Popmagazine september online

Mijn artikel Zomerfestivals in de Achterhoek staat online in de nieuwe editie van Popmagazine van Behind The Corner. Steun dit prachtige magazine> 

Groenzucht

De boer lacht wat misselijk (kiespijn?) of komt die groene uitstraling van de Ginseng?

De smaak van Mondriaan

Op internet zag ik een gedachtenflard voorbij flitsen van Bernhard Harfsterkamp. 'Opeens vraag ik me af wat Piet Mondriaan graag at. Zou ik dat ergens kunnen vinden?'. De vraag hield mij opeens ook bezig en vond in het prachtige boek van Jan Stap: 'Piet Mondriaan' zijn levensverhaal' enkele opmerkingen daarover. Michel Seuphor, vriend en biograaf:"Zelf deed hij zijn inkopen, verzorgde zijn eten en zijn huis. Hij leefde van linzen en aardappels. Soms kwam ik uitgehongerd bij hem. Na eindeloze zwerftochten door Parijs, en altijd was er een schotel linzen voor mij en een glas witte wijn." 

Jan Oud, architect vertelt over een week met hem samen, hij had van zijn vader 300 gulden gekregen voor de reis. "Tegen de middag gingen we eten op de Boulevard in een klein restaurantje Chez Alexandre. Een plak vlees, een rond gestold stukje mayonaise met wat 'vulmateriaal'. Een 'quart du vin rouge' om het door te spoelen en als dessert 'un mendiant' of een coeur à la crème'. Het waren maar magere porties. Prijs toen zes francs totaal. Onderweg namen we dan een stokbrood mee voor 'savonds. (-) Ik had nog vrij veel van mijn reisgeld over door dit spaarzame gedoe en toen ik hem vroeg:'Piet, wat zullen we met de rest uitvoeren?' zij hij: 'Eens lekker eten.'
We hebben gegeten in het Italiaans restaurant van Poccardi bij de Opera: spaghetti met een fles Chianti!" 

Maaike van Domselaer-Middelkoop, vriendin weet te melden:"In tegenstelling tot Piet wist ik van koken weinig of niets. Piet kwam regelmatig bij ons in de Pijlsteeg eten. Heintje Smit-Boog, een bevriende boerin, hielp me dan een beetje. Ik herinner me dat we op een winterse zondagmiddag bruine bonen aten, die de boerin bij haar thuis al had gekookt. Ik had van gedroogde appeltjes met een citroenschilletje op een petroleumstelletje een comote gemaakt. Piet en Jaap hadden die middag stevig geborreld. We aten heel laat, zodat we echt honger hadden. Na de fles wijn die we bij de maaltijd nuttigden, kwam Piet in een verrukkelijk-wazige stemming en verwonderde zich er telkens over dat bruine bonen zo lekker waren, 'èn' zei hij, 'als je op zo'n schilletje bijt, weet je gewoon niet wat je proeft; dan ga je door de grond.'"

Hij zou een goede kok zijn en hield van vegetarisch eten, maar niet zo streng in de leer, lees NRC> 

Extra Volksfeestclip | The Bruurkes | Herman höldt van kapsalon

Zomerhittip! (op banjo van Hans Hiddink [I.m.])

Geef ons heden

Zie ook hier: Groeten uit Varsseveld>

Achterhoeks goud

Onze streekprodukten worden in het buitenland pas echt op waarde geschat. Hier een tevreden consument uit Antwerpen. Lees meer in GEMENGDE BERICHTEN  |  Fijn formaat>

November slachtmaand | Ene met hesp of ene met kees | Big Bill

November slachtmaand | Jambalaya | Hank Williams

November slachtmaand | Stampot snijbonen | Ede Staal

Stampot snijbonen | Ede Staal>

November slachtmaand | Zuurkool met vette juus | Sjef van Oekel

Midweektrailer | La Grande Bouffe | Marco Ferreri | 1973

November slachtmaand | Balkenbri-j | Boh Foi Toch

November slachtmaand | Hoofdkaas | De Kift

Bananasplit

Ik sta nog dichter bij de apen dan ik tot en met vanmorgen altijd heb gedacht. Met dank aan Bert Bevers | HET GOEDE VOORBEELD>

Ontmoet de dichter | PcN | Bredevoort | Marjoleine de Vos | 18 mei 2013

'Het waait weer langzaam in mijn hoofd'

Ontmoet de dichter | Marjoleine de Vos | 18 mei 2013

Wim van Til opent het gesprek met de constatering dat ze laat debuteerde. Waarna de zorgvuldig formulerende Marjoleine voor een overvol lokaal van het Poëziecentrum Nederland haar schrijflevensloop schetst. Als 17-jarige de bekende probeersels die iedereen ook wel bij zichzelf zal herinneren. Toch? Daarna een hele poos niet. Ze had zo haar eigen werk; journalist met een kookrubriek en columniste bij de NRC. Ze woonde samen met een dichter en werd vooral poëzielezer. Totdat ze in de figuur Mevrouw Despina (in het Grieks de vrouwelijke vorm van despoot) een soort van alter ego (‘iets daarvan’) had geschapen die de dichtader weer opende.

