Mooie vooruitzichten voor volgend jaar op 31.1.2013 Ulft - Gedichtendag> met een muziek theatrale bewerking van Zienderogen> en Antwerpen | Hoboken op zondagmorgen 24.2.2013 in kasteel Sorghvliedt de vernissage van Cicatrizado> te Hoboken. De deuren voor de koffie en de koek gaan open op 10u. Om 11.30u beginnen zij met poëzie en luisteren zij naar de virtuoze intermezzi van Judith Ermert op cello.
Op eerste kerstdag FIJNE FAMILIE tussen de kerstgebeurtenissen door met veel plezier tot mij genomen. Genoten van de door Hugo Hoes mooi neergezette tijdsbeelden. Na GEBAKKEN LUCHT het tweede boek dit jaar waar buurtdorp Silvolde een belangrijke rol speelt. Daarmee houdt ook elke gelijkenis op. Als je het bij Eric Schuurmans GEBAKKEN LUCHT vooral kunt hebben over een ik-zit-mezelf-in-de-weg-boek dan is FIJNE FAMILIE een 'ik-voel-me-goed-boek'. Jeugdsentiment uit de jaren zestig en zeventig. Trixie en Klop-Klop, openen een smaakwereld van jewelste. Bij Wijze Uil over het Sizoka (Silvolds Zomerkamp) kreeg ik een dia van de bij mij als voormalig wethouder jeugdzaken (en indirekt mijn broodheer) bekend staande vader Jacques Hoes -maar dan als indiaan- weer voor het geestesoog.
Tropisch Oosten zag ik nog nooit zo treffend beschreven, idem dito de gymnastiek les, het bordspel Monopoly chaotisch op de grond gespeeld door acht kinderen in ingewikkelde houdingen. En wat je allemaal met het namaak geld kon doen. Het schoolplein met het voor mij totaal onbekende 'piemeltikkertje' (-in ieder geval niet ruim tien jaar daarvoor- in het protestante preutsere Varsseveld). Verder elk hoofdstuk een feest van herkenning.
Met als onovertroffen hoogtepunt de slap-stick in De Kappenbulten. Hoes' vader suggereert door eerst via allerlei omwegen uren door de Achterhoek te rijden een reis naar het buitenland, om in werkelijkheid 13,6 kilometer verderop in Halle op camping de Kappenbulten te eindigen ('Voilà, la Belgique', zegt vader, die ook Frans gaf.) Het vakantieverhaal dat al eerder in de VPRO-gids van 2011 verscheen zoals ook het verhaal Kerst in het Kerstnummer van vorig jaar.
Schitterende nieuwe neologismen las ik; troostsoep, troostsnoep, familieuitdrukkingen: Bernts was ernst. Geweldig hoe een enkel woord wonderlijke herinneringen naar boven laat komen die ik echt vergeten was; 'grijs grot papier', 'blokjes voetbal', 'visvormige schalen', 'ventielwonden', ... Hulde!
Wel vroeg ik me af waarom Stef Kaak in Silvolde opeens Fred genoemd wordt? Maar nog meer of de stukken soms eerder als column verschenen zijn? Daar een aantal maal situaties en personen herhalend opnieuw geïntroduceerd worden (Elly Kolks, Guus Hiddink, het balkonpodium van het café op de Markt, het voorzitterschap van de voetbalclub). Of heeft de schrijver weinig vertrouwen in het kortetermijngeheugen van de lezer? Ik hoop het boek in januari te kunnen bezegelen met een handtekening als Hugo bij ons in Varsseveld komt voorlezen.
Ook opmerkelijk dat het karakteristieke woord 'krang' uitgelegd wordt omdat het om lokaal dialect zou gaan. Krang staat gewoon in de dikke van Dale, niet typisch een dialectwoord. Is in het Nedersaksische gewest wellicht beter bewaard gebleven.
Zowel Gebakken lucht als Fijne familie zouden overigens mooie fragmenten voor een eventuele uitbreiding en/of aanvulling van de Verhalenbankjesroute> kunnen leveren. Zo ook het nog helemaal niet echt ter sprake gekomen De Boer op van collega columnist Irene van der Aart>. Ook al zo'n schitterend debuut in de ik-voel-me-goed-klasse. Maar dan wel in-het-beste-van-twee werelden in het hier-en-elders.
"We zouden er graag een camera op houden zodat we kunnen zien hoe alles om ons heen beweegt zonder dat het ons raken kan"
fragment Zonder titel - Kira Wuck (dicht-prent december 2012 | Gerrit Westerveld)vanmiddagin het Poëziecentrum Nederland te Bredevoort. Kira waarvan we voorlopig geen nieuwe dichtbundel mogen verwachten, eerder wordt haar tweede boek een roman of een bundel met korte verhalen of beide, ... of misschien toch wel de film? Alhoewel daar bemoeien zich weer te veel mensen tegenaan.
