dG | 06-07-2017
donderdag 6 juli 2017
'nDrom 18 herbezocht | Adriaan Deurloo
Adriaan Deurloo | oer-Dichtersbankje | Idinkbos | Sinderen
ik kan rijmen en dichten
Zonder mijn hemd op te lichten
Oud rijmpje dat mijn vader altijd citeerde
Als, muze, ik jouw hemd oplicht,
wordt elke zin vanzelf gedicht.
Zo letterlijk nodigt jouw lijf
mij met de zoete boodschap: schrijf!
Haast te bedeesd om te beginnen
leest van jouw huid mijn hand de zinnen
en legt behoedzaam en devoot
al je geheimenissen bloot.
Al blijft mysterie onbeschreven,
maar o zo voelbaar om je zweven.
En zwemmend, zwijmelend in die charme
moet ik wel rijmend je omarmen.
Ervaren, wijs, met overleg
wijst zacht jouw hand mijn pen de weg.
O, in jouw oog vind ik genade
en op jouw lippen een ballade,
een al maar hoger hoogste lied,
een overdonderend verschiet,
een wilde rit van woord naar woord,
die naar het nooit gehoorde spoort,
maar plotseling ons de stilte gunt,
het duizelingwekkend hoogtepunt.
(maart 2001)
MET DANK AAN VAN DALE*
De vrucht van vreemdelingrivieren:
dit land. En onze tijd. En wij.
Een ark zakt af naar zee. Geen tieren,
gevloek of grofheid, scheldpartij
of grote bek verhindert dat.
We zitten met elkaar hier opgescheept.
Dus waarom tegen elkaar opgezweept?
We moeten schipperen op weg naar Ararat.
(13 mei 2009)
* Van Dale Groot Woordenboek der Nederlandse taal 12e druk:
vreemdelingrivier (v.(m.)), allochtone rivier, rivier die in een ander land ontspringt: de Nijl is in Egypte een vreemdelingrivier.
-
In elk kind wordt iets van
ons aller oergeschiedenis
herhaald. Eerst enkel nog maar ban
van lijflijkheid, van voer, poep, pis,
van slaap, van heel veel slaap. Maar dan
een sprong van duizend era’s in
een lach. Zo lid van het gezin
de mens. Wie anders immers kan
er lachen zoals hij? Zo vrij
in zijn verbondenheid? Oog. Oor!
Naar binnen breekt een liefdestij
van woordjes, naampjes, ouderkoor
en baart daar onvatbaar banaal
het blijvend wonder van de taal.
ons aller oergeschiedenis
herhaald. Eerst enkel nog maar ban
van lijflijkheid, van voer, poep, pis,
van slaap, van heel veel slaap. Maar dan
een sprong van duizend era’s in
een lach. Zo lid van het gezin
de mens. Wie anders immers kan
er lachen zoals hij? Zo vrij
in zijn verbondenheid? Oog. Oor!
Naar binnen breekt een liefdestij
van woordjes, naampjes, ouderkoor
en baart daar onvatbaar banaal
het blijvend wonder van de taal.
O, archeologisch is elk kind
al groeve waar je antwoord vindt
- of minstens zicht – op hoe je leeft
vóórdat het zelf je antwoord geeft.
al groeve waar je antwoord vindt
- of minstens zicht – op hoe je leeft
vóórdat het zelf je antwoord geeft.
(10 april 2014)
-
Tot mijn geluk nooit mijn gelijk
gezocht. Geluk. Gelijk daarmee
een hoger, dieper grond bereikt.
Verrijkt. Verrukt. Want de portee
- daar immers bovenop gedrukt –
zo klaar: nooit dus verongelijkt
verongelukt.
VRIJDAG 13 NOVEMBER 2015
Wie enkel spreekt uit een kalasjnikov,
die liegt.
Wie in de ander slechts een doelwit of
zijn jachtbuit ziet,
zal nooit iets proeven van het paradijs
van zo maar praten met een vreemde op
één van die stom toevallige terrasjes van Parijs.
