donderdag 25 februari 2016
Ondertussen in Ulft
Floris | De harige duivel
Als Filips de Schone een groots schilderij gekocht heeft van Jeroen Bosch zet Karel van Gelre zijn zinnen op dit schilderij. Lange Pier probeert het schilderij te bemachtigen, ondanks dat hij als de dood blijkt voor alle duiveltjes op het schilderij.
Samenvatting:
Soldaten van Gelre komen aan Lange Pier vertellen dat ze op zoek zijn naar een schilder genaamd Jeroen Bosch. Deze is namelijk op weg naar Filips de Schone met een schilderij. Karel van Gelre wil dit schilderij echter ook hebben. Het schijnt wel dat Bosch een verbond met de duivel heeft gesloten en dat op zijn schilderijen dan ook duivelse taferelen afgebeeld staan. Ondertussen zijn Floris en Sindala weer eens onderweg. Sindala bekijkt plaatjes van eenhoorns, griffioenen en sfinxen in een boek. Floris geeft hier uitleg bij, en het wordt duidelijk dat hij gelooft dat die dieren echt bestaan: hoe kunnen ze anders in het boek staan? Sindala gelooft er echter niets van. De soldaten van Gelre zijn in de tussentijd een marskramer tegengekomen. Ze houden hem aan en halen zijn mand leeg. Het blijkt al gauw dat hij de schilder Jeroen Bosch niet kan zijn. De soldaten vertrappen de helft van zijn spullen en verjagen hem. Dan zien ze een man op een kar met stro, die ze ook aanhouden. De man zegt dat hij wijnkoper is, maar er liggen geen flessen wijn tussen het stro, maar een schilderij en muizenvallen. Wanneer een van de soldaten in de muizenvallen grijpt, komen Floris en Sindala op het geschreeuw af. Ze hebben zelf geen wapens, maar gaan toch de soldaten te lijf en nemen ze gevangen. De man op de kar blijkt inderdaad Jeroen Bosch te zijn. Dan komt de marskramer terug. Floris geeft hem geld voor een nieuwe mand en spullen. Floris, Sindala en Bosch vermommen zich als kolenbranders en verstoppen het schilderij tussen het brandhout in een bootje, waarmee ze op weg gaan naar Hertog Filips de Schone. Onderweg worden ze echter onderschept door Lange Pier. Ze vertellen hem dat ze houtskoolbranders zijn, waarop Pier het hout waarin het schilderij verstopt zit in brand steekt. Ze moeten het schilderij redden en halen het uit het vuur. Floris en Sindala weten te ontkomen, maar Bosch blijft achter en Pier beveelt hem het schilderij voor hem in elkaar te zetten. Ondertussen heeft Sindala een plan bedacht. Ze gaan langs bij Simon de Marskramer en kopen wat spullen van hem. Jeroen Bosch heeft inmiddels het schilderij in elkaar gezet en laat het aan Lange Pier zien. Die schrikt zich een ongeluk: op het schilderij staan allemaal enge monsters afgebeeld. Bosch verzekert hem dat ze echt bestaan, waarop Pier in paniek naar het konijnenpootje om zijn nek grijpt. 's Avonds sluipen Floris en Sindala het kamp van Pier binnen. Die ligt te slapen bovenop het schilderij, en Sindala bindt een touwtje om zijn zwaard. Dit laat hij vanaf een afstand omvallen, waardoor Pier wakker wordt. Sindala roept met een spookachtige stem Piers naam en chimpansee Jeroen komt de tent binnen, verkleed als monstertje uit de werken van Bosch. Pier denkt dat de duivel achter hem aan zit en vlucht het kamp uit. Floris, Sindala en Jeroen Bosch brengen het schilderij naar Filips de Schone. Verder heeft Bosch nog een ander schilderij voor Floris en Sindala gemaakt, met daarop iemand die ze goed kennen: "De Marskramer".
woensdag 24 februari 2016
dinsdag 23 februari 2016
maandag 22 februari 2016
Ondertussen in de ateliers
Thea Zweerink | Bewogen tekeningen
José Botterhuis | Voorspoed
In respectievelijk Ulft, Doetinchem en op andere plekken wordt intensief gewerkt aan de tot standkoming van de beeldende kunstwerken voor de Kunstwandelroute Hummelo 2016.
