melsmuziekmozaïek extra | Dat is de toon van de waarheid

Tom America - A.L. Snijders 

Spotify 👉

melsmuziekmozaïek | extra

Tom America maakte in opdracht van Brabant Viert Vrijheid 2012 een onderzoek onder jonge mensen naar hun mening over het begrip vrijheid. Deze tientallen korte interviews met studenten van het ROC Tilburg vormen de basis voor de compositie: Zijn wie je mag zijn, zijn wie je wil zijn. Daarnaast maakte hij meer dan zestig gefilmde portretjes waarvan een groot aantal verwerkt zijn in de videclip.

In herinnering Remco Campert

Remco Campert | Lamento | Tom America

Vanaf moment één dat ik het hoorde kwam dit gedicht bij mij binnen. Je zou het kunnen afdoen als een taalexperiment met al die afgebroken zinnen en het eindeloos laten terugkeren van het woord 'altijd'. Maar er boven dat uit stijgt een diepe melancholie. Het loslaten van wat er ooit was, het voorbijgaande, het vervagen, dat wordt hier gepakt. Met een aantal doodsimpele woorden laat Remco Campert 'altijd' overgaan in 'nooit'. Ik weet 't, het gedicht is gemaakt om samen met jazzmuziek te klinken, maar gaandeweg hoorde ik er heel andere muziek bij, juist omdat het gedicht van zichzelf al zo muzikaal is.

Tom America

Remco Campert 

Remco Campert 

Gedicht Lamento van Remco Campert voorgedragen door Jacques Klöters, zondagmorgen 25 oktober 2020, NPO Radio 5, De Sandwich.

L A M E N T O

dat je altijd maar

Hier nu langs het lange diepe water

dat ik dacht dat ik dacht dat je altijd maar

hier nu langs het lange diepe water

waar achter oeverriet achter oeverriet de zon

dat ik dacht dat je altijd maar altijd

dat altijd maar je ogen je ogen en de lucht altijd maar je ogen en de lucht altijd maar rimpelend in het water rimpelend dat altijd in levende stilte dat ik altijd zou leven in levende stilte dat je altijd maar dat wuivend oeverriet altijd maar langs het lange diepe water dat altijd maar je huid dat altijd maar in de middag je huid altijd maar in de zomer in de middag je huid dat altijd maar je ogen zouden breken dat altijd van geluk je ogen zouden breken altijd maar in de roerloze middag langs het lange diepe water dat ik dacht dat ik dacht dat je altijd maar dat ik dacht dat geluk altijd maar dat altijd maar het licht roerloos in de middag dat altijd maar het middaglicht je okeren schouder je okeren schouder altijd in het middaglicht dat altijd maar je kreet hangend altijd maar je vogelkreet hangend in de middag in de zomer in de lucht dat altijd maar de levende lucht dat altijd maar altijd maar het rimpelende water de middag je huid ik dacht dat alles altijd maar ik dacht dat nooit hier nu langs het lange diepe water dat nooit ik dacht dat altijd dat nooit dat je nooit dat nooit vorst dat geen ijs ooit het water hier nu langs het lange diepe water dacht ik nooit dat sneeuw ooit de cipres dacht ik nooit dat sneeuw nooit de cipres dat je nooit meer

Remco Campert

Uit: Dichter [1995]

'Deze clip is gemaakt door DirkJan Vos. Voor meer info, kijk op De Jongenskamer 👉

Remco Campert 

Zie ook de reeks Dichtersbankjes voor Remco daar 👉

 

WIR SIND UNTERWEGS NACH HAUSE | Tom America

 

it's Christmas Time. three international art students from Tilburg (Netherlands) Iris, Elodie and Deirdre return to their loved ones in Germany, France and Ireland. their thoughts and feelings are the core of this composition. (Nous Sommes Quand Même Tous Des Européens). 