Wie enkel spreekt uit een kalasjnikov,
die liegt.
Wie in de ander slechts een doelwit of
zijn jachtbuit ziet,
zal nooit iets proeven van het paradijs
van zo maar praten met een vreemde op
één van die stom toevallige terrasjes van Parijs.
(17 november 2015)
VERRE WENS
dat aan zijn ziekbed straks
een moslim staat
die zorgzaam hem verschoont
als hij verschoning vraagt
(en als het moet
’t ook zonder vragen doet).
(25 augustus 2010)
-
Ik ging naar Novi Sad toe om de brug te zien.
Ik zag de brug: twee overzijden
weer van elkaar zoals vanouds gescheiden.
Wij zaten daar voor een minuut of tien
op een terras en hebben wat gedronken,
het hoofd en hart vervuld van bitterheid
in het besef van al die eindigheid
die men de stad van boven had geschonken.
Geen stem die tot ons kwam, geen schip dat voer
en wat wij dan al hoorden: psalmen waren
het zeker niet. Stad, opgelegd pandoer,
toen men besloten had je niet te sparen.
Zo, dacht ik, zó dus naar je mallemoer.
Goddomme: wij! Wie zal óns straks bewaren?
(2002)
FILOKTETES
Steeds weer niet meer dan maar erbij:
de Argo, Herakles zijn dood, de strijd
om Helena. Hij steeds terzij,
een figurant. Daarom geheid
ook hij dus Trojewaarts. En kijk!
dan door een anders stommiteit
in ’t licht, want niet de dader bijt
de slang, die daar als wreker blijkt
te zijn, maar uitgerekend hem.
De beet een wond die hem benart en
- voor de gehardsten niet te harden -
zo stinkt dat ’t iedereen beklemt.
Ter plekke laat men hem dus barsten
en trekt naar Troje op voor eigen roem.
En hij blijft achter zonder artsen
en zonder medicijn: verdoemd.
Maar Troje blijkt ook na tien jaar
van mollen, moorden niet te winnen.
’t Orakel maakt het zonneklaar:
zìjn boog brengt je de stad pas binnen.
Dus terug. Hij zit nog steeds te meuren.
Maar wie de overwinning ruikt,
gaat daarover niet langer zeuren.
Als je je hersens goed gebruikt,
zal je niet twee keer je vergissen.
Dan weet je voluit overtuigd:
in feite kun je niemand missen.
(1 augustus 2011)
EEN VERMAKELIJK VOORVAL IN DE WOESTIJN VAN ENGEDI
Dat uitgerekend in de grot
waar wij verscholen zaten,
Saul poepen wou! ’t Leek wel of God
‘m in onze hand wou laten.
Dus “David!”, zeiden wij, “hier is
je kans! Sla toe! Het is Gods wil!”
En hij sloop met zijn zwaard muisstil
naar waar Saul hurkte, ongewis
van wat hem overkomen zou.
En David jaste met één houw
- zo steels gewerkt, dat hij niets merkt! -
een reep uit Saul zijn jas, net toen
de majesteit aan ’t afgaan was.
Ach, koning, keizer, kampioen
zijn op hun tijd ook broos karkas
en moeten hun behoefte doen.
En kunnen dus, hoe soeverein,
heel allermenselijk weerloos zijn.
Wie daarvan misbruik maakt, snapt niet
hoe koninklijk ook jij moet wezen
door in Gods gratie expliciet
behoeftigen te laten delen.
Gena is hoe je met cachet
de koningen te kakken zet.
(29 augustus – 17 september 2011)
Zie 1 Samuël 24: 1- 8 Saul en zijn leger achtervolgen David
-
Het meest misbruikte Nederlandse woordis zijn. Want tussen was en zal is maar
één tel en hoe vaak ook een ongehoord
subliem moment, toch maar slechts zelden waar.
Ons leven is proces, is tijd die haast
onmerkbaar langs ons glijdt; onmerkbaarheid
die ons tot het idee verleidt, helaas,
dat ons is langer is, ja eeuwigheid.