zondag 21 februari 2016
Station to station | Noord en Oost
Station Groningen Centraal | Station Noord
Station Arnhem Centraal | Station Oost
zaterdag 20 februari 2016
Meisjes in kimono van George Hendrik Breitner
Op een onbewaakt moment, liep Arend als -ik schat- vijfjarige òndog in huppelpas op het schilderij af, dat toen vanwege de verbouwingen van het Stedelijk Museum> in de Nieuwe Kerk te Amsterdam was opgenomen in een zomer-tentoonstelling, naar ik me herinner. Al snel ging er alarm af. 't Was dat we de -tigste bezoeker waren en net daarvoor vrijkaartjes met bijbehorende cadeau's hadden gekregen en men ons daarvan herkende. We konden gewoon verder met het bezichtigen van al dat moois en een glimlach van de dienstdoende suppoost.
vrijdag 19 februari 2016
Column | Hans Mellendijk | Laboratorium Doetinchem
Laboratorium Doetinchem | Hans Mellendijk, de Gelderlander, edities Achterhoek, 18 februari 2016.
Slechts twee dagen lagen de ideeën voor de binnenstad ter
inzage in het StadsLAB. Het lijkt alsof de centrumgemeente zich ervoor schaamt.
Opvallend is het plan om de Hamburgerstraat te overkappen.“Wi-j bunt toch niet van suker?” is mijn eerste gedachte.
Wat sneu je ontneemt het zicht op de de panden. Kneuterigheid op de vierkante meter. Ik herinner me dat soort ingrepen, bij buurman Terborg. Waar het winkelende publiek bij slecht weer kon schuilen onder een galerij langs weerskanten van de winkelstraat. Het liep snel afwaarts met de toestroom van het volk naar het stadje. Maar dat kan ook aan iets anders gelegen hebben. Als ik op de site kijk zie ik dat het om transparante zonnepanelen gaat. Dat maakt het verhaal toch weer anders. Best innovatief plan, het uitproberen meer dan waard.
Het sluit mooi aan bij de andere ideeën. De vergroening van de binnenstad en heggen die de contouren van het historische ei markeren. Lanen die de bezoekers de binnenstad inlokken. Pixels zijn geduldig. Want wanneer zou het ook al weer geweest zijn, enig moment in 1990? Bij een ontwerp wedstrijd voor binnenstad inrichting ging de prijs naar een soortgelijk plan. Een bomenrij die de Veentjes met de Heezenpoort zou moeten gaan verbinden. Nooit iets meer van terug gehoord.
Wat sneu je ontneemt het zicht op de de panden. Kneuterigheid op de vierkante meter. Ik herinner me dat soort ingrepen, bij buurman Terborg. Waar het winkelende publiek bij slecht weer kon schuilen onder een galerij langs weerskanten van de winkelstraat. Het liep snel afwaarts met de toestroom van het volk naar het stadje. Maar dat kan ook aan iets anders gelegen hebben. Als ik op de site kijk zie ik dat het om transparante zonnepanelen gaat. Dat maakt het verhaal toch weer anders. Best innovatief plan, het uitproberen meer dan waard.
Het sluit mooi aan bij de andere ideeën. De vergroening van de binnenstad en heggen die de contouren van het historische ei markeren. Lanen die de bezoekers de binnenstad inlokken. Pixels zijn geduldig. Want wanneer zou het ook al weer geweest zijn, enig moment in 1990? Bij een ontwerp wedstrijd voor binnenstad inrichting ging de prijs naar een soortgelijk plan. Een bomenrij die de Veentjes met de Heezenpoort zou moeten gaan verbinden. Nooit iets meer van terug gehoord.
Ook het idee de toegangspoorten te herstellen in de vorm van
kunstobjecten is deels gerealiseerd. Bij de Gruitpoort staat al zo’n poort. De
interactieve D-toren; die door van kleur te verschieten, de stemming van de
bevolking laat zien. Maak daar zo snel mogelijk een A-toren van. Betrek de Achterhoekse bevolking ook bij de
stemmingmakerij. Dan is de gastvrijheid, ook één van de beoogde doelen (geen
parkeerboetes meer, maar gele kaarten met koffiebon, lees ik ergens) ook een
stuk dichterbij. Wordt het misschien echt wat met de hoofdstad van de
Achterhoek. Al zou ik het nooit zo noemen.
Waarom behoren dure zonnepanelen straks tot het verleden?
donderdag 18 februari 2016
Abonneren op:
Posts (Atom)