Nadat van Oorschot haar uitnodigde om op gesprek te komen bij zijn uitgeverij kwam het helemaal goed. Daarna volgde een reeks gedichten die met verve zonder enig hapering werden voorgedragen. Despina is overigens geen Marjoleine in haar nieuwste bundel heeft ze zelfs afscheid genomen van het ‘voertuig’.

Het verlangen om een zeehond te zijn; poon, lenig vet, boksbal vol vis, … brengt Wim in een zoektocht naar de stilte in haar werk. ‘Soms wil de regellengte niet wat ik wil.’ Kloos was eerst mijn ideaal. Geen keuze voor de vorm als het er op aan komt. Het woord is niet leidend, er bestaan geen lijdende woorden; woorden die onpoëtisch zouden zijn. Ze hoeft niet van de poëzie te leven, en dat maakt haar geen broodschrijver voor dat deel als publicist. Ze wil geen zing zang in haar werk. Dan -het was lang stil geweest- met “Gaat het toch niet alleen maar om het dichten” poogt D. een knuppel in het hoenderhok te gooien, terwijl mijn buurman ondertussen een meikever behoedzaam de ruimte uit bonjourt. Hij hoorde enkel maar schoonheid en mist het leven. Marjolein refereert aan Jan Ottens zingen of waarheid en nog een derde eigenschap (wellicht doelde ze op de meerduidigheid).

Maar brengt de twijfelende D. te W. nog niet tot zwijgen. "Je stopt geen dingen in het gedicht". "Wat is je boodschap?" Tja, … Dit wordt zelfs Wim te gortig en hij maant D. deze vraag aan het eind van de middag nog eens te herhalen. Ik droom even weg bij het aanschouwen van de achter Marjoleine opgestelde bundels.

De prachtig typografisch door Noordzij (Gerrit of Christoph) vormgegeven bundels met veel beest in de titel. Ik schep ter plekke een stapelgedicht.

de Vos

een bestiarium

Kat van sneeuw

Zeehond graag

Een koe dan

Het waait

Uitzicht genoeg

"Uien kweken en dan komt alles goed", staat er in mijn aantekeningen, een opmerking van mede Omsmeder Ankh Gussinklo. Marjoleine leest een actueel gedicht wat de seizoenen betreft. Een paardebloem met een knal massa op een steel. Ik waan me even op het Landgoed Enghuizen. "De troost van de vorm, de schoonheid zo mooi idylisch, …" het maakt D. verlegen. Marjoleine wil het daar niet over hebban als D. weer een opening poogt. De varkenskop als schoon gerecht, een reis naar de Noordkaap, het Noorderlicht en filosoferen over het verlangen en verwachting. Op het moment zelf iets mooi moeten vinden omdat je er naar verlangd hebt (verlangen> verlengen | H.M.).

Vanuit mijn schootsveld krijg ik weer zicht op haar. Ze herinnert, memoreert C.O Jellema met zijn gedicht Aurora borealis> Ik zie een Badmans Jokers-lach; Marjoleines smalle lippen krullen zich omhoog. Geef Marjoleine liever het spontane verlangen.

Kavafis Ithaka> het gaat om de reis, niet om het thuiskomen. Heimwee naar de toekomst als leidend principe.

 Verdwaasd door haar verschijning schrijf ik in het gastenboek: Heimwee naar meer, gelukkig uitzicht genoeg, het waait weer langzaam in mijn hoofd.

Hans Mellendijk, 23 mei 2013

Louis Radstaak filmde de dichtprint Reisdoel>

Ondertussen in Laren (Gld.)

Taal & Teken productie ‘Nieuwe Bewoners’ in kulturhus Laren
kunstenaars uit gemeente Lochem komen met vernieuwend totaaltheater! 
Inzending schrijfwedstrijd Aan het woord! Achterhoek 2011 is inspiratiebron voor een nieuw kunstwerk!

Op zaterdag 29 december komt Taal & Teken Achterhoek met een verrassende voorstelling naar Kulturhus ’t Kruispunt aan de Verwoldseweg in Laren (Gld.)

