zaterdag 23 maart 2013
Nieuw hoofd
Door Achterhoekse Ogen | Pro deo
Troubadours
brachten de actualiteit in heldendicht. Joost van den Vondel dichtte in
opdracht van de Oranjes als ‘embedded poëet’ over de Verovering van Grol. De
Winterswijker Gerrit Komrij was de eerste Dichter des Vaderlands. In de
Achterhoek bestaat de traditie van het gelegenheidsgedicht vooral nog bij het
zetten van een meiboom. Daarom niet zo vreemd dat pas nu gezocht wordt naar een
Dichter des Achterhoeks. Dat beloofde zaterdag dus mooi nieuws. Op de voorpagina
van het regiokatern werd het naast de verwijzing naar het interview met de
Achterhoekse troubadour ‘As ’t geet broezen, kump ’t wal good’ aangekondigd; Zoektocht
naar geschikte dichter.
De dichter in mij slaat met belangstelling de pagina open. Vol verwachting lees ik over het, ook al via Twitter daags ervoor aangekondigde, initiatief. Wim van Til van het Poëziecentrum pluimt het aanwezige talent. Maar het zou te bescheiden zijn. Zou het niet kunnen zijn dat in de Achterhoek de streekdichter al jaren gecamoufleerd existeert? Het verschijnsel zich verstopt heeft als Ben Jolink of Hans Keuper? Zijn deze succesvolle vertolkers van het streekgevoel niet de moderne opvolgers van de dichter Staring? En ze lijken me nu niet bepaald bescheiden in hun optreden. Toch? Aan het eind van het artikel blijven mijn ogen haken achter de opmerking: “de gedichten moeten in principe in het Nederlands geschreven zijn”. Dan zakt mi-j de bókse af. En met mij van veel andere dialectsprekers, hoor ik daags erna als ik Keuper in de kleine zaal van Amphion voor het laatst samen met anderen zie broezen. Uit Twittercontact met de redactie blijkt dat ik het verkeerd gelezen heb. De dichter mag als de actualiteit erom vraagt het dialect inzetten. Maar toch. Blijkbaar zijn er meer onduidelijkheden, donderdags erop worden er vijf weggepoetst.
De dichter in mij slaat met belangstelling de pagina open. Vol verwachting lees ik over het, ook al via Twitter daags ervoor aangekondigde, initiatief. Wim van Til van het Poëziecentrum pluimt het aanwezige talent. Maar het zou te bescheiden zijn. Zou het niet kunnen zijn dat in de Achterhoek de streekdichter al jaren gecamoufleerd existeert? Het verschijnsel zich verstopt heeft als Ben Jolink of Hans Keuper? Zijn deze succesvolle vertolkers van het streekgevoel niet de moderne opvolgers van de dichter Staring? En ze lijken me nu niet bepaald bescheiden in hun optreden. Toch? Aan het eind van het artikel blijven mijn ogen haken achter de opmerking: “de gedichten moeten in principe in het Nederlands geschreven zijn”. Dan zakt mi-j de bókse af. En met mij van veel andere dialectsprekers, hoor ik daags erna als ik Keuper in de kleine zaal van Amphion voor het laatst samen met anderen zie broezen. Uit Twittercontact met de redactie blijkt dat ik het verkeerd gelezen heb. De dichter mag als de actualiteit erom vraagt het dialect inzetten. Maar toch. Blijkbaar zijn er meer onduidelijkheden, donderdags erop worden er vijf weggepoetst.
Toch
jammer dat niet voor het geografische Achterhoek (inclusief Liemers) is
gekozen. Het gebied tussen Rijn, IJssel, Gelderlandse-Overijsselse en de
Duits-Nederlandse grens. Dat deze niet samenvalt met het verschijningsgebied
van de krant, 'Dat zal, ... Let but!' Nu ontneemt men een groot potentieel van
dichters een kans. Als de dichter Staring –wereldberoemd in Achterhoek en verre
omstreken als eerste moderne dichter- nog geleefd zou hebben zou hij niet mee
kunnen doen. Want woonachtig in de gemeente Lochem.
Ook
heeft het door politici doodgeknuffelde ‘gereloade’ naoberschap reeds school
gemaakt. De dichter levert per maand pro deo een gedicht. Voor niets gaat de
zon op. Bij het traditionele naoberschap hoorde tenminste nog
wederkerigheid. Alhoewel, ik weet het, … de dichter krijgt een podium
aangeboden. Maar dat is wel heel pover als je het afzet tegen de prestatie die
verwacht wordt in vergelijking met de Dichter des Vaderlands die minimaal
slechts vier gedichten per jaar dient af te scheiden. Of de vijf die bijvoorbeeld
de stadsdichter van Zutphen reglementair moet produceren. ‘Mi-j duch dat mot
anders können!’
Hans Mellendijk, vandaag in de Gelderlander, de edities Achterhoek
Hans Anders 41x met anderen
Troubadour Hans Keuper sloot afgelopen zondagmorgen zijn indrukwekkende serie Hans Anders met anderen na tien jaar af met een editie samen met Piepschuim>. Een indrukwekkend slot; de 41ste maal op de zondagmorgen en -middag samen met vooraf onbekende gasten. Ik zag hem o.a. met Wilma Paalman, Freek de Jonge, Stef Bos, Daniël Lohues, zijn eigen Boh Foi Toch, Jan Ottink, Sebastiaan Roes, Ian Matthews, Flor d'Luna, enz. Telkens een verrassing al hoewel hij het tweemaal aan mij verklapte (Freek en Finkers), maar in die gevallen bleek dat dan toen op dat eigenlijke moment weer niet door te gaan vanwege afgelasting door ziekte. 'Een kleinigheid hol i-j toch.'
Voor de pauze trok hij van leer tegen het idee van Dichter des Achterhoeks (net de zaterdag daarvoor in de krant gestaan), met name over de gebiedsbepaling (de acht regiogemeenten) maar vooral vanwege de bepaling dat de gedichten in principe in het Nederlands geschreven moeten zijn. Hij