Een kunstreus is uit de tijd gevallen. In een flits zie ik hem lopen bij de opening van de overzichtstentoonstelling van De Enschedese School in het StedelijkMuseum Amsterdam. Ik heb genoten van zijn editie van Documenta in Kassel. De zevende 👉.
Ze hebben de groente uit de schappen gehaald, je kunt daar nu blikvoer kopen. Ze hebben de vrede uit de schappen gehaald, je kunt daar nu kanonnenvoer kopen. Ze hebben de politici vervangen door robots die alleen nog overleggen in AI.
Ze hebben onze taal geïnfiltreerd met bederfelijke software. Ze hebben onze woorden ontvoerd en ontdaan van alle betekenis. Ze hebben de werkelijkheid gekraakt, we kunnen niet meer onderscheiden wat echt is en wat niet. Ze hebben ons gehackt.
Dichters des Achterhoeks! Dat laten we niet op ons zitten. Dichters van Varsseveld tot Hummelo, van Lelystad tot Alkmaar, van Kyjiv tot Sint-Petersburg, van Gaza tot Jeruzalem, van Washington tot Teheran!
Laten we de vakkenvullers bijspringen nu de distributiecentra leeg zijn en de datacenters vol. Vakkenvullers en dichters, verenigt u! We heroveren alle verloren schappen en we vullen ze met poëzie.
Deze dichter is verzot op de herfst, absoluut het favoriete seizoen. Dat is wel iets wat ze vaak moet uitleggen. Daarom schreef ze een gedicht over de herfst en wat het zo mooi maakt.
Het bos kleurt weer warm
Na een nazomer zo warm leek het of we de herfst konden uitstellen Leek het of we de natuur maanden nog even te wachten Oktober heeft echter een plan en wijkt daar niet graag vanaf Ze komt en gaat niet ongemerkt
Al het lichtgroene blad is afscheid aan het nemen Donkergroen blijft nog even Naaldbomen houden zich bedekt Struikgewas volgt iets later zeker
Ik zie de lege ruimte tussen de takken als doorkijkjes Een soort raam waardoorheen ik ruimte kan zien Waardoorheen ik mijn toekomstige groei kan visualiseren En waardoorheen ik kan zien dat met de komst van herfst de snelheid van het leven iets vertraagd
Er zijn wat minder afspraken, minder mensen buiten Mensen lopen iets haastiger, onzeker wanneer de volgende regenbui komt Het leven neemt een tandje terug, maar ik doe er een schepje bovenop De herfst als favoriete seizoen is moeilijk te verklaren
Maar tussen het wispelturige weer - de hagel, de regen, de frisse zonnestralen Merk ik elke keer dat de herfstlucht het makkelijkste ademt En ondanks dat de herfst afbraak verwacht Het dan des te mooier is om te groeien in
Luxor Theater en Stichting Henrick Baderorgel presenteren hun jaarlijkse stille film met orgelbegeleiding door Berry van Berkum.
De Russische Revolutie van 1917 had een grote impact op de filmproductie. De censuur uit het tsarentijdperk verdween en het duurde even voordat de Communistische Partij volledige controle bezat over wat er gedistribueerd mocht worden. In de tussentijd was er een behoorlijke mate van vrijheid.
Het sigarettenmeisje van Mosselprom, van regisseur Joeri Zieliaboezjki, een film uit 1924, is een product van die vrijheid. Een groter contrast met Eisensteins iconische revolutieklassieker Pantserkruiser Potemkin van één jaar later is niet denkbaar.
Het sigarettenmeisje van Mosselprom is het verhaal van de jonge Zina, een sigarettenverkoopster op straat (Mosselprom was de Moskouse plattelandscoöperatie voor consumentenproducten) die wordt ‘ontdekt’ door een filmploeg en het hof wordt gemaakt door drie aanbidders: een stuntelige accountant, een charmante cameraman en een Amerikaanse zakenman die ‘haute couture’ naar de Sovjet-Unie brengt.
Het sigarettenmeisje van Mosselprom, aangeprezen als ’s werelds eerste romantische komedie, biedt een zeldzaam en intrigerend inkijkje in het leven in Moskou van honderd jaar geleden, samen met een beeld van hoe gewone Russen zichzelf zagen en hun voorzichtige nieuwsgierigheid naar Amerika. We zien het Rode Plein, volgepropt met trams, handkarren en paardenkarren, met de beroemde Sint-Basiliuskathedraal op de achtergrond, en woonwijken die laten zien dat de Russische hoofdstad na de revolutie nog volop in ontwikkeling was: vervallen pensions staan zij aan zij met nieuw gebouwde filmstudio’s langs brede, stoffige boulevards.
Ideologisch geschoolde critici waren geschokt dat het publiek de voorkeur gaf aan komedies die volgens ‘kapitalistische normen’ waren gemaakt, in plaats van het verhaal van een jongen die een meisje op een tractor ontmoet en verliefd op haar wordt wanneer ze een medaille krijgt voor het oogsten van 50 ton aardappelen. Maar het publiek trok haar eigen plan en maakte van Het sigarettenmeisje van Mosselprom het grootste kassucces van de jaren ’20.
Joelija Solntseva
Speciale aandacht verdient hoofdrolspeelster Joelija Solntseva (1901-1989), die in 1924 als 23-jarige de grote publiekslieveling van Rusland werd met twee films die allebei klassiekers wer-den: de sciencefictionfilm Aelita: Koningin van Mars en dus Het sigarettenmeisje van Mosselprom.
A Star was Born, zou je denken. Maar het liep anders. Joelija Solntseva zou haar dagen niet vóór maar achter de camera slijten. Nadat ze in 1928 de Oekraïense filmregisseur Oleksandr Dovzjen-ko ontmoette, met wie ze een jaar later trouwde, gaf ze het acteren eraan en werkte ze als regis-seur bij de studio’s van de Oekraïense Filmadministratie, de Moskouse filmfabriek Sojoezkino en de Kievse filmfabriek. Eerst samen met haar man, na zijn dood (in 1956) alleen.
Op het filmfestival van Cannes in 1961 won Solntseva de prijs voor Beste Regisseur met haar film Kroniek van de vlammende jaren. Ze was daarmee de eerste vrouw die deze prijs in ont-vangst mocht nemen. En het duurde 56 jaar, voordat ze, in 2017, gezelschap kreeg Sofia Coppola, die als tweede vrouw deze prijs won voor haar film The Beguiled.
Op 6 september luisterde deze dichter in de Oude Helena Kerk in Aalten naar een bijzonder concert. Wilma Pastors zong ‘Van hart tot hart!’ Omdat liefde alles overwint.
Leven in liedjes
nieuwsgierig en gastvrij fietste ze het dorp uit op weg naar nieuwkomers ze kreeg een blik naar buiten en een gitaar in handen voor een blik naar binnen
daar ligt de goudmijn die van haar alleen is soms moeilijk te verteren steeds dieper gaat ze muziek is een manier om te kunnen vertellen
ze zingt haar leven wat op haar pad kwam maakt haar wie ze is muziek is haar adem haar stem brengt melodie in woorden op gitaar
als altijd de vertrouwde basis waarop ze weer leerde lopen waar ze eindeloos kon repeteren waar ze haar leven laat klinken
en ze weet ik ben jou jij bent mij meer één dan anders