Onder meer met Taal & Teken Achterhoek, een amateurkunstproject van Cultuurpact Achterhoek, zetten tien Achterhoekse gemeenten zich samen met provincie Gelderland en KCG (Gelders kenniscentrum voor kunst en cultuur) in voor versterking van kunst en cultuur in de regio. Al enige tijd zijn de voorbereidingen in volle gang voor vier nieuwe producties in het kader van dit kunstproject.

Taal & Teken is een vervolgtraject op schrijfwedstrijd Aan het woord! Achterhoek, eveneens een activiteit van Cultuurpact Achterhoek. Een tekst, gekozen uit de tien beste inzendingen van deze schrijfwedstrijd, is uitgangspunt voor het uitwerken van een nieuwe kunstproductie voor een andere kunstdiscipline of een combinatie van verschillende kunstuitingen. In drie jaar tijd, van 2010 t/m 2012, zijn alle 10 Achterhoekse Cultuurpactgemeenten getuige geweest van een voorstelling in het kader van  Taal & Teken. Dit jaar is naast de gemeenten Bronckhorst, Doetinchem en Oude IJsselstreek de gemeente Lochem aan de beurt.

In de gemeente Lochem gaan deelnemers onder leiding van regisseur Willem te Voortwis (Winterswijk) aan de slag met het thema de kunst van verwachten. 'Schurend tegen het nieuwe jaar aan', in de luwte tussen kerst en oud en nieuw bouwen we verwachting op voor het nieuwe jaar...

Dit thema wordt gevonden in het gedicht Nieuwe Bewoners van Tim Pardijs, waarmee hij hoge ogen gooide op de schrijfwedstrijd Aan het woord! Achterhoek 2011.
De deelnemers vertegenwoordigen een veelheid aan kunstdisciplines zoals muziek, dichtkunst, beeldende kunst, voordracht, toneel, dans, fotografie, film en de smaakkunst!  Samen werken ze aan een eindvoorstelling die op zaterdag 29 december aanstaande in Kulturhus 't Kruispunt te Laren haar première zal beleven. Aanvang is 20:00 uur en de toegang is gratis.

NIEUWE BEWONERS

Ze schuurden de voordeur, legden
een nieuwe vloer, verfden de kamer,
installeerden een fornuis, vervingen
de kozijnen en repareerden de trap.

De voordeur klemt, het deukje in de vloer
werpt een kleine schaduw, de kleuren
vloeken, het fornuis is vet, de kozijnen
zijn verrot en de derde tree van boven kraakt.

Ik zal je door de voordeur naar binnen dragen,
als ik ga klussen karton op de vloer leggen,
alleen de kleuren wel uitzoeken, het fornuis
altijd gelijk schoonmaken, de kozijnen
elke twee jaar verven en ik beloof je:
ik sla de derde tree over als je uit wil slapen

Organisatie

Taal & Teken wordt in opdracht van Cultuurpact Achterhoek georganiseerd door het Servicepunt Amateurkunst Oost-Achterhoek samen met professionele regionale regisseurs.

Met Cultuurpact zetten de provincie Gelderland, gemeenten en KCG zich samen in voor versterking van kunst en cultuur in de regio. Resultaat is dat met culturele organisaties bovenlokale projecten worden gerealiseerd voor een divers publiek en dat er meer aandacht is voor cultuurbeleid. KCG coördineert de werkzaamheden en zet daarbij haar kennis, ervaring en expertise in. Het project is te volgen via een speciaal gebouwde website

Uit de oude doos | Creatief met duif

Creatief met duif.

Mijn ogen zoeken ze vier maal per week op. De rij stoelen aan de kant van de autoweg nabij industrieterrein in Duiven. Tegenover Visser transport. Een twintigtal gele kunststof stoeltjes netjes gemonteerd op een sokkel. Momenteel neemt het kunstenaarscollectief deel aan de tentoonstelling Archipuncturale ’04. Samen met dertien andere architect- en/of beeldende kunstenaarsinitiatieven hebben zij zich laten inspireren door een plek aan de Oude IJssel. Veertien locaties in een strook landschap tussen Doesburg en het Gendringse Megchelen werden door de organiserende Stichting Kunst en Cultuur Gelderland aangewezen. De plek als opdrachtgever. Dit allemaal om het denken over de inrichting van het landschap en de plattelandsvernieuwing te bevorderen.

