Oude en verse verzen uit het veld | 03 | ASTRONAUT A4

Sinderenseweg | Buurtschap Sinderen

Astronaut A4

Over de melkweg de dames drentelen

hun dagelijkse gang. Sjoksend door de

kantoortuin richting melkrobot

Astronaut A4.

Het plastic werkt, ligboxstal hoort de zon

kraken. Energie stroomt door de aderen

van de stal naar de Astronaut.

Herkauwend op een

bioboxbed van organische stof uit

mest. Ontlast de gewrichten. Goed

voor rust in de melkhuishouding,

per dag 2x.

De Astronaut laat de koeien gewillig

haar eigen dagbesteding. En de boer

hij ploegde voort in big data

klokslagmaals 12.

En het toezicht her en der deelbeeldschermen

i-Phone, i-Pad, de computerschermen in

Big Brother optima forma.

Mac Book Pro 8 GB.

Maïs, bierbostel, soja-afval, gemengd in

denktanks, silo’s vol. De melkveefosfaat-

referentie in evenwicht

100 stuks melkvee.

De boer droomt zich de zachtste handen van zijn

vrouw. Boerin verplaatst uierzalf naar haar

boudoir. Dankt robotisering

Astronaut A4.

Ten oosten gaat zon op, ten westen onder.

Op een Chinees telraam telt de boer zijn kloten.

Melkplassen, de kaasrivieren

Gouda 48+.

Parijs ligt achter de boterbergen van Europa,

de grondcontrole naar majeure stront

het laboratorium voor

Mensheid 4.1.

De koe maalt de waarheid tussen uitersten.

1e versie gepubliceerd in Poëziepuntgl - jaargang 15  no. 3 | oktober 2017

Melkveebedrijf Nieuw Seesink | Harreveld 

Een onverwachts bezoek, tijdens de Mellendijk familiedag⇲ georganiseerd door zijn zuster Gerda en haar man Jack Sinnige, aan het supermoderne melkveebedrijf van Jack zijn broer en zijn neef, zie hier nog meer⇲ wakkerde zijn liefde voor het boerenbedrijf weer eens aan. Op de Academie voor Beeldende Kunst de AKI voerde hij in december 1972, met de leden van toneelvereniging Vlees, Botten en Bloed⇲ de eenakter En de boer hij ploegde voort⇲ op, het zwaarste toneelstuk dat de dichter ooit speelde, 100 met echt veevoeder gevulde meezakken van 50 kg. werden door de drie acteurs verplaatst. 

Ook toen ging het om de veranderde omstandigheden in het boerenbedrijf. De overgang van meelzak naar silo-voer die de schaalvergroting in de agrarische sector verbeelden. In het gedicht wordt een soortgelijke revolutie geschetst. Ook hier weet de dichter te refereren aan een van zijn voorgangers, Cees Buddingh⇲ in dit geval. Zoals we dat ook zagen in het gedicht Achterhoek⇲ met eindregels van Willem Sluyter⇲ de vermeende naamgever van de streek: Waer iemand duisent vreugden soek Mijn vreugt is in dees' achter-hoek

Ook werd flarf⇲ toegepast. Voor de tekst is dankbaar gebruik gemaakt van flarden uit een reclametekst: Lely Astronaut A4 melkrobot..

En de boer hij ploegde voort | Astronaut A4

Astronaut A4

Over de melkweg de dames drentelen
hun dagelijkse gang. Sjoksend door de
kantoortuin richting melkrobot
Astronaut A4.

Het plastic werkt, ligboxstal hoort de zon
kraken. Energie stroomt door de aderen
van de stal naar de Astronaut.
Herkauwend op een

bioboxbed van organische stof uit
mest. Ontlast de gewrichten. Goed
voor rust in de melkhuishouding,
per dag 2x.

De Astronaut laat de koeien gewillig
haar eigen dagbesteding. En de boer
hij ploegde voort in big data
klokslagmaals 24

En het toezicht her en der deelbeeldschermen
i-Phone, i-Pad, de computerschermen in
Big Brother optima forma.
Mac Book Pro 8 GB.

Maïs, bierborstel, soja-afval, gemengd in
denktanks, silo’s vol. De melkveefosfaat-
referentie in evenwicht
100 stuks melkvee.

