogen | Atlas

Atlas, Hans Mellendijk, de Gelderlander 10 mei 2003

Op 4 mei bladerend door ‘Die dag in mei vergeet ik niet’, een Ooievaar Pocket uitgegeven in 1995 met de mooiste Nederlandse bevrijdingspoëzie gekozen door Hans Warren, valt mijn oog op een fragment van het gedicht ‘De bevrijding van Dalfsen’ geschreven door Victor E. van Vriesland.

“Dit was wat aan berichten wij vernamen/Door radio of van bekenden: Bij/Dinxperlo kwam op achtentwintig maart/De strijd voor bevrijding van ons land/Op Nederlandse bodem. Megchelen,/Gendringen, Voorst en Ulft hadden al dagen/Tevoren onder vuur gelegen. In de/Laatre berichten doken toen al spoedig/De namen op van Zutphen en van Lochem,/Westervoort –de geboorteplaats van Dèr Mouw -,/Hengelo, Enschede, Aalten, Haaksbergen,/Delden, Groenlo. Men naderde ’t nabije/Ommen. Als een vloedgolf zwol de emotie.”

Een gedeelte uit een langer verhalend gedicht over de laatste oorlogshandelingen in Oost Nederland, 1945. Het hele gedicht roept associaties op met de verhalen in ‘Er Op of er onder’. Een boekwerk dat een jaar na de Tweede Wereldoorlog verscheen met als ondertitel: “Hoe Achterhoek en Lijmers de Duitsche bezetting doorstonden en ervan werden bevrijd.” Een boek dat in mijn herinnering in de jaren vijftig, zestig in elke Achterhoekse boekenkast stond –behalve bij de mensen die fout waren geweest, maar tja daar kwam je niet- en waarvan de foto’s me als kind het meest intrigeerden. Spannende oorlogsverhalen, die tijdens de met sigarenrookwalm bezwangerde verjaardagvisites werden opgedist en waar ik aandachtig met rode oortjes naar luisterde, versterkten het beeld. Beangstigende afbeeldingen van kapotgeschoten gebouwen. Gebombardeerde treinen, verwoeste straten. Als ik het erfstuk nu weer inkijk valt het allemaal nogal mee. We zijn momenteel ruim een halve eeuw verder en de wereld heeft daarna talloze gruwelijker beelden geproduceerd. Een ijzingwekkende gewenning is opgetreden.

Het gedicht was me nooit eerder opgevallen. Maar op een of andere manier zuigen de reeks Achterhoekse plaatsnamen me nu het gedicht in. Ik noteer het gedicht in mijn bescheiden atlas van literaire fragmenten. Een lullige boekhouding met letterkundige verwijzingen, geordend op plaatsnaam. De oogst deze maand is groot. Zo scoorde ik ter gelegenheid van de Waeke van het Achterhookse en Liemerse Book 2003 de nieuwe gedichtenbundel van Sebastiaan Roes. “Afscheid van Grolle”. Alleen al vanwege de vormgeving een juweeltje in de boekenkast. Prachtige gedichten, voornamelijk in het Groenlose dialect geschreven en met de broodnodige ironie geïllustreerd. Tekenend is een detail uit een schilderij van Hieronymus Bosch dat de afdeling ‘Grolse kwaolen’ begeleidt. Een schedeloperatie ter genezing van de vallende ziekte. De heelmeester zien we op het achterplat terug als zelfportret van de poëet. Ook in deze bundel is de oorlog aanwezig. Onder ander in een cyclus van vijf gedichten, indrukwekkend in hun eenvoud, wordt het onvermijdelijke verwoord. ‘Van Juichende stemmen. Kammeraodschap en jongen aovermood’ op weg naar het front tot een naam op ‘t oorlogsmonument. Aangevuld met een indringende foto van gewonde Amerikaanse soldaten, wachtend op transport op de stranden van Normandië, en een meelijwekkende afbeelding van een huilende veertien jarige Duitse soldaat, krijgsgevangen gemaakt bij diezelfde slag.

Een ander boek zeer de moeite waard en ook briljant qua grafische vormgeving is ‘Wachten op een brief’. Een historische roman geschreven door Martine Letterie. Een uitgave van de Stichting voor Kunst en Cultuur Gelderland, verschenen in de serie Gelderse Cahiers. De jeugdroman speelt zich grotendeels af in het Doetinchem van 1926. Alwaar de zestienjarige Mathilde uit Antwerpen na een hopeloze liefdesaffaire door haar ouders samen met haar tante Jeanne naar toe wordt gestuurd. Om haar op andere gedachten te brengen. In Doetinchem kan ze een opleiding volgen en haar grote liefde Marcel vergeten. Jeanne heeft romantische herinneringen aan Doetinchem vanwege haar gedwongen verblijf in de Grote Oorlog. De Eerste Wereldoorlog toen een miljoen Belgische vluchtelingen naar ons land gekomen zijn. De ontwikkelingsroman rolt zich af in en rondom het voormalige tramhotel Zutphen-Emmerik. Toen nog het knooppunt van openbaar vervoer in de Achterhoek. Ik smul van de beschrijvingen. Waarbij natuurlijk wel meespeelt dat ik in hetzelfde gebouw jaren gewerkt heb. Ook het lief en leed gedeeld heb. Nu is het afgebroken en heeft het plaats gemaakt voor het ‘aquarium’ van de Gruitpoort. Ook voor volwassenen die houden van een snufje nekhaartjesromantiek en af en toe een traan, een aanrader.

Eindelijk heeft Doetinchem dan nu ook een kloeke verwijzing in mijn atlas. Wat dat aangaat behaalt Winterswijk vooral dankzij Komrij, maar ook Krosenbrink een hogere score. Okay de dichter Dèr Mouw woonde in Doetinchem maar schreef pas zijn indrukwekkende oeuvre van vijfhonderd bladzijden sprankelende poëzie toen hij het provinciestadje na een conflict ontvluchtte.