Maar ook als wij verandering ervaren,
ja lijfelijk als tsoenami ondergaan,
dan grijpen we die boei om de gevaren
die kennelijk ons bedreigen te doorstaan:
de wereld moet toch overzichtelijk blijven!
Te bont kan niemand aan. Daarom zwart-wit:
wij hier, zij daar, goed scherp van kwaad gescheiden.
Je ziet de trein niet waar je zelf in zit.
De Nederlander van vandaag is niet
van gisteren. En die van gisteren
niet van vandaag. Wie even nadenkt, ziet
dat ook wel in.
Maar ja, dan dist er een
politicus een sprookje op dat past
bij alle onvree die al in mij gist
en ik roep, mij geroepen voelend: barst!
Mijn volk, mijn stem, dat wat ik voel beslist!
Mijn recht! Ik ken het klappen van de zweep!
Het recht van spreken is gestold tot eis.
Die winter heeft ons land vast in zijn greep:
door elke scheve schaats meer van de wijs.
Niet om het spreken. Ieder heeft het recht,
Die winter heeft ons land vast in zijn greep:
door elke scheve schaats meer van de wijs.
Niet om het spreken. Ieder heeft het recht,
is nodig voor de voortgang van ’t debat.
Maar ja, het meeste dat er wordt gezegd,
dient meer een ander doel: sla anderen plat.
In de discussie hoe we ’t moeten rooien,
wordt het nooit lente, zal het nooit meer dooien.
De mens is niet zo veel. Hij weet dat hijMaar ja, het meeste dat er wordt gezegd,
dient meer een ander doel: sla anderen plat.
In de discussie hoe we ’t moeten rooien,
wordt het nooit lente, zal het nooit meer dooien.
noodzakelijkerwijs moet verder gaan,
maar met een levensloop van egotripperij
blijft hij toch liever op zijn standpunt staan.
Echt, je zou willen dat het anders was.
Wij zijn…Wij zijn op weg. Wij worden pas.
(24 oktober 2011)
-
Nooit heb ik stilgestaan bij wat
mij overkwam, die drang tot schrijven.
O, eerst een spel, een grap, maar dat,
zou het – bleek al heel snel – niet blijven.
Behoefte kreeg een vorm. Droom vroor
tot woord dat ingegeven werd,
tot beeld dat stond, tot spiegel voor
een puber die, verspoord, versperd,
zichzelf vooral aan ’t zoeken is.
Wanhopige geschiedenis
-bij zo veel kansen toch geen vraag –
van nederlaag tot nederlaag.
mij overkwam, die drang tot schrijven.
O, eerst een spel, een grap, maar dat,
zou het – bleek al heel snel – niet blijven.
Behoefte kreeg een vorm. Droom vroor
tot woord dat ingegeven werd,
tot beeld dat stond, tot spiegel voor
een puber die, verspoord, versperd,
zichzelf vooral aan ’t zoeken is.
Wanhopige geschiedenis
-bij zo veel kansen toch geen vraag –
van nederlaag tot nederlaag.
’t Gedicht geen antwoord, maar het was
van mij. En dat een ander dat
niet – althans in die mate – had,
dat alibi, dat alias,
kwam nooit goed door. Pas nu besef
hoe veel genade er in schuilt
van taal, voer voor mij ingekuild,
muziek, troost, hoop, geluk, roes, lef.
van mij. En dat een ander dat
niet – althans in die mate – had,
dat alibi, dat alias,
kwam nooit goed door. Pas nu besef
hoe veel genade er in schuilt
van taal, voer voor mij ingekuild,
muziek, troost, hoop, geluk, roes, lef.
Zo ga ik voet voor voet mijn pad.
Rijm als mijn staf, nee: wichelroede
naar verten die ik nimmer had
-zelfs in de verste verte niet – kunnen vermoeden.