De boer droomt zich de zachtste handen van zijn
vrouw. Boerin verplaatst uierzalf naar haar
boudoir. Dankt robotisering
Astronaut A4.

Ten oosten gaat zon op, ten westen onder.
Op een Chinees telraam telt de boer zijn kloten.
Melkplassen, de kaasrivieren
Gouda 48+.

Parijs ligt achter de boterbergen van Europa,
de grond controle naar majeure stront
het laboratorium voor
mensheid 4.1.

De koe maalt de waarheid tussen uitersten.

Hans Mellendijk

Uit de oude doos | Floribós

Floribós

Terwijl ik ter voorbereiding van een verhuizing over de vliering sluip, slingert Achterbergs gedicht Werkster poëtisch door mijn kop: “Zij kent de onderkant van kast en ledikant, / ruwhouten planken en vergeten kieren, / want zij behoort al kruipend tot de dieren, / die voortbewegen op hun voet en hand.”

M’n rug protesteert lichtjes. Ik open het dakraam en een frisse wind vult de bedompte bergruimte, die het hier en nu niet kent, maar het voorbije grijpbaar maakt. Maar vooral voelbaar. De dozen met tijdschriften en ander belegen papier zijn écht te zwaar ingepakt. Verhuisdozen die na de vorige verplaatsing nooit meer zijn geopend. Hoe heb ik ze toen ooit via de smalle vlizotrap naar boven gekregen? En hoe vliegt de tijd? Het lijkt nú wel héél ver weg. Ergens in de vorige eeuw. Ja, m’n rug was toen beduidend minder stram. Maar kom op, tanden op elkaar! Hier dient rigoureus ingegrepen te worden.

Ik schuif en trek de te zware dozen naar het midden van het zoldertje. Daar waar ik nog redelijk gebukt kan werken. Hurkend volgt de grote opruiming. Het kaf dient van het koren gescheiden. Soms wordt de keus wát weg te doen en wát te bewaren wel heel gemakkelijk gemaakt. Spullen met waterschade, als gevolg van een lekkage, gaan direct de oud papierbak in.

Maar dan komen de twijfelgevallen. Uit een doos met gemengd graan -oude studieboeken, agenda’s, notulen van vergeten vergaderingen en meer van die in de floribós geraakte curiositeiten- pak ik een Atlas der gehele wereld in 48 kaarten uit 1958. Een uit de band gescheurde Bos-Zeeman, waaruit de kaart van Gelderland dreigt te vallen. Waarop de Slinge nog slingert als Slingerbeek. Nooit opgenomen in mijn bescheiden verzameling naslagwerken, vanwege ruimtegebrek of dubbel. Of vanwege de deplorabele staat waarin het verkeert. Een grote twijfel overmeestert me. Een herfstdepressie is nabij.

Terugblikgewijs biesterbaan ik naar afgelopen zomer, naar het Zieuwentse Schoolpad. Vreemd hoe gedachtestromen soms kunnen slingeren. Een fietstocht langs de Kunstroute Beeld en Landschap brengt me in een cirkelvormige schuilplaats. De constructie, gevormd door zeven glasheldere golfplaten wanden, herbergt op elke zijde een overvolle boekenplank. De titels lijken op het eerste gezicht willekeurig gerangschikt. Chaos, net als nu in mijn hoofd. Bij nadere beschouwing doemt een thematische ordening op. Het verhaalt over de omgeving en de mensen die er wonen en leven. Zicht op Zieuwent meldt de catalogus.

Toon Kortooms’ Laat de dokter maar schuiven en het boek Een bioloog verwijzen naar twee leden van het bestuur, dat het kerkpadenstelsel zo prachtig herstelde. Het boerenleven wordt geïllustreerd door En de boer hij ploegde voort, Lente rozen in bloei, Buiten waait de zomerwind, De geur van herfst en Het seizoen is voorbij. Streekromans, dat soort werk. Dan een rijtje over historie en economie met als vreemde eend in de bijt Gedichten! Lees ik dat goed? Toch niet het verzamelde werk van ons aller Staring? Verdomd de volksuitgave uit 1820! Daar waar ik al jaren naar op zoek ben. Ik wil het pakken, en zie dan pas hoe alle boeken zielloos zijn vastgepind en doorboord door een lange staaf. Mijn aanvankelijke bewondering slaat om in afschuw. Liepend van verdriet, om het onrecht de boeken aangedaan, fiets ik verder.

