Wild en woest en ledig Was het ruwe veen, Slechts de heide vlocht er Kransen overheen. Boog zich over d'oevers Van de bruine plas En verborg de diepte Van het zwart moeras.
Zie, daar nad'ren mannen Met een ijz'ren wil. Aan de zoom dier poelen Staan zij peinzend stil. Broeders op ten strijde, Op, de band geslaakt, Die de schatten kluistert Door 't moeras bewaakt.
Ja zij hebben moedig D' eed'le strijd volbracht En een schat verworven Voor het nageslacht. Hunne namen blinken Met ondoofb're glans En wij vlechten juichend hun een heidekrans.
De Dichtersbankjeswebstee komt langzamerhand weer uit het zomerreces. Vanaf vandaag zal de bankjeszetter weer regelmatig pogen uit de diverse voorraden zijn collectie aan te vullen. Uit de voorraad van Albert Hagenaars⇲ een bijzonder bankje uit het hoge Noorden, aan het Damsterdiep, bij één van de hangende keukens van Appingedam>
Natuurlijk veranderen er nogal wat zaken in de gebouwde omgeving. Dat merk je als je tien jaar later nadat de route werd uitgezet een en ander nog eens opnieuw met de fiets aflegt en met frisse ogen bekijkt. In Terborg werd ik aangenaam verrast dat op de route twee verhalen ondertussen een fysieke vertaling hebben gekregen. De sage van 't Gluujende peerd en de klassieker van A.C.W. Staring Het Vogelschieten zijn onderweg ook elders te lezen. De sage in het 'stadspark' dat is ontstaan tussen Walstraat en Wijngaarden. Daar waar ooit de Jeugdherberg heeft gestaan, en daarna het Sociaal-Kultureel Centrum de Kameleon. Ik herinner me van toentertijd dat in de zomer jeugdherbergvader Bertus Rietman 's avond op de Paasberg regelmatig het verhaal van 't Gluujende Peerd met verve wist te vertellen in een spookachtige setting. Tegenwoordig hebben ze in Terborg daar Escaperooms voor ontwikkeld.
Het Gluujende Peerd van Terborg | Scenario en tekeningen: Bert Taken
Vanmorgen heeft Paul van Druten filmopnames gemaakt in het Idinkbos, van een wel zeer bijzonder editie van 'nDrom. Het stond vanmorgen nog geboekstaafd als 'Op weg naar de 21ste 'nDrom'. Maar na een uur, toen de registratie werd afgesloten, besloten Bert en ik om al dat moois toch maar als een volwaardige editie mee te laten tellen. Als Paul een en ander heeft gemonteerd zal hier en op het Paul van Druten You-Tube-kanaal⇲,zo spoedig mogelijk,de premiere van 'nDrom XXI volgen. Met optredens van Bert Scheuter, Florien Saalmink, Simplify en van mijzelf.
hier⇲ meer sfeer aaifoto's van 'n drömmeke in de maak, in afwachting van meer.
Good Combination | Simplify | 'nDrom XX! | 04-07-2020
In de regen, met tegenlicht en wind krijg je de mooiste opnamen toch? Vandaag namen we 'nDrom XX! op zonder publiek. En deze eigen compositie van Simplify was daar een onderdeel van... De gehele uitzending van 'nDrom komt zo snel mogelijk... 🎬https://youtu.be/I43mEIbxU9U
De slakkenpost deed er slechts twee dagen over om van Bergen op Zoom, via Rotterdam in Varsseveld te geraken. Ron Scherpenisse⇲ dank je wel!
Het Dichtersbankje dicht ik toe aan De Omsmeders, zij verzorgen voor de Kunstwandelroute Hummelode Enghuizer Dialogen⇲
Helaas dit jaar vanwege de uitbraken van het COVID-19-virus in een gemankeerde presentatie. Tussen Pasen en Pinksteren zullen nieuwe dialogen op de webstee van de Kunstwandelroute⇲verschijnen. IJs en corona dienende wellicht ook nog andere verrassingen.
