Zaterdagclip | The Motions | Wasted words

Ondertussen in Nederland

Foto: Wim Moorman

Ondertussen in Bredevoort

Uit de oude doos | Meeslepende koorts

Foto: Hans Mellendijk | Wim van Til, directeur PcN

Meeslepende koorts

 ‘t Was me ‘n boezerig begin, dit jaor. Met zeer wisselende stemmingen. Eerst de uitbundigheid bij de inauguratie van Obama. Een euforie die tot  m’n verjaardag daags erna en de viering daarvan in ’t weekend tot en met de zondag duurde. Maar dan de terugslag. Eindelijk sloeg dan toch ook bij mij Blue Monday in als een bom. Wetenschappelijk gezien welliswaar een week te laat. Maar gelukkig hadden vrienden me becadeaud met prachtige muziek van Marianne Faithfull en Tom Waits. Easy come Easy Go en Orphans: Brawlers, Bawlers & Bastards drukten dra de depressie de kop in. Om daarna dubbel zo hard terug te keren toen ik op Gedichtendag terugkeek naar de strijd om het Dichterschap des Vaderlands. 

Want daar had ik me in meelaten slepen. Had ik nog enige twijfel, toen ik Tsead Bruinja vorige keer aanprees als de meest geschikte kandidaat voor de functie. Ondertussen werd ik, terwijl de Achterhoek door griep werd geveld, door Tsead met z’n virale marketingstechnieken aangestoken. Hij was de eerste die plannen kon presenteren. Waarin ik vooral gecharmeerd werd door de aandacht voor de streektalen. Ons eigen Staringinstituut blijkbaar niet. Of het instituut voor het streekeigene lag te slapen of het was zo verstandig niet partijdig te zijn in deze. Ik genoot hoe Bruinja als een jonge hond de strijd aanging maar vond het aanbieden van de vliegticket voor forens Komrij wel erg bruin werk. 

Het begon te stinken. Flauwe aandachttrekkerij. De reactie uit Antwerpen van Ramsey ook. Wel een mooie pas op de plaats. Op eigen kracht verder. Toch ging het mis. De dichters rolden straatvechtend over straat. Ik had te vroeg gestemd. Kon m’n fiches niet meer op Erik Menkveld of Hagar Peeters zetten. Maar soit, zand erover. Waar hebben we ’t over. 

Voor een derde gevuld voetbalstadion nam de moeite om te stemmen en de in België bivakerende Ramsey won overtuigend. Zo werden we getuige van dat wat de opera De Stomme van Portici in 1830 tijdens de Belgische revolutie kapotmaakte, de poëzie weer heelde. Het Nederlandse taalgebied weer aanééngesloten.

Ramsey Nasr dichter des Vaderlands van de Noordelijke - en Zuidelijke Nederlanden. Daar kan hij de hulp van de afgevallen kandidaten wel bij gebruiken. Ik troost me met de gedachte dat het elke vierde zaterdag van de maand, het dichtersdag is in Bredevoort. Ontmoet In Poëziecentrum Nederland telkens een andere dichter... tussen twee en half vijf. 

Het grote geheim van de Achterhoek.

Hans Mellendijk, de Gelderlander, 7 februari 2009, edities Achterhoek 


Zie ook Contrabas van a.s. maandag>

Uit de oude doos | Extra | Brekend nieuws!

20-04-2012 | Einde koude oorlog tussen Doetinchem en Oude IJsselstreek aangekondigd :-).

Net live vanuit De Roode Leeuw te Terborg is door burgemeester Alberse (Oude IJsselsteeek) en burgemeester Kaiser (Doetinchem) bekend gemaakt dat men gaat onderzoeken of een fusie tot de eventuele mogelijkheden hoort. Of het niet beter kan de komende tien, vijftien jaar.


Over een half jaar hoopt men een conclussie te kunnen presenteren aan de beide gemeenteraden. Over twee jaar zijn er weer gemeenteraadsverkiezingen. De geschiedenis herhaalt zich in een iets andere variant. 't Zal me benieuwen of andere gemeenten of delen van gemeenten de kans grijpen of krijgen in het proces in te breken (1 gemeente Achterhoek, of een gemeente Oude IJsselstreek van Dinxperlo tot Doesburg).