Rijm als mijn staf, nee: wichelroede
naar verten die ik nimmer had
-zelfs in de verste verte niet – kunnen vermoeden.
(28 maart 2016)
Adriaan Deurloo's speellijst op 'nDrom 18 | 01-07-2017 | Dichtersbankje | Idinkbos
meer van en over Adriaan Deurloo in De Rijmerij>
PAK AN! | Wenskei
Achterhoek Nieuws Jaargang 82 | nr. 27 | 5 juli 2017
Gisteren in de Huis-aan-huisbladen van Achterhoek Nieuws de column die ik op verzoek van Johan Godschalk schreef voor de stichting Pak An!> | f>
Wenskei
Het zal
aan de stamtafel van ’t Veertje geweest zijn dat ik er met Hans Hiddink, de te
vroeg uit de tijd gegleden muzikant en inderdaad broer van … , filosofeerde
over de mogelijke herkomst van de naam whisky. Het had vast en zeker te maken met
de naamgevers van de voormalige gemeente Wisch. Ik schreef er een column over
waarin ik de streekhysterica Marja Wybenick ten tonele voerde die enthousiast
vertelde over haar zoektocht naar de Wischkei. De kei die een belangrijke rol gespeeld
zou hebben bij de bereiding van de goddelijke drank. Bij het kasteel Wisch achter de Paasberg zou de
kei begraven liggen.
De steen, die als stop diende voor de enige
bron met het allerzuiverste water dat zich in het stroomgebied van de Oude IJssel
bevond en beheerd werd door de heren Wisch.
Verder droegen de aanwezigheid van een bijzonder soort turf uit het
Aaltense Goor mede zorg voor het ontstaan
van de wonderlijke drank, dat we dus nu nog als whisky kennen.
Het zou in vele
tientallen kleine dorpsdistilleerderijtjes vervaardigd zijn en in de eigen omgeving gedronken. Men had tot dan toe
altijd gemeend dat de soortnaam van het Keltische 'uisge beatha' –hetgeen
levenswater betekent- zou komen. Via de verbasteringen 'uisge' (spreek uit:
wieske) en 'usky' zou de naam whisky ontstaan zijn. Als Marja de kei zou vinden
dan was het voor honderd procent zeker dat de naam uit onze contreien afkomstig
is. Waarom er van die nijverheid niks meer is overgebleven heeft te maken met het
rijpingsproces. Dat dient op eikenhouten vaten te gebeuren, waar ook sherry in
gerijpt is. Gedurende dat proces krijgt de whisky ook zijn houtkleur. De heren
Wisch droegen daar ook zorg voor.
Op een gegeven moment kwam er een eind aan de
import van de sherryvaten. Het schijnt dat toen iemand uit Etten
had gelezen dat aletonnen ook geschikt zouden zijn. Niet begrijpend dat hier
-op z’n Engels- biervaten bedoeld werden,
gebruikte men vanaf dat moment giervaten. Het liep toen snelbergafwaarts met de
afname en productie van het levenswater. Grote armoede onder de
bevolking volgde, het oude volkrijm: ‘In Etten is niks te vretten, in Terborg wat, in Varsseveld zat!’ verhaalt daar nog over.
De naam Wischkei verbasterde vrij snel
via Ierland en Amerika in whiskey, om
uiteindelijk als whisky in Schotland en Canada terecht te komen. Het verhaal publiceerde ik begin deze
eeuw in de Gelderlander niet wetende dat ruim tien jaar later dankzij de
ondersteuning van Pak An in Zelhem Distilleerderij Bronckhorst de eerste Achterhoekse whisky zou gaan stoken.
Wie kon dat toen vermoeden?