Prozaïsch landen mijn gedachten op de vliering. Ter voorkoming van meer leed besluit ik de atlas te bewaren.

Toen ik de laatste verhuisdoos uit de achterbak van mijn auto laadde, zie ik het op de hoedenplank liggen. Maar dan gebeurt het onvermijdelijke. De losliggende kaart valt ten prooi aan de verwoestende storm. Een rukwind slingert het hoog de lucht in. Veroordeeld tot zwerfvuil, voorgoed de floribós ingejaagd.

Hans Mellendijk, de Gelderlander, 2 november 2002

Uit de oude doos | Floribós

Floribós

Terwijl ik ter voorbereiding van een verhuizing over de vliering sluip, slingert Achterbergs gedicht Werkster poëtisch door mijn kop: “Zij kent de onderkant van kast en ledikant, / ruwhouten planken en vergeten kieren, / want zij behoort al kruipend tot de dieren, / die voortbewegen op hun voet en hand.”

M’n rug protesteert lichtjes. Ik open het dakraam en een frisse wind vult de bedompte bergruimte, die het hier en nu niet kent, maar het voorbije grijpbaar maakt. Maar vooral voelbaar. De dozen met tijdschriften en ander belegen papier zijn écht te zwaar ingepakt. Verhuisdozen die na de vorige verplaatsing nooit meer zijn geopend. Hoe heb ik ze toen ooit via de smalle vlizotrap naar boven gekregen? En hoe vliegt de tijd? Het lijkt nú wel héél ver weg. Ergens in de vorige eeuw. Ja, m’n rug was toen beduidend minder stram. Maar kom op, tanden op elkaar! Hier dient rigoureus ingegrepen te worden.

Ik schuif en trek de te zware dozen naar het midden van het zoldertje. Daar waar ik nog redelijk gebukt kan werken. Hurkend volgt de grote opruiming. Het kaf dient van het koren gescheiden. Soms wordt de keus wát weg te doen en wát te bewaren wel heel gemakkelijk gemaakt. Spullen met waterschade, als gevolg van een lekkage, gaan direct de oud papierbak in.

Maar dan komen de twijfelgevallen. Uit een doos met gemengd graan -oude studieboeken, agenda’s, notulen van vergeten vergaderingen en meer van die in de floribós geraakte curiositeiten- pak ik een Atlas der gehele wereld in 48 kaarten uit 1958. Een uit de band gescheurde Bos-Zeeman, waaruit de kaart van Gelderland dreigt te vallen. Waarop de Slinge nog slingert als Slingerbeek. Nooit opgenomen in mijn bescheiden verzameling naslagwerken, vanwege ruimtegebrek of dubbel. Of vanwege de deplorabele staat waarin het verkeert. Een grote twijfel overmeestert me. Een herfstdepressie is nabij.

Terugblikgewijs biesterbaan ik naar afgelopen zomer, naar het Zieuwentse Schoolpad. Vreemd hoe gedachtestromen soms kunnen slingeren. Een fietstocht langs de Kunstroute Beeld en Landschap brengt me in een cirkelvormige schuilplaats. De constructie, gevormd door zeven glasheldere golfplaten wanden, herbergt op elke zijde een overvolle boekenplank. De titels lijken op het eerste gezicht willekeurig gerangschikt. Chaos, net als nu in mijn hoofd. Bij nadere beschouwing doemt een thematische ordening op. Het verhaalt over de omgeving en de mensen die er wonen en leven. Zicht op Zieuwent meldt de catalogus. Toon Kortooms’ Laat de dokter maar schuiven en het boek Een bioloog verwijzen naar twee leden van het bestuur, dat het kerkpadenstelsel zo prachtig herstelde. Het boerenleven wordt geïllustreerd door En de boer hij ploegde voort, Lente rozen in bloei, Buiten waait de zomerwind, De geur van herfst en Het seizoen is voorbij. Streekromans, dat soort werk. Dan een rijtje over historie en economie met als vreemde eend in de bijt Gedichten! Lees ik dat goed? Toch niet het verzamelde werk van ons aller Staring? Verdomd de volksuitgave uit 1820! Daar waar ik al jaren naar op zoek ben. Ik wil het pakken, en zie dan pas hoe alle boeken zielloos zijn vastgepind en doorboord door een lange staaf. Mijn aanvankelijke bewondering slaat om in afschuw. Liepend van verdriet, om het onrecht de boeken aangedaan, fiets ik verder.