mels muziekmozaiek

TOM AMERICA - Tom America | MAM, componist, tekstschrijver, ... 👉

melsmuziekmozaïek

JE BENT NOG NIET VAN JEZELF  -  een eerbetoon (donderdag 27 juli 2023 zou Henny Vrienten 75 jaar zijn geworden) 25 april 2023 verbleef ik in een sfeer van weelde, rust en wellust in de Zuid-Franse stad Nice. op facebook kwam opeens een bericht van Henk Hofstede voorbij: Henny Vrienten is vandaag precies een jaar geleden overleden. ik schrok ervan. het is eigenlijk nog steeds niet te bevatten dat dat echt waar is. Henny is dood. zoveel generatiegenoten lopen hier nog vrolijk rond, maar zijn tijd is op! Henk had in zijn typische stijl een sfeervolle tekening bij het bericht geplaatst met als bijschrift:  -In november 2021 stuurde ik Henny een tekening waar ik hem op een fauteuil liet zitten in de prachtige bibliotheek van Palais Nissim de Camondo in de Rue de Monceau 63 in Parijs.- een ode aan Henny’s liefde voor de literatuur. een mooi gebaar. zeker. ik heb er een tijdje naar gekeken en bedacht daarbij dat ik zelf helemaal niks had. nog niks als klein eerbetoon voor Henny en zijn bijzondere leven, zijn plotse ruwe sterven. maar ook had ik niks als een respectbetuiging voor alles wat hij voor mij persoonlijk betekend en gedaan heeft. het kan toch niet dat ik helemaal geen gebaar maak, iets van verzet pleeg, kenbaar maak dat dit niet waar zou mogen zijn. weer thuis in Tilburg ben ik voorzichtig aan de slag gegaan. op youtube de vele interviews bekeken die er te vinden zijn. geschikt materiaal zien te verzamelen voor wat een compositie moest gaan worden. een stuk van 3 minuten, de lengte van een popsong. uiteindelijk isoleerde ik een paar korte fragmenten die Henny in zijn eigen woorden duiden. in de handvol zinnen die ik zo verzamelde portretteert hij heel raak een stuk van zichzelf. er is iets van zijn complexiteit terug te vinden, van zijn zelfrelativering, zijn levenslust en wijsheid. zijn humor ook. dat werd mijn uitgangspunt. eenvoudig interview materiaal. het eigenlijke maakproces kon daarna beginnen. dat duurde, zoals vaak bij mij, weken. zo ontstond uiteindelijk dan “je bent nog niet van jezelf”, mijn eigenste monumentje voor deze onvergetelijke vriend. een eenvoudig portret, niet in steen, metaal of hout. of verf. maar in noten.

 Tom America

Nationale Tuinvogeltellingen 2022

De Mus | Jan Hanlo

in 1996 op muziek gezet door Tom America.

Dit weekend organiseert Vogelbescherming samen met Sovon Vogelonderzoek Nederland wederom de jaarlijkse Nationale Tuinvogeltellingen 

Vorig jaar schreef ik naar aanleiding van desbetreffende tellingen voor de rubriek DICHT, in het Achterhoek Nieuws, het gedicht TJIELP,  TJIELP 👉

Tom America | Nature Morte

Nature Morte 

one can find very often the same objects in Cézanne's still lifes
I think the subject of his painting means less to him than the form
the color and the composition
people think that a sugar bowl has no face, no soul
you have to concentrate to see them
he wants to make a solid and sustainable art
whenever he paints the sea at l'Estaque, near Marseille
the water is not vibrating
it's a surface that is solid
that's fundamental to Cézanne
this need to seize
to fill himself with his subject

Tom America vierde zijn verjaardag met een cadeau voor zijn Facebook vrienden 👉

De premiere van bovenstaand oud, maar  nooit helemaal van de grond gekomen project. Over zijn werk op schreef hij op hetzelfde platform een schitterende beschouwing over hoe het allemaal zo kwam, zo'n 50 jaar geleden.