In afwachting daarvan een column uit de oude doos. Langer geleden dan ik dacht, uit het Gelders Dagblad van 10 maart 2001:

Wisselgeld

Aan de uiterste oostgrens van het door burgemeester Horselenberg wensgedroomde Groot-Doetinchem zit ik ‘gemuudelek’ met m’n lief aan een overvolle dis. Bij Van Hal te Voorst peuzel ik langzaam maar gewis met m’n vette vingers het gebraden haantje naar binnen. Buiten is het koud en sneeuwerig. In de ‘paapse’ negorijen van Groot-Doetinchem wordt ‘dufteg’ carnaval gevierd. In Ieseldonk, Zillewald en Bultendorp trotseren de winterharde carnavalisten het gure weer. Bij ons aan tafel één en al warmte en rust die bij het afsluitende kopje koffie bruut wordt verstoord. 

Een als ‘tute in braodtoete’ verkleed personage komt ietwat wankelend bij ons aanschuiven. “Hé Melkendiek, jij ook hier”. Ik herken uit duizenden de schorre stem van de ex-Terborgenaar. Lodewijk Johan Buttonville, zeg maar Lou. Prakkiserend en praktiserend projectontwikkelaar. “Wat maakt die krant van jullie tegenwoordig toch een lawaai” Ik kijk hem stuurs aan, terwijl hij z’n doorzichtig plastic regencape uittrekt en over mijn stoel hangt. Met z’n kippenkopmombakkes nog op, vervolgt hij z’n relaas. “Ja, het knispert en kraakt als je hem openvouwt en omslaat. Mijn vrouwtje is er kats gek van geworden.” “Oh, je bedoelt het nieuwe papier. Dat is oud nieuws!” M’n zus had met de kerst ook al geklaagd. “Oud papier, rijp voor de vis.” Even dacht ik dat Lou doelde op de nieuwe opmaak. De nogal schreeuwende schreefloze koppen. “Tja, daarvoor moet je niet bij mij zijn, maar bij de afdeling papierinkoop.” Ik wil de rug naar hem toekeren als hij me een pilsje toeschuift. 

“Ik was net in Silvolde. Mooie optocht. Ik sprak er met iemand van Silvolds Belang. Ze waren daar wel even geschrokken, in dat godverlaten dorp, toen ze van de Doetinchemse  uitbreidingsplannen hoorden. Waren ze net gewend aan het etiket kunstenaarsdorp, opgeplakt door een overijverige Wissche gemeenteambtenaar, hoorden ze opeens van Burgemeester Horselenberg dat ze in een verstedelijkt gebied wonen. Kiezen tussen twee culturen. Nee, dan hebben ze in Varsseveld iets kordater gereageerd. Een structuurschets, van heb ik jou daar, voor de komende vijftien jaar. Met een heuse parkeergarage om het centrum het stedelijke elan terug te geven. Heb jij de kaart van Groot-Doetinchem goed bestudeerd?” Ik kijk hem onnozel aan. “Wat valt je daar dan op? Wat ligt daar midden in het centrum? Juist ja! Terborg! Ja, ik weet het, de Doetinchemse burgermoeder -trouwens een pittig vrouwtje die Margreet, een echte Zaankanter, die weet van wanten- heeft hoog ingezet. De kaarten zijn geschud. Maar ‘wisjedat’ ze leuk wisselgeld in haar portefeuille heeft?” Het is al lang beklonken. “Wisjedat, wisselgeld?“ 