Prozaïsch landen mijn gedachten op de vliering. Ter voorkoming van meer leed besluit ik de atlas te bewaren. Toen ik de laatste verhuisdoos uit de achterbak van mijn auto laadde, zie ik het op de hoedenplank liggen. Maar dan gebeurt het onvermijdelijke. De losliggende kaart valt ten prooi aan de verwoestende storm. Een rukwind slingert het hoog de lucht in. Veroordeeld tot zwerfvuil, voorgoed de floribós ingejaagd.

Hans Mellendijk, de Gelderlander, 2 november 2002

inmiddels tien jaar geleden

 

Herman, door Hans Mellendijk, vandaag in de Gelderlander edities Achterhoek

Mooie, vormende jaren waren het, denk ik onderweg op de gure ochtend van Goor naar Usselo.

In Beckum zie ik de honderd zakken mengvoeder die we van daaruit lieten transporteren naar de hal van de Enschedese Kunstacademie. De AKI. Alwaar in de hal door toneelvereniging Vlees, Botten & Bloed het theaterstuk 'En de boer hij ploegde voort' werd opgevoerd. Drie in overal geklede mannen sjouwden met steekwagens de opgestapelde zakken meel van vijftig kilo per stuk weg. Onderwijl in Twents en Achterhoeks dialect keuvelend over de ontwikkelingen in de agrarische sector. De teloorgang van de keuterboer en de opkomst van de grootschalige siloboeren. Een zwaar stuk, vooral letterlijk dan, het stuk duurde net zo lang tot dat alle zakken van het toneel waren weg gesjouwd.

Ook lieten we een film zien van een vuur, halverwege de vertoning vloog het scherm zelf in brand. Voor de kunstmanifestatie Sonsbeek buiten de perken bedachten we een soortgelijk plan. Een film van de zonsopkomst die tijdens de opkomst zelf op een blinde muur in het centrum van Enschede zou worden geprojecteerd. De zonnestralen zouden in werkelijkheid de film opheffen. Conceptuele kunst.

Maar ook tastbare objecten werden er gemaakt. Furore werd behaald met de drie koffers,

de ter Beek-Mellendijk draagkateder, -draagprivaat en -draaghaard. Feitelijk drie zware kisten die in glanzende reclamefolders werden aangeprezen als: 'Hiermee wandelen is een feest'. De kateder, een koffer die een spreekgestoelte bleek te zijn. 'Ik herken mezelf niet meer', schreef zogenaamd een afnemer, binnen drie maanden waren zijn 'kommunikatieproblemen' opgelost. De draagprivaat kon in enkele handelingen tot poepdoos worden getransformeerd, met bijbehorend schaamkleed kon men op elk moment op elke plek zijn stoelgang regelen. De draaghaard bevatte een opklapbare gietijzeren vuurkorf.

We vierden het leven, of zoals het geformuleerd stond in het eindexamen document, in typisch jaren zeventig proza; 'Hun werk vloeit sterk voort uit hun maatschappelijke situatie. Zij aanvaarden deze als een realiteit, zij onderkennen de bekoring ervan en zij laten de in deze maatschappelijke situatie aanwezige patronen zien.'

Dan het telefoontje. Zijn dochter Ymke aan de lijn, even is het stil. Dan de ongelooflijke tijding; 'Ik heb slecht nieuws Hans, Herman is vannacht er tussen uut 'ekneppen'. Onverwachts als een dief in de nacht had magere Hein toe geslagen. 'D'r wordt weer flink 'ekapt in de bos van mien generatie en één zal de eerste motten waen', zou hij gezegd hebben.