"72 (vandaag)

terugkijken, terugkijken, terugkijken. daaruit bestaat een flink deel van het ouder worden, daar ben ik intussen wel achter. en dan valt zo langzamerhand wel op dat er een hoop keuzes gemaakt zijn. veelal vanuit de buik. soms zelfs nattevingerwerk. maar ze hebben me nogal eens op plekken gebracht die me bevielen, waar ik iets aan had, iets mee kon.

natuurlijk is er om te beginnen die rare beslissing om van de kunst mijn leven te maken, terwijl ik er eigenlijk niet zoveel van wist, ook niet bijzonder talentvol was. waarschijnlijk had ik in de eerste plaats gewoon zin in die wereld. zeg maar een nogal onbevangen startpositie.

maar er moest dan wel veel ingehaald worden. mijn achterstand was groot. zo herinner ik me een excursie naar het Stedelijk tijdens de academietijd. met een bus vol studenten er naartoe. de ervaring om in Amsterdam aangekomen voor het eerst een expositie van Josef Beuys binnen te lopen! alleen al de doordringende geur die daar in die zalen hing, de lucht van ijzer, jute en vet. of voor het eerst een Jan Schoonhoven in het echt zien. pittige kost! laagje voor laagje ontstond er inzicht, ging ik dingen zelf uitzoeken. ik begon verbanden te zien, kreeg een mening, had favorieten.

dat alles, dat wist ik, had wat mijzelf aanging de bedoeling om ooit de sleutel te vinden tot een eigen plekje in die wereld van "de kunsten". "stelle deine Gesetze" had Beuys immers ons allen opgedragen. Lees hier verder 👉"

Meer Tom America op 'sMelssleMs' hier 👉 

DdA | Achterhoek Nieuws | DICHT | week 07

Hans Mellendijk 👉

Tom America | De Mus | Jan Hanlo

Mel's Muziek Mozaïek | MAM | ondertussen in de vorige eeuw in Bergen op Zoom op het wereld wijde web.

MAM | Botte Hommel | complete show

Collega internaut en dichter Bert Bevers en tevens net als ik ook grote fan van MAM⇲ ontdekte deze complete show op het wereld wijde web, opgenomen in Bergen op Zoom in de Botte Hommel op 18 januari 1992 door de Amerikaan Ron 'The Record Man' Kane MAM in de bezetting: Tom America⇲, Pieter Bon⇲ en Marco Raaphorst⇲

Speellijst: 

0:00 Hetzelfde Anders
3:27 Nederland 6:12 Wat Een Rommeltje 8:58 Het Uitzicht 12:30 De Vrijheid Om Te Noemen 18:13 Eén Grote Kamer 21:51 Route 66 23:20 I Use Everything 26:47 Our Stumbling Our Stammering 30:21 Pajti Pajti 34:08 Stout 37:29 Maternité 40:52 Oote 45:51 Ontwik 48:37 Ongelofelijk 51:51 De Werkelijkheid 55:12 Toch Toch Toch 58:58 Eigenlijk 1:03:20 Jij Is Niet Mij

’sMelssleMs’ zomeracademie | Remco Campert 90

Zondag j.l. werd Remco Campert 90 jaar.
Hieronder een aantal linken die verwijzen naar deze heugelijke gebeurtenis.

Het Liegend Konijn | jaargang 8 | N0. 2 | oktober 2010: Hoe ik Remco’s verjaardag vierde - Frank Koenegracht⇲

Literatuurmuseum: GRAND YOUNG MAN ⇲

Literatuurmuseum: Remco Campert | De tijd duurt één mens lang⇲

Lamento Remco Campert | Tom America 

“Vanaf moment één dat ik het hoorde kwam dit gedicht bij mij binnen. Je zou het kunnen afdoen als een taalexperiment met al die afgebroken zinnen en het eindeloos laten terugkeren van het woord 'altijd'. Maar er boven dat uit stijgt een diepe melancholie. Het loslaten van wat er ooit was, het voorbijgaande, het vervagen, dat wordt hier gepakt. Met een aantal doodsimpele woorden laat Remco Campert 'altijd' overgaan in 'nooit'. Ik weet 't, het gedicht is gemaakt om samen met jazzmuziek te klinken, maar gaandeweg hoorde ik er heel andere muziek bij, juist omdat het gedicht van zichzelf al zo muzikaal is.”