De ‘essen’ komen lispelend uit zijn mond, en klinken meer als ‘sch’. Lacherig kijk ik hem aan. “Ja, jij ook proost!” “Ja, Wisschelgeld. Grapje. Ha, ha, ha, …” buldert het schallend door het haantjesrestaurant. “Maar nu even serieus. Weet jij hoe die nieuwe gemeente gaat heten?” Ik schud nee knikkend m’n hoofd. “Wisch! Heb ik gisteren uit zeer welingelichte, bekwááme kringen bij De Roode Leeuw gehoord. Geheel in de geest van de heren Wisch. Roofridders zoals je weet. Dat is nog niet alles. De jonkheer is bereid om zijn kasteel te verkopen, mits het gemeentehuis gaat worden. Eindelijk gerechtigheid, per slot van rekening heeft Terborg langer stadsrechten dan Doetinchem. Even onder ons, dát ga ik éven voor hem regelen. Ik heb zo mijn contacten. Nu eerst even mijn aardappelen afgieten.” 

Lou waggelt zonder nog wat te zeggen richting toilet. Ik roep de ober en reken af. Rijdend op de Wissinklaan langs Wissche dreven reer ik vertwijfeld naar m’n lief. “Het zal toch niet waor waen?”

Hans Mellendijk, 2001


Check De Gelderlander van 20-03-2012>

IM | Levon Helm

Levon Helm is niet meer> :* -(

Waar is HiPP?

HiPP is zondagmiddag in de Bieb, in de DRU-Cultuurfabriek | Hapje Cultuur>

In het theater met het mooiste uitzicht van Ulft: Programma globaal

13:15-14:00 | Poëzie & proza |

introductie verhalenbankjesroute  en webstee  gelardeerd met live voordracht van verhalen en gedichten telkens afwisselend in persoon, of in samenstelling van personen.

14:00-14:15 | Pauze (verkoop TractorTracks)

14:15-14:45 | Poëzie met trekmuzak (Geo Wassink)

Ondertussen in Nedersaksië | petitie

"Neet te geleuven dat et Nedersaksisch volgens disse regering gin taal is, kom op en effen tekenen. Zoo makkelijk geet dat neet!! 

Nedersaksisch is een taal>

Hartelijke groet Ferdi Joly"

Waar is Flavoured Ink?

Gerard Hegman: Contrabas, Banjo, Mandoline & Zang

Geo Wassink: Piano, Accordeon, Mondharp, Kazoo & Zang

Jacqueline Scheuter: Leadzang

Flavoured Ink speelt bij Door Achterhoekse Ogen | Live op 2e Pinksterdag 's middags 28 mei a.s. vanaf 14:00 tuin Huize Bernardus te Bredevoort, als de columnisten van de Gelderlander het even niet weten en hun mondjes niet roeren.

Flavoured Ink doet haar naam eer aan. Zij brengen prachtig geschreven teksten overgoten met de smaak van o.a. rauwe blues, hartverscheurende soul en verhalende country. Voor een ieder die houdt van een warm en niet alledaags stemgeluid in combinatie met de klanken van piano, contrabas, mondharp, banjo, mandoline en accordeon, is een optreden van dit drietal een fijne verrassing.

Flavoured Ink zoekt waar mogelijk de originelen van later gecoverde muziekstukken of geven zelf een andere invulling aan de arrangementen. Dit levert verrassende muziek op.

Zo komen zij met een repertoire gevuld met nummers van o.a. Big Mama Thornton, Tom Waits, Dionne Warwick , Adele, Rosetta Tharpe, Frank Sinatra en vele anderen. Laat U meevoeren in de muziek van de jaren ‘50 tot heden …

Al sinds 1985 komen Gerard, Geo & Jacqueline elkaar regelmatig tegen in diverse bands.

Om er maar een paar te noemen; Bull-it, Roots 66, Maybeline, The blue notes, The original sixties R&B and soulshow. En dan nu Flavoured Ink ... met de passie voor de persoonlijke muziekkeuze. 

Ondertussen in Hummelo

Foto: © Hetty Hiddink | FF bij Steef | Hummelo 


Bij Achterhoek-foto een reportage van opening Kunstwandelroute>

Ondertussen in Bredevoort | Pauwenveer naar PcN

Beeld: © Bert Scheuter

Vanavond stuurde Wim van Til aan de vrienden van het Poëziecentrum de hierna volgende e-mail. Zij die de voorgeschiedenis kennen, zullen net als ik aangenaam verrast zijn.