De middag o.l.v. Wim van Til kwam aarzelend op gang in een lokaaltje dat met rondom twintig personen overvol raakt. Kira dreigde even van haar perceel te raken, maar hernam zich en trotseerde het ongemakkelijke gevoel en overwon. Ze hield zich staande tussen soms te academisch gelul in de ruimte vanuit het lezerspubliek. Gaat Ontmoet de dichter in 2013 ten onder te gaan aan haar eigen succes? Maar niet heus! Daar vinden we dan wel weer wat op.
Eén en al bedrijvigheid in Varsseveld. Vandaag
geen aanhangwagenfiles met bijklussende bouwvakkers. Echter wel nijvere
versierders. Bijna elke buurt heeft haar opsmukcomité in werking. Aan de
Zelhemseweg verschijnen scheepsmastjes met feestelijk wapperende vlaggetjes. De
Sinderenseweg verwelkomt de bezoekers met een grote ereboog. Op het Kerkplein
wordt door de middenstand vanuit de galmgaten van de kerktoren een kleurrijk
dak gerealiseerd middels tig rijen vlaggetjes. De Eikenlaan -"De Duustere
Stege"- wordt een week lang in het licht gezet door straatlantaarns,
versierd met gefiguurzaagde eikelornamenten. Ze schijnen dit jaar extra
feestelijk omdat de gemeente besloot de eiken niet op te offeren aan het
vrachtverkeer.
Kortom het Volksfeest wordt in de grondverf
gezet.
Donderdagavond starten de feestelijkheden.
Door sommigen is ooit een poging gewaagd de naam te veranderen in zomerfeesten.
Importmisverstand. Wij spreken hier over Volksfeest. Donderdagavond om vijf
voor zeven wordt het officieel geopend; openingswoorden, vaandelhulde, het
Wilhelmus en de onvermijdelijke regiefout als de man van de geluidsinstallatie
de stilte meent te moeten opvullen met een krakend plaatje, terwijl in de verte
reeds Jubal excelleert met trom en cimbaal. De allegorische optocht is
vertrokken. In Varsseveld geen tekort aan bouwers en bouwloodsen, zoals in
Terborg. De Oh en Ah's bezwangeren de lucht. Als de laatste wagen uitzicht is
verdwenen barst het feest voor drie dagen los om uiteindelijk zondags te eindigen
in een concert met Heimatmuziek. Hiermee het gelijk van de dichter Gerrit
Komrij illustrerend toen hij opmerkte: "de Achterhoek; Oostenrijk is
daar allang begonnen".
Nog vijf nachtjes slapen en de
kermisfotografen komen uit alle hoeken te voorschijn.
De zwerm lijkt elk jaar te groeien. Ze slaan
onverwachts toe. Stelt u eens voor. Zit u zwelgend onderuit gezakt bier te
hijsen met wildvreemde, onbekende maar o zo aardige mensen, of u danst
iets te close met een ander persoon dan uw levenspartner of nog erger u neemt
de kortste weg naar de bar over een rijtje tafels en stapt met uw zweetvoeten
in een bord patat met Heugafelt-Schnitzel, wordt er opeens geflitst! U wordt
weer eens ongevraagd voor de zoveelste keer op de gevoelige plaat gezet. En het
overkomt u weer, dat zo'n ongelukkige kiek vanwege z'n charmante koddige en
zotte expressie uitgekozen wordt voor een ereplaats in de etalage van de
sigarenboer. U bent gedwongen de foto voor veel geld op te kopen. Over moderne
chantagetechnieken gesproken! In Varsseveld is er sinds een aantal jaar een
doeltreffend wapen ontwikkeld. De gepatenteerde Bömerbalk, vernoemd naar de
uitvinder. Een zwart stukje karton van 3,5 x 14,5 cm doet wonderen. De strook
dient u voor uw ogen te houden als u weer onverwachts wordt belaagd door de
kiekjesdief.
Ik heb de balk niet nodig. Ik heb geen
ijverzuchtige vrouw die 's maandags de fotobakken bij Appie Heijn afstruint. Ze
staat mij niet met een deegrol en compromitterende foto's op te wachten. Zoals
dat ooit bij Henk Bömer gebeurde. Hij kwam met een schedelbasisfractuur in het
ziekenhuis terecht. Daar bedacht hij de beschermende strook. Het product werd
een groot succes. Sla er de bladen bij uw kapper maar op na.