Nabij de Usseler Es nemen we afscheid. De Es waarnaar we, voor de vernielende aanslag van Enschedese rondweg, ooit met een groep AKI-leerlingen een expeditie ondernamen. Land-art van grote klasse. We brachten toen een ode aan het eeuwen oude landschap door dwars over de landerijen een wandeling te maken in de vorm van een hart. Hier en nu op het Twentse crematorium dan toch de laatste klop op het hout van de kist, een traan en fluisterend een kalm an Herman!

Door Achterhoekse Ogen | Herman

Herman, door Hans Mellendijk, vandaag in de Gelderlander edities Achterhoek

Mooie, vormende jaren waren het, denk ik onderweg op de gure ochtend van Goor naar Usselo.

In Beckum zie ik de honderd zakken mengvoeder die we van daaruit lieten transporteren naar de hal van de Enschedese Kunstacademie. De AKI. Alwaar in de hal door toneelvereniging Vlees, Botten & Bloed het theaterstuk 'En de boer hij ploegde voort' werd opgevoerd. Drie in overal geklede mannen sjouwden met steekwagens de opgestapelde zakken meel van vijftig kilo per stuk weg. Onderwijl in Twents en Achterhoeks dialect keuvelend over de ontwikkelingen in de agrarische sector. De teloorgang van de keuterboer en de opkomst van de grootschalige siloboeren. Een zwaar stuk, vooral letterlijk dan, het stuk duurde net zo lang tot dat alle zakken van het toneel waren weg gesjouwd.

Ook lieten we een film zien van een vuur, halverwege de vertoning vloog het scherm zelf in brand. Voor de kunstmanifestatie Sonsbeek buiten de perken bedachten we een soortgelijk plan. Een film van de zonsopkomst die tijdens de opkomst zelf op een blinde muur in het centrum van Enschede zou worden geprojecteerd. De zonnestralen zouden in werkelijkheid de film opheffen. Conceptuele kunst.

Maar ook tastbare objecten werden er gemaakt. Furore werd behaald met de drie koffers,

de ter Beek-Mellendijk draagkateder, -draagprivaat en -draaghaard. Feitelijk drie zware kisten die in glanzende reclamefolders werden aangeprezen als: 'Hiermee wandelen is een feest'. De kateder, een koffer die een spreekgestoelte bleek te zijn. 'Ik herken mezelf niet meer', schreef zogenaamd een afnemer, binnen drie maanden waren zijn 'kommunikatieproblemen' opgelost. De draagprivaat kon in enkele handelingen tot poepdoos worden getransformeerd, met bijbehorend schaamkleed kon men op elk moment op elke plek zijn stoelgang regelen. De draaghaard bevatte een opklapbare gietijzeren vuurkorf.

We vierden het leven, of zoals het geformuleerd stond in het eindexamen document, in typisch jaren zeventig proza; 'Hun werk vloeit sterk voort uit hun maatschappelijke situatie. Zij aanvaarden deze als een realiteit, zij onderkennen de bekoring ervan en zij laten de in deze maatschappelijke situatie aanwezige patronen zien.'

Dan het telefoontje. Zijn dochter Ymke aan de lijn, even is het stil. Dan de ongelooflijke tijding; 'Ik heb slecht nieuws Hans, Herman is vannacht er tussen uut 'ekneppen'. Onverwachts als een dief in de nacht had magere Hein toe geslagen. 'D'r wordt weer flink 'ekapt in de bos van mien generatie en één zal de eerste motten waen', zou hij gezegd hebben.

Nabij de Usseler Es nemen we afscheid. De Es waarnaar we, voor de vernielende aanslag van Enschedese rondweg, ooit met een groep AKI-leerlingen een expeditie ondernamen. Land-art van grote klasse. We brachten toen een ode aan het eeuwen oude landschap door dwars over de landerijen een wandeling te maken in de vorm van een hart. Hier en nu op het Twentse crematorium dan toch de laatste klop op het hout van de kist, een traan en fluisterend een kalm an Herman!