De bankjeszetter is inmiddels uitgerust terug van vakantie en pakt langzamerhand zijn werkzaamheden weer op. In het magazijn zag hij dat de stapeling banken van over de grote plas, grote vormen had aangenomen. Hij nam zich voor om de komende weken de wanordelijke opeenhoping te sorteren en afzonderlijk toe te wijzen aan dichters uit het noordelijke deel van Amerika. We zullen zien. Zie ook blogbericht Groetjes⇲ van Dichtersbankjes hofleverancier en collega internaut Bert Bevers. Zie hier blog Dichtersbankjes⇲
Mantelzorg | Hans Mellendijk en Marijke Schellekens
Nog zes dagen is de Kunstwandelroute Hummelo te bezichtigen. Marijke Schellekens maakte een prachtige reportage in ontelbare tinten groen. Mantelzorg wordt door de klimop overwoekerd. Vorige week kregen we het bericht dat Mantelzorg, maar ook Groei en verval van Henk Winkelman en de Omsmeders hierna op Hackfort een zomers tweede leven krijgen. Tot en met monumentendag in september zijn de kunstwerken ook te bezichtigen op het landgoed Hackfort te Vorden. Zie hier Marijke's paradijsfoto's>
Het was nog lang onrustig op het terras van 'De Krent' na de Kunstschouw, de jaarlijkse waardebepalingswandeling met de deelnemende kunstenaars, zondag 15 april. j.l. Zie ook hier HOE EUROPA ROEZEMOEST- Hans Mellendijk>
De vrucht van vreemdelingrivieren: dit land. En onze tijd. En wij. Een ark zakt af naar zee. Geen tieren, gevloek of grofheid, scheldpartij of grote bek verhindert dat. We zitten met elkaar hier opgescheept. Dus waarom tegen elkaar opgezweept? We moeten schipperen op weg naar Ararat.
(13 mei 2009)
* Van Dale Groot Woordenboek der Nederlandse taal 12e druk: vreemdelingrivier (v.(m.)), allochtone rivier, rivier die in een ander land ontspringt: de Nijl is in Egypte een vreemdelingrivier.
-
In elk kind wordt iets van ons aller oergeschiedenis herhaald. Eerst enkel nog maar ban van lijflijkheid, van voer, poep, pis, van slaap, van heel veel slaap. Maar dan een sprong van duizend era’s in een lach. Zo lid van het gezin de mens. Wie anders immers kan er lachen zoals hij? Zo vrij in zijn verbondenheid? Oog. Oor! Naar binnen breekt een liefdestij van woordjes, naampjes, ouderkoor en baart daar onvatbaar banaal het blijvend wonder van de taal.
O, archeologisch is elk kind al groeve waar je antwoord vindt - of minstens zicht – op hoe je leeft vóórdat het zelf je antwoord geeft.
(10 april 2014)
- Tot mijn geluk nooit mijn gelijk gezocht. Geluk. Gelijk daarmee een hoger, dieper grond bereikt. Verrijkt. Verrukt. Want de portee - daar immers bovenop gedrukt – zo klaar: nooit dus verongelijkt verongelukt.
VRIJDAG 13 NOVEMBER 2015 Wie enkel spreekt uit een kalasjnikov, die liegt. Wie in de ander slechts een doelwit of zijn jachtbuit ziet, zal nooit iets proeven van het paradijs van zo maar praten met een vreemde op één van die stom toevallige terrasjes van Parijs.
(17 november 2015)
VERRE WENS
En Wilders wens ik toe dat aan zijn ziekbed straks een moslim staat die zorgzaam hem verschoont als hij verschoning vraagt (en als het moet ’t ook zonder vragen doet).
(25 augustus 2010)
-
Ik ging naar Novi Sad toe om de brug te zien.
Ik zag de brug: twee overzijden
weer van elkaar zoals vanouds gescheiden.
Wij zaten daar voor een minuut of tien
op een terras en hebben wat gedronken,
het hoofd en hart vervuld van bitterheid
in het besef van al die eindigheid
die men de stad van boven had geschonken.
Geen stem die tot ons kwam, geen schip dat voer
en wat wij dan al hoorden: psalmen waren
het zeker niet. Stad, opgelegd pandoer,
toen men besloten had je niet te sparen.
Zo, dacht ik, zó dus naar je mallemoer.
Goddomme: wij! Wie zal óns straks bewaren?