"Beste vrienden van het Poëziecentrum,

Vanmiddag is een bestuursdelegatie van het Prins Bernhard Cultuurfonds Gelderland op bezoek geweest in het Poëziecentrum Nederland. De aanleiding voor dat bezoek is de toekenning van de Gelderse Pauwenveer aan het PcN. De Gelderse Pauwenveer> wordt toegekend aan een instelling die zich bijzonder verdienstelijk heeft gemaakt op het gebied van cultuur of natuurbehoud in de provincie Gelderland. De prijs is ingesteld op initiatief van de Commissaris van de Koningin van Gelderland, de heer C.G.A. Cornielje, in samenwerking met het Prins Bernhard Cultuurfonds Gelderland. De heer Cornielje is tevens voorzitter van het Prins Bernhard Cultuurfonds Gelderland.
De prijs bestaat uit € 25.000 (uitsluitend te besteden aan activiteiten van de organisatie) en een speciaal voor deze gelegenheid gemaakt kunstwerk door beeldend kunstenaar Ronald Tolman. Vanaf vandaag mag dit bericht ook wereldkundig gemaakt worden; morgen verspreidt het Prins Bernhard Cultuurfonds Gelderland hierover een persbericht.

Jullie zullen begrijpen dat ik zeer verguld ben met de toekenning van die prijs aan het PcN. Het is een erkenning van al onze inspanningen om het lezen, schrijven en genieten van poëzie zoveel mogelijk te stimuleren. Het betekent o.a. dat een aantal activiteiten doorgang kan blijven vinden en dat andere initiatieven (bijv. de Poëziebrigade voor het basisonderwijs, een symposium over J.A. Dèr Mouw) nu van de grond getild kunnen worden. De prijs zal op 22 september 2012 feestelijk worden uitgereikt na of tijdens een aflevering van Ontmoet de dichter ...; de vrienden worden daarvoor persoonlijk per post door het Prins Bernhard Cultuurfonds Gelderland uitgenodigd.

Of deze toekenning ook consequenties heeft voor de huisvesting van het PcN kan ik nu nog niet zeggen. Het PcN wil eigenlijk in een omgeving staan waar meer potentiële gebruikers zijn, die vervolgens het studiecentrum eenvoudiger kunnen bereiken.

Zodra meer bekend is over het programma op 22 september ontvangt u hierover een bericht.

Hartelijke groet,

namens het PcN

Wim van Til"

Wim van harte gefeliciteerd, ... eindelijk een beetje erkenning voor je mooie werk ;-)!

Oh GOD

Kunstwandelroute Hummelo 2012 | Herbezocht 01

Foto's: © Hans Mellendijk 

Grootste struikelblok is het niet op één lijn zitten ... scan ik snel in de maandagochtend-krant uit de mond van iemand die ook veel beren op de weg ziet staan en in clichés zijn verhaal vertelt.  Ik moest gelijk aan dit beeld van Martin Pragt denken. Martin speelt met tekst en beeld. Verstoorde rust heeft het kunstwerk als titel meegekregen. Bij de opening legt gids Dries Olthof namens de kunstenaar uit dat het hier gaat om de verstoorde rust van een koorddanser. De steen die balanceert op het slappe koord. Ik zag zelf iets anders. Een uitrustende zwerfkei die door zijn eigen gewicht door de hangmat is gezakt. Een cartoonesk beeld dat op het randje van wel of niet kunnen bijna zijn evenwicht verliest. Spannend in ieder geval.

Afgelopen zondag zag ik het linker lijntje gerepareerd. Door wie weet ik niet, ik vermoed de kunstenaar. Opeens een heel ander beeld. Dat van de koorddansende zwerfkei dus.


Welk beeld nu de juiste is weet ik eigenlijk niet. Tsja, het grootste struikelblok is even het niet op één lijn zitten van mijn gedachten over dit werk. Maar is dat nu juist niet de idee van grote kunst? 

Tsja, ...