En de boer hij ploegde voort

Video: Arend Heideman

Op een eeuwenoude es bij zwaluwenboerderij Stokkink in Gelselaar trekt Jan Ruiterkamp deze week na Pasen 2014 weer zijn voren. Hij is met zijn 87 jaar niet alleen de oudste boer van het dorp en de verre omgeving, maar ook de laatste boer binnen de dorpskom van dit ganzendorp met zijn beschermde dorpsgezicht. Hier bewoont hij de aan cultuurhistorie zo rijke boerderij Winkels. Daarom heet hij naar de gewoonte in deze streek ook Jan van Winkels, of nog korter: Winkels Jan. Als hij weer zijn land bewerkt aan de Scholtenesweg nodigt Arrie Heideman op Stokkink hem altijd uit voor koffie of thee. En Jan ploegt nog altijd voort.

Created with MAGIX Video deluxe

Naschrift (met dank aan Ina Brethouwer): vanaf 12-05-2017 ploegt Jan Ruiterkamp onder een ander gesternte voort.

En de boer hij ploegde voort

Affiche: Frans Oosterhof | 1972 

toneelvereniging VLEES, BOTTEN & BLOED 

Herman ter Beek, Hans Mellendijk

Hannus Hofs en Frans Oosterhof

En de boer hij ploegde voort ... | Scribdarchief Mellendijk>

De Liefdesbrief  | Scribdarchief Mellendijk>

Busstop | Scribdarchief Mellendijk>

Bal Na | Schribdarchief Mellendijk>

Poëzieweek | Astronaut A4

Lees verder in de Gelderlander | 31-01-2020⇲

Astronaut A4

Over de melkweg de dames drentelen

hun dagelijkse gang. Sjoksend door de

kantoortuin richting melkrobot

Astronaut A4.

Het plastic werkt, ligboxstal hoort de zon

kraken. Energie stroomt door de aderen

van de stal naar de Astronaut.

Herkauwend op een

bioboxbed van organische stof uit

mest. Ontlast de gewrichten. Goed

voor rust in de melkhuishouding,

per dag 2x.

De Astronaut laat de koeien gewillig

haar eigen dagbesteding. En de boer

hij ploegde voort in big data

klokslagmaals 12.

En het toezicht her en der deelbeeldschermen

i-Phone, i-Pad, de computerschermen in

Big Brother optima forma.

Mac Book Pro 8 GB.

Maïs, bierbostel, soja-afval, gemengd in

denktanks, silo’s vol. De melkveefosfaat-

referentie in evenwicht

100 stuks melkvee.

De boer droomt zich de zachtste handen van zijn

vrouw. Boerin verplaatst uierzalf naar haar

boudoir. Dankt robotisering

Astronaut A4.

Ten oosten gaat zon op, ten westen onder.

Op een Chinees telraam telt de boer zijn kloten.

Melkplassen, de kaasrivieren

Gouda 48+.

Parijs ligt achter de boterbergen van Europa,

de grondcontrole naar majeure stront

het laboratorium voor

Mensheid 4.1.

De koe maalt de waarheid tussen uitersten.

Hans Mellendijk | Hoe vliegt de tijd | Poëziepuntgl jaargan 15, No. 3, oktober 2017 ⇲

Nits | Cow With Spleen

Nits live in theater de Veste | Delft | 25-10-2017

Astronaut A4

Over de melkweg de dames drentelen 

hun dagelijkse gang. Sjoksend door de 

kantoortuin richting melkrobot 

Astronaut A4.

Het plastic werkt, ligboxstal hoort de zon 

kraken. Energie stroomt door de aderen 

van de stal naar de Astronaut.

Herkauwend op een 

bioboxbed van organische stof uit

mest. Ontlast de gewrichten. Goed 

voor rust in de melkhuishouding,

per dag 2x.

De Astronaut laat de koeien gewillig 

haar eigen dagbesteding. En de boer

hij ploegde voort in big data 

klokslagmaals 12.

En het toezicht her en der deelbeeldschermen

i-Phone, i-Pad, de computerschermen in 

Big Brother optima forma.

Mac Book Pro 8 GB.

Maïs, bierborstel, soja-afval, gemengd in 

denktanks, silo’s vol. De melkveefosfaat-

referentie in evenwicht

100 stuks melkvee.

De boer droomt zich de zachtste handen van zijn 

vrouw. Boerin verplaatst uierzalf naar haar 

boudoir. Dankt robotisering

Astronaut A4.

Ten oosten gaat zon op, ten westen onder. 

Op een Chinees telraam telt de boer zijn kloten.