Ondertussen De VVL-Boekhouding

Ondertussen werd ook bij de zuiderburen Land der horizonten besproken: De VVL-Boekhouding>

Ontmoet de dichter | PcN | Bredevoort | Marjoleine de Vos | 18 mei 2013

'Het waait weer langzaam in mijn hoofd'

Ontmoet de dichter | Marjoleine de Vos | 18 mei 2013

Wim van Til opent het gesprek met de constatering dat ze laat debuteerde. Waarna de zorgvuldig formulerende Marjoleine voor een overvol lokaal van het Poëziecentrum Nederland haar schrijflevensloop schetst. Als 17-jarige de bekende probeersels die iedereen ook wel bij zichzelf zal herinneren. Toch? Daarna een hele poos niet. Ze had zo haar eigen werk; journalist met een kookrubriek en columniste bij de NRC. Ze woonde samen met een dichter en werd vooral poëzielezer. Totdat ze in de figuur Mevrouw Despina (in het Grieks de vrouwelijke vorm van despoot) een soort van alter ego (‘iets daarvan’) had geschapen die de dichtader weer opende.

Nadat van Oorschot haar uitnodigde om op gesprek te komen bij zijn uitgeverij kwam het helemaal goed. Daarna volgde een reeks gedichten die met verve zonder enig hapering werden voorgedragen. Despina is overigens geen Marjoleine in haar nieuwste bundel heeft ze zelfs afscheid genomen van het ‘voertuig’.

Het verlangen om een zeehond te zijn; poon, lenig vet, boksbal vol vis, … brengt Wim in een zoektocht naar de stilte in haar werk. ‘Soms wil de regellengte niet wat ik wil.’ Kloos was eerst mijn ideaal. Geen keuze voor de vorm als het er op aan komt. Het woord is niet leidend, er bestaan geen lijdende woorden; woorden die onpoëtisch zouden zijn. Ze hoeft niet van de poëzie te leven, en dat maakt haar geen broodschrijver voor dat deel als publicist. Ze wil geen zing zang in haar werk. Dan -het was lang stil geweest- met “Gaat het toch niet alleen maar om het dichten” poogt D. een knuppel in het hoenderhok te gooien, terwijl mijn buurman ondertussen een meikever behoedzaam de ruimte uit bonjourt. Hij hoorde enkel maar schoonheid en mist het leven. Marjolein refereert aan Jan Ottens zingen of waarheid en nog een derde eigenschap (wellicht doelde ze op de meerduidigheid).

Maar brengt de twijfelende D. te W. nog niet tot zwijgen. "Je stopt geen dingen in het gedicht". "Wat is je boodschap?" Tja, … Dit wordt zelfs Wim te gortig en hij maant D. deze vraag aan het eind van de middag nog eens te herhalen. Ik droom even weg bij het aanschouwen van de achter Marjoleine opgestelde bundels.

De prachtig typografisch door Noordzij (Gerrit of Christoph) vormgegeven bundels met veel beest in de titel. Ik schep ter plekke een stapelgedicht.

de Vos

een bestiarium

Kat van sneeuw

Zeehond graag

Een koe dan

Het waait

Uitzicht genoeg

"Uien kweken en dan komt alles goed", staat er in mijn aantekeningen, een opmerking van mede Omsmeder Ankh Gussinklo. Marjoleine leest een actueel gedicht wat de seizoenen betreft. Een paardebloem met een knal massa op een steel. Ik waan me even op het Landgoed Enghuizen. "De troost van de vorm, de schoonheid zo mooi idylisch, …" het maakt D. verlegen. Marjoleine wil het daar niet over hebban als D. weer een opening poogt. De varkenskop als schoon gerecht, een reis naar de Noordkaap, het Noorderlicht en filosoferen over het verlangen en verwachting. Op het moment zelf iets mooi moeten vinden omdat je er naar verlangd hebt (verlangen> verlengen | H.M.).

Vanuit mijn schootsveld krijg ik weer zicht op haar. Ze herinnert, memoreert C.O Jellema met zijn gedicht Aurora borealis> Ik zie een Badmans Jokers-lach; Marjoleines smalle lippen krullen zich omhoog. Geef Marjoleine liever het spontane verlangen.

Kavafis Ithaka> het gaat om de reis, niet om het thuiskomen. Heimwee naar de toekomst als leidend principe.

 Verdwaasd door haar verschijning schrijf ik in het gastenboek: Heimwee naar meer, gelukkig uitzicht genoeg, het waait weer langzaam in mijn hoofd.

Hans Mellendijk, 23 mei 2013

Louis Radstaak filmde de dichtprint Reisdoel>

Oranjewaan | Koningsleed

Jurgen Eissink leverde gisteren een heldere analyse betreffende Het Koningslied. Daar drink ik er vanavond één op. Lees: Waarom het Koningslied niet goed is> 

Het Koningslied een onbegrepen co-creatie?

Is de Co-creatie> Het Koningslied een onbegrepen kunstwerk? Lees het artikel van Marko van der Wal in TIRADE.

Bij NOS.NL hoe het zover heeft kunnen komen>

Enghuizen herbezocht

Jan Opdam - Boslabyrint

Een kunstwerk met veel voorgangers, maar ondanks dat sterk werk van Jan. Ook omdat het zijn thema is. Zie hier meer> Een werk dat in de loop van de tijd in de natuur wordt opgenomen. Anderzijds zullen de paden ingesleten raken in het landschap. Tegen Pinksteren nogmaals filmen.

Richard Long

Anselm Kiefer | Märkischer Land