Daarom alleen al is het mooi dat er zoiets als Pak
An bestaat dat deze vernieuwende activiteiten stimuleert en ondersteunt. Het oerrund
terug in het landschap en wie weet komt dat plan van een landschapsarchitect om
wilde duiven te houden in, in onbruik geraakte, graansilo’s ook nog wel eens
van de grond. Dan krijgen we samen met het oerrund, de eigen wijn en whisky een
nog gevarieerder Achterhoekse dis. Mmmmmmm smullen maar.
woensdag 5 juli 2017
Onderwijl in Watou | Over alleenigheid en ondraaglijke eenzaamheid
Foto: © Marijke Schellekens | Fred Eerdekens | Watou 2017
KUNSTENFESTIVAL WATOU 2017 | Over alleenigheid en ondraaglijke eenzaamheid
Misschien is dit wel de 25ste keer dat ze naar het kunstenfestival Watou gaat. Geen zomer zonder Watou!
Dit Belgisch dorp op de grens van Frankrijk - waar al 32 jaar de maanden juli en augustus in het teken van kunst en poëzie staat. Bij het 'Onthaal' koop je je ticket en daar is meteen zoveel te zien - te lezen en te beleven, dat je moet besluiten er niet te blijven hangen!
Dit keer ontmoette ze er Bart Moeyeart. Eindelijk kon ze kennis met hem maken! Naar aanleiding van de heruitgave van zijn succes-roman 'Broere' tekende hij de piano van 'thuis' vol met zijn broers. Lees de tekst op de eerste foto. Kijk op www.kunstenfestivalwatou.be of op facebook: Kunstenfestival Watou
En de boer hij ploegde voort | Saluut Gerrit Komrij
Saluut aan Gerrit Komrij | De zwijgzaamheid
Hermi Hartjes | Bennie Amting | Wouter ten Pas
Ondertussen in Varsseveld
En plotsklaps bij mijn garage het inzicht dat een 'autosloperij' tegenwoordig 'autodemontagebedrijf' heet.
En de boer hij ploegde voort | Astronaut A4
Astronaut A4
Over de melkweg de dames drentelen
hun dagelijkse gang. Sjoksend door de
kantoortuin richting melkrobot
Astronaut A4.
Het plastic werkt, ligboxstal hoort de zon
kraken. Energie stroomt door de aderen
van de stal naar de Astronaut.
Herkauwend op een
bioboxbed van organische stof uit
mest. Ontlast de gewrichten. Goed
voor rust in de melkhuishouding,
per dag 2x.
De Astronaut laat de koeien gewillig
haar eigen dagbesteding. En de boer
hij ploegde voort in big data
klokslagmaals 24
En het toezicht her en der deelbeeldschermen
i-Phone, i-Pad, de computerschermen in
Big Brother optima forma.
Mac Book Pro 8 GB.
Maïs, bierborstel, soja-afval, gemengd in
denktanks, silo’s vol. De melkveefosfaat-
referentie in evenwicht
100 stuks melkvee.
De boer droomt zich de zachtste handen van zijn
vrouw. Boerin verplaatst uierzalf naar haar
boudoir. Dankt robotisering
Astronaut A4.
Ten oosten gaat zon op, ten westen onder.
Op een Chinees telraam telt de boer zijn kloten.
Melkplassen, de kaasrivieren
Gouda 48+.
Parijs ligt achter de boterbergen van Europa,
de grond controle naar majeure stront
het laboratorium voor
mensheid 4.1.
De koe maalt de waarheid tussen uitersten.
Hans Mellendijk
dinsdag 4 juli 2017
'nDrom 15 herbezocht | IJsselstrand
'nDrom 15 | IJsselstrand zingt Else van Zutphense stadsdichter Anne Wiersma.
zie ook Dichter bij Zutphen>
Else
Zo op het gras en veilig tussen muren
ligt ze te warmen in de zon.
Ze luistert, naar de echo’s van de stad.
Het carillon, het gakken van de ganzen,
het pierement daar dwars doorheen.
De kooplui op de markt.
De stad is niet van steen, de stad is klank.
ligt ze te warmen in de zon.
Ze luistert, naar de echo’s van de stad.
Het carillon, het gakken van de ganzen,
het pierement daar dwars doorheen.
De kooplui op de markt.
De stad is niet van steen, de stad is klank.
© Anna Wiersma, stadsdichter Zutphen 2015
13-06-2014
Onderweg naar Teheran
Den Haag | Ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap | 15e verdieping | selfie Sander Dekker met de Olympisten 2017 | 03-07-2017
Ondertussen werden de olympisten Aardrijkskunde, Biologie, Informatica, Natuurkunde, Scheikunde en Wiskunde, jaargang 2017 gehuldigd door staatssecreatis Sander Dekker die een stief kwartiertje in zijn agenda wist vrij te maken voor een toespraak en een selfie met de prijswinnende leerlingen, alvorens ze de komende maand naar de diverse windstreken op onze aardkloot afreizen.
Aan de internationale wedstrijd (de IOI) doen ongeveer 80 landen mee. Elk team bestaat uit 4 leerlingen. Op twee wedstrijddagen, van elk 5 uur krijgen de leerlingen als opdracht om een drietal moeilijke problemen zo efficiënt mogelijk op te lossen door middel van een zelf geschreven computerprogramma. Naast de wedstrijd is er een sociaal programma waarin de leerlingen uit de diverse landen elkaar kunnen leren kennen. Het ontdekken van talent in het algemeen en van die in de informatica in het bijzonder is het doel. Vervolgens aanmoediging van deze leerlingen om zijn talenten te ontwikkelen en te volgen. Daarnaast stimuleert de internationale informatica olympiade het leggen en verstevigen van internationale contacten tussen jonge mensen met een speciale interesse.
Zommeracademie | Normaal
Oeps, foutje vanmorgen in de Gelderlander: 'Wie een exemplaar aanschaft krijgt ook de singles Alie en Two moths erbij, de laatste is inderdaad het bewijs dat Normaal in die begintijd meer zong dan alleen in het Achterhoeks.'
Normaal Two moths | 1979>
Annie get your gun | 1979
Kopwit stroomt samen met IJsselbiënnale
Jachttrofee Pieter Bas Kempe | Enghuizer dialogen | 2016
De Zutphense dichtersgroep Kopwit neemt natuurlijk van harte deel aan de allereerste IJsselbiënnale. Voor een poëziemiddag rondom dit grootse buitenkunstproject is een prachtige plek gevonden: zowel binnen als buiten het cultuurcentrum Wasserij IJsselstroom, Vliegendijk 16, pal aan de rivier in stadsdeel De Hoven, met uitzicht op zowel de uiterwaarden, Zutphen, als éen der deelnemende kunstwerken aan de overzijde! Op zondagmiddag 9 juli mag het hopelijk talrijke publiek dankzij vriendelijke geldgevers helemaal gratis komen: inloop vanaf 13.30 uur, aanvang 14. 00 uur, slechts de consumpties kosten wat geld - maar zijn wel erg smakelijk… Naast bekroonde dichters uit het bij de IJsselbiënnale behorende concours Dichter op de IJssel (de bijbehorende bundel is à 10 euro te koop) valt poëzie te beluisteren van stadsdichter Mas Papo, éen zijner voorgangers Tim Pardijs, Kopwit-koploper Pieter Bas Kempe, Ingeborg ten Hoopen, Jan Vijn (stadsdichter van Doesburg) en Dick van Welzen. Voor mooie muziek is eveneens gezorgd: Frits Jellema (piano) en leden van het Nationaal Jeugdorkest verzorgen die. Presentatrice Angela Alink heet iedereen met genoegen welkom!
Zie ook www.dichteropdeijssel.nl, www.kopwitzutphen.nl en www.ijsselbiennale.nl.
maandag 3 juli 2017
dG | Eerbetoon aan de rivier
dG | 01-07-2017 | Eerbetoon aan de rivier
Afgelopen zaterdag werd in de Gelderlander in de speciale bijlage Eerbetoon aan de rivier een selectie van de lezersreacties op de vraag: 'Wat betekent de rivier voor u?' opgenomen. Mijn gedicht JIJ I-J> werd ook uitgekozen.
Abonneren op:
Posts (Atom)