Melkplassen, de kaasrivieren

Gouda 48+.

Parijs ligt achter de boterbergen van Europa,

de grond controle naar majeure stront

het laboratorium voor 

mensheid 4.1.

De koe maalt de waarheid tussen uitersten.

Hans Mellendijk | poeziepuntgl no. 3 | oktober 2017

Zomergasten | En de boer hij ploegde voort

Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit en viceminister-president Carola Schouten (1977) was op 16 augustus 2020 de vijfde gast in VPRO Zomergasten.

Carola Schouten maakte in 2011 haar entree in de landelijke politiek als kamerlid voor de ChristenUnie. In 2017 werd ze beëdigd als Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit en vicepremier in het derde kabinet Rutte. Haar portefeuille brengt ingewikkelde dossiers en moeilijke keuzes met zich mee. In het kader van een rechterlijke uitspraak over stikstof werden dit jaar duizenden bouwprojecten stilgelegd en er volgden massale protesten van de bouwwereld en de boeren; emoties die ze als boerendochter als geen ander begrijpt.

Het kabinet kwam met een aanpak, maar onlangs adviseerde de commissie Remkes nog veel meer te doen om de stikstofemissie voor 2030 terug te dringen.

Recensie Sarogossa⇲ 

NRC | Openhartige 'spagaatminister' Carola Schouten voelt noodzaak tot reflectie⇲

Trouw | Bij Zomergast Carola Schouten gaan een vaste stem én existentiële reflectie samen⇲

de Volkskrant | Traag formulerend naderde minister Schouten in Zomergasten de kern⇲

En de boer hij ploegde voort | Het verlangen naar Stijl

K.P.C. de Bazel (1869-1923) | Modelboerderij Oud-Bussum, Naarden, 1903-1905

Het verlangen naar stijl | Gemeentemuseum Den Haag> | Koestal 

De modelboerderij Oud-Bussum is een boerderij die geheel volgens de eisen van theorie en praktijk is ingericht, een boerderij waarbij het uitoefenen van het boerenbedrijf niet alleen zo economisch mogelijk is uitgewerkt, maar ook 'voor het leveren van op hygiënisch produceren van gezonde, 't.b.c.-vrije' melk en melkproducten. Belangrijk hiervoor waren het kunnen filteren van het water voor de koeien, het koelen van de melk tot die wordt opgehaald, het eenvoudig kunnen afvoeren van mest, het goed kunnen ventileren van de stallen, en het goed en snel kunnen schoonmaken van vloeren en muren.

tekst: Architectuur en Interieur. Het verlangen naar Stijl> | uit de collectie van het Nieuwe Instituut- Rotterdam>

Cijfers en getallen | 50 | Uitgemolken | en de boer hij ploegde voort

Mac Boek Drijf 

Zondag  22 november was de bijzondere boekpresentatie op het erf van Boer. 

Mijn oud-collega-columnist bij de Gelderlander  Irene van der Aart presenteerde haar tweede boek. Na de Boer op nu Uitgemolken. 

Zie hier 👉 meer foto's van de presentatie.  Zie hier de Gelderlander 👉

Hier op de Radio 👉

Zie hier meer Irene van der Aart op 'sMelssleMs'👉

 Zie meer Cijfers en getallen⇲

En de boer hij ploegde voort | Sibbele Hietkamp

Sibbele Hietkamp; een documentaire over een boer die wilde blijven werken op de ouderwetse manier. Een gelovig mens, hij had niets met de moderne wereld en lapte door de overheid opgelegde regeltjes aan z'n laars.

AKI 70 vooruitblik

 Vlees, Botten en bloed | En de boer hij ploegde voort

Tsja | The Never Come Back Box 

Ik leverde een aantal foto's uit mijn archief aan de herinneringslaan van de Akademie voor Kunst en Industrie die dit weekend haar 70ste jubileum hoopt te vieren. Zie hier meer⇲

En de boer hij ploegde voort

SEE YOU tours | 1989 | Reis naar de Horizon>

Opening RONDOM WAALKENS | 17 juni 2017

Ruimte voor koeien en kunst

En de boer hij ploegde voort.

Akkerbouw | Boer Waalkens | Nieuwolda

Kopeggen met de John Deere 8210