Deze krant bestede er veel aandacht aan en doet er sinds afgelopen woensdag dagelijks kond van. Elke dag wordt een idee toegelicht. Stichting G.A.N.G. streek neer in Gaanderen en nam de uitgangspunten op de korrel. Het memoreert dat hervorming van het platteland een terugkerend fenomeen is. Ruilverkaveling diende er voor dat niets een glorieuze toekomst van de efficiënte landbouw in de weg zou staan. Beken werden gekanaliseerd, houtwallen geslecht, percelen vergroot. Bij de schaalvergroting van het platteland werd vergeten dat een landschap niet alleen de landbouw en veeteelt dient, maar dat mensen uit deze omgeving tevens hun identiteit aan dit landschap ontlenen. Volgens het collectief heet de meest recente mode gril ‘plattelandsvernieuwing’. Cultuurhistorie en toerisme spelen daarbij een belangrijke rol. Men schets de idylle van de onthaastende stadsmens dat zich moet kunnen laven aan het eenvoudige plattelandsleven; ruisende wouden, klaterende beekjes en kleinschalige boerenhoeves. Waar een gastvrije bevolking de toerist op het erf verwelkomt met zelfgebakken krentewegge en zelfgestookte kruidenbitters.

Volgens stellers van voornoemde klinkt het allemaal te mooi om waar te zijn, en dat is het dan ook, want volgens hen is de plattelandsvernieuwing niets anders dan de volgende utopie die op het Nederlandse platteland wordt losgelaten. Wat deze utopie uitzonderlijk maakt, is dat zij niet door een vernieuwingsdrang, maar door nostalgie wordt ingegeven. In de Achterhoek heeft men deze hang naar ‘vroeger’ al lang onderkend. Namelijk in ‘Die Holländische Antikstraße’. De tig antiekwinkels langs de Rijksweg die min of meer parallel loopt aan de Oude IJssel. Deze nostalgieboeren hebben het begrip ‘antiek’ weten op te rekken tot een ongekende breedte. De Achterhoek heeft zich internationaal op de kaart gezet als de grootste antiek-outdoor-outlet store aller tijden. Hier wordt gebouwd aan de geschiedenis van de toekomst. Cultuurhistorie en toerisme vormen hier al meer dan twintig jaar de basis van de plattelandsvernieuwing, aldus de jonge honden. Eén en ander wordt geïllustreerd met een fotoreportage van het fenomeen. Een ontnuchterende analyse van het gebied dat ze uitkozen. Meer eigenlijk niet. 

Een andere deelnemer deed iets meer. Joost van Hezewijk adopteerde het landgoed de Wrange/Slangeburg. Hij weet treffend het gevaar van vertrutting en verponysering van het Achterhoekse landschap te omschrijven. Het gevaar dat opdoemt wanneer de boerenstand –van oudsher landschapbeheerder bij uitstek- uit het gebied wegtrekt. Verrassend weet Joost de vermaledijde krachtvoersilo’s tot ons cultureel erfgoed te bombarderen. Het zijn beeldbepalende elementen in het Nederlandse landschap geworden en staan symbool voor de agrarische revolutie. Een erfenis van het Mansholt-tijdperk. In artistieke zin lijkt elk boerenerf wel een ruimtelijke installatie, waarin eeuwenoude architectuur, tijdelijke bouwsels en rondslingerende attributen schijnbaar ongeordend geplaatst zijn. Dergelijke composities, met de silo als terugkerend verticaal beeldelement, dwingen respect af. Eerbied voor de nonchalance waarmee de boer zijn omgeving inricht: zoals hij dat hier nu eenmaal doet, in dit gebied, op deze grond. Over identiteit gesproken. Tot zover het onderzoek van de landschapsarchitect/beeldend kunstenaar. Als alternatief voor het gebruik van deze silo’s, ziet de ziener duiventillen. Vele boeren moeten noodgedwongen hun bedrijfsvoering wijzigen. Onder andere in verband met het reconstructieplan Achterhoek en Liemers. De silo’s kunnen eenvoudig omgebouwd worden tot duiventillen. De boer wordt duivenhouder. Het houden van duiven was vanaf de Middeleeuwen een veel voorkomend gebruik, met name in bosrijke omgevingen. Graanakkers kunnen terugkeren om te dienen als bijvoederplek van de halfwilde duiven. Met het milieuvriendelijk fokken van Achterhoekse Wilde Duiven kan een nieuw streekeigen product op de markt gebracht worden. In de schitterend uitgevoerde catalogus zijn vier overheerlijke duivenrecepten opgenomen. Eens wat anders voor op de vakantiebarbecue op camping of in de achtertuin.

Hans Mellendijk, de Gelderlander, 7 maart 2004