Tom America | 15 november 2017

Benjamin Herman - 'Lamento' featuring: Remco Campert, Gideon van Gelder, Kasper Kalf, Joost Kroon | 2007

From the award winning album 'Campert'

Provided to YouTube by Sony Music Entertainment Lamento · Benjamin Herman · Remco Campert Campert (De tijd duurt één mens lang) ℗ 2007 Dox Records, Amsterdam Released on: 2007-11-16 Associated Performer: Benjamin Herman feat. Remco Campert Executive Producer: Jochem Tromp

de Volkskrant: Remco Campert is bijna 90 maar nog niet uitgetikt: ‘Het is toch nog steeds leuk? Ik wil nog wel even doorgaan’⇲

VPRO Radio Gewoon Anders |  28 september | 1968 |: Remco Campert leest: Onzichtbaar⇲

VN | Remco Campert: een jongen van negentig⇲

Tzum | 28 juni 2019 | Recensie Dagelijksheden⇲ 

Uitzending gemist | juli 2019 | Ode aan Remco Campert⇲

Tom America

De Mus | Jan Hanlo | Tom America

Lamento | Remco Campert | Tom America

Vanaf moment één dat ik het hoorde kwam dit gedicht bij mij binnen. Je zou het kunnen afdoen als een taalexperiment met al die afgebroken zinnen en het eindeloos laten terugkeren van het woord 'altijd'. Maar er boven dat uit stijgt een diepe melancholie. Het loslaten van wat er ooit was, het voorbijgaande, het vervagen, dat wordt hier gepakt. Met een aantal doodsimpele woorden laat Remco Campert 'altijd' overgaan in 'nooit'. Ik weet 't, het gedicht is gemaakt om samen met jazzmuziek te klinken, maar gaandeweg hoorde ik er heel andere muziek bij, juist omdat het gedicht van zichzelf al zo muzikaal is.

Tom America

Licht van mijn leven | Remco Campert | Tom America | Leonard Retel Helmrich

Licht van mijn leven | 2015

Licht van mijn leven, een arabesk in vier lagen: de tekst van het gedicht, de stem van dichter Remco Campert die voordraagt, de muziek gecomponeerd en gespeeld door Tom America en de film door cineast Leonard Retel Helmrich in één take opgenomen.

Groeseindstraat | Tom America

Groeseindstraat from Tom America on Vimeo.

TOEAC ft. Tom America | 50 Kreten | Koningsdagconcert 2017

68

Tom America werd 68 en kijkt terug op zijn academietijd. De bron van alles. Op Facebook schrijft hij:

"IEMAND MET ZO WEINIG TALENT
morgen wordt ik 68. Door dat getal moet ik toch weer denken aan 1968. In dat jaar verliet ik Limburg om in Tilburg te gaan ‘doorleren’, zoals ze dat hier vaak noemen, en wel aan de tekenacademie. Er was sinds het begin van mijn puberteit een toenemende drang in me opgekomen om bij de wereld van de kunsten te mogen horen. Niet de zaak van mijn vader trok me (nooit voor ook maar een seconde), de wereld van Klee, Picasso, Sartre, The Troggs, Elmore James, daar wilde ik onderdeel van zijn. Op de academie bleek al snel dat ik er qua talent niet echt geweldig voor stond. Hoe vaak heb ik tijdens die opleiding niet gedacht dit leer ik nooit, en zelfs ik kan het gewoon niet. Toch was opgave geen enkele optie. Deze eenmaal ingeslagen weg moest afgelopen worden. Met als routekaart dat vage buik/hoofdgevoel dat het bezig zijn met, willen horen bij de kunsten me gaf. Het nu iets beter kunnen inschatten van de zuiverheid en schoonheid van het werk van Jan Schoonhoven of Jan Hanlo, of het snappen van de prikkelende, opstandige het medium bevragende houding van cineast Jean-Luc Godard, het is allemaal het gevolg van die postpuberale beslissing. Ik heb geleerd/ervaren dat het hebben van een idee dat ergens zomaar in je opduikt iets is om te koesteren, een geschenk, dat gevolgd moet worden door noeste arbeid, nu eenmaal nodig ter verwezenlijking van dat idee en alles wat het met zich mee je wereld in sleurt. Dat is samen met de kennis van kunstgeschiedenis misschien wel een van de belangrijkste dingen die me aangereikt zijn op die schoolse tekenacademie: het ‘gewoon beginnen’ en vooral het ‘meters maken’.
Groot succes heeft me mijn bestaan in de kunsten nooit gebracht maar van binnen voelt dat heel anders. De vele confrontaties die ik gezocht heb, vragen die ik mezelf gesteld heb, mijn worstelingen om toch tot iets te komen, de twijfels, en de oplossingen ze hebben nu een residu achtergelaten dat goed en kloppend en gelukt voelt.
Vijf jaar geleden kwam ik tijdens een academiereünie oud klasgenoot en
academie-school-orkest-mede-muzikant René Ziedses weer eens tegen. Bijna meteen hadden we het over de naamloze gelegenheidsband die opgericht was om op het roemruchte jaarlijkse Lukasfeest te spelen. En al snel ging het vooral over mij. Over hoe slecht ik was volgens René. Hij was daar nu nog verbaasd over. Zijn verhaal raakte een essentie van iets in mij. Mijn struikeltocht op weg naar het kunstenparadijs, vaak een combinatie van onnozelheid en enorme zin om ervoor te gaan, voelde ik er luid en duidelijk in terug. Een week later heb ik hem opgebeld met de vraag of hij alles nog eens voor mijn microfoon wilde vertelen. Want dit moest ik op muziek zetten, een soort zelfportret geschilderd door een ander maar toch zeker ook geautoriseerd door mijzelf. Er werd iets in geraakt van datgene dat me zo gretig stuurde richting de kunsten. Tot op de dag van vandaag is dat een beslissing geweest die me al met al een sterk, hoe zal ik het noemen, levensgevoel (?) opgeleverd heet. Een worteling die me blijkt te passen. En die ik al terugkijkend zeer gewenst heb. Als ik me toen had kunnen zien zoals ik nu hier zit achter m’n laptop, zou ik mezelf waarschijnlijk behoorlijk, daar komt ’t woord, ‘geslaagd’ gevonden hebben. Dat noemen ze tegenwoordig geloof ik ‘cool’."

Heel herkenbaar verhaal. 

24-07-1969 | That tiny pea | Neil Armstrong

That tinny pea | Tom America | 2016

On July 16, 1969, the Apollo 11 mission was launched to the moon with a Saturn-V rocket. The astronauts Buzz Aldrin, Michael Collins and Neil Armstrong, the commander of this expedition, were those onboard. On July 24, eight days later, they landed safely in the Pacific. Although Armstrong was actually a test pilot and a man of few words, he beautifully articulated several phrases regarding his experience on viewing planet Earth from the moon; some of which still impress today. Given the current Zeitgeist, I consider his words crucial, while simultanuously retaining a poetic quality. To amplify this aspect of deep insight, as well as the emotions it invokes, I translated these words into French. The text is recited by Aurélie Camil. This work became the core of the musical composition, "That tiny pea". Visual Artist Paul Bogaers added film images to the clip at a later stage.


"It suddenly struck me that that tiny pea, pretty and blue, was the Earth. I put up my thumb and shut one eye, and my thumb blotted out the planet Earth. I didn't feel like a giant. I felt very, very small." - Neil Armstrong

Ondertussen in Tilburg

Belleke trekke is gebaseerd op een interview dat componist Tom America in 1998 had met de hoogbejaarde Tilburgse mejuffrouw Rie Goossens. In deze 2016 versie door het duo 'zegzeg' speelt Marco Raaphorst gitaar en Tom America de stemsamples. 

Zie ook: Meer gemengde berichten>