(2002)
FILOKTETES Steeds weer niet meer dan maar erbij: de Argo, Herakles zijn dood, de strijd om Helena. Hij steeds terzij, een figurant. Daarom geheid ook hij dus Trojewaarts. En kijk! dan door een anders stommiteit in ’t licht, want niet de dader bijt de slang, die daar als wreker blijkt te zijn, maar uitgerekend hem. De beet een wond die hem benart en - voor de gehardsten niet te harden - zo stinkt dat ’t iedereen beklemt. Ter plekke laat men hem dus barsten en trekt naar Troje op voor eigen roem. En hij blijft achter zonder artsen en zonder medicijn: verdoemd. Maar Troje blijkt ook na tien jaar van mollen, moorden niet te winnen. ’t Orakel maakt het zonneklaar: zìjn boog brengt je de stad pas binnen. Dus terug. Hij zit nog steeds te meuren. Maar wie de overwinning ruikt, gaat daarover niet langer zeuren. Als je je hersens goed gebruikt, zal je niet twee keer je vergissen. Dan weet je voluit overtuigd: in feite kun je niemand missen. (1 augustus 2011)
EEN VERMAKELIJK VOORVAL IN DE WOESTIJN VAN ENGEDI
Dat uitgerekend in de grot waar wij verscholen zaten, Saul poepen wou! ’t Leek wel of God ‘m in onze hand wou laten. Dus “David!”, zeiden wij, “hier is je kans! Sla toe! Het is Gods wil!” En hij sloop met zijn zwaard muisstil naar waar Saul hurkte, ongewis van wat hem overkomen zou. En David jaste met één houw - zo steels gewerkt, dat hij niets merkt! - een reep uit Saul zijn jas, net toen de majesteit aan ’t afgaan was. Ach, koning, keizer, kampioen zijn op hun tijd ook broos karkas en moeten hun behoefte doen. En kunnen dus, hoe soeverein, heel allermenselijk weerloos zijn. Wie daarvan misbruik maakt, snapt niet hoe koninklijk ook jij moet wezen door in Gods gratie expliciet behoeftigen te laten delen. Gena is hoe je met cachet de koningen te kakken zet.
(29 augustus – 17 september 2011)
Zie 1 Samuël 24: 1- 8 Saul en zijn leger achtervolgen David
-
Het meest misbruikte Nederlandse woord is zijn. Want tussen was en zal is maar één tel en hoe vaak ook een ongehoord subliem moment, toch maar slechts zelden waar. Ons leven is proces, is tijd die haast onmerkbaar langs ons glijdt; onmerkbaarheid die ons tot het idee verleidt, helaas, dat ons is langer is, ja eeuwigheid. Maar ook als wij verandering ervaren, ja lijfelijk als tsoenami ondergaan, dan grijpen we die boei om de gevaren die kennelijk ons bedreigen te doorstaan: de wereld moet toch overzichtelijk blijven! Te bont kan niemand aan. Daarom zwart-wit: wij hier, zij daar, goed scherp van kwaad gescheiden. Je ziet de trein niet waar je zelf in zit. De Nederlander van vandaag is niet van gisteren. En die van gisteren niet van vandaag. Wie even nadenkt, ziet dat ook wel in. Maar ja, dan dist er een politicus een sprookje op dat past bij alle onvree die al in mij gist en ik roep, mij geroepen voelend: barst! Mijn volk, mijn stem, dat wat ik voel beslist! Mijn recht! Ik ken het klappen van de zweep!
Het recht van spreken is gestold tot eis. Die winter heeft ons land vast in zijn greep: door elke scheve schaats meer van de wijs. Niet om het spreken. Ieder heeft het recht,
is nodig voor de voortgang van ’t debat. Maar ja, het meeste dat er wordt gezegd, dient meer een ander doel: sla anderen plat. In de discussie hoe we ’t moeten rooien, wordt het nooit lente, zal het nooit meer dooien.
De mens is niet zo veel. Hij weet dat hij noodzakelijkerwijs moet verder gaan, maar met een levensloop van egotripperij blijft hij toch liever op zijn standpunt staan. Echt, je zou willen dat het anders was. Wij zijn…Wij zijn op weg. Wij worden pas. (24 oktober 2011)
-
Nooit heb ik stilgestaan bij wat mij overkwam, die drang tot schrijven. O, eerst een spel, een grap, maar dat, zou het – bleek al heel snel – niet blijven. Behoefte kreeg een vorm. Droom vroor tot woord dat ingegeven werd, tot beeld dat stond, tot spiegel voor een puber die, verspoord, versperd, zichzelf vooral aan ’t zoeken is. Wanhopige geschiedenis -bij zo veel kansen toch geen vraag – van nederlaag tot nederlaag.
’t Gedicht geen antwoord, maar het was van mij. En dat een ander dat niet – althans in die mate – had, dat alibi, dat alias, kwam nooit goed door. Pas nu besef hoe veel genade er in schuilt van taal, voer voor mij ingekuild, muziek, troost, hoop, geluk, roes, lef.
Zo ga ik voet voor voet mijn pad. Rijm als mijn staf, nee: wichelroede naar verten die ik nimmer had -zelfs in de verste verte niet – kunnen vermoeden.
De Achterhoekse Amsterdammer Hugo Hoes is per 1 april 2016 voor een jaar benoemd tot stadsdeeldichter Nieuw-West>De dichter heeft inmiddels een bankje toegedicht gekregen op de door mij onderhouden webstee Dichtersbankje>. Een nieuw bankje aldus Hoes, hij zelf zit er nooit, woont er dichtbij. Geliefd bij duiven en alcoholisten weet hij verder te melden.
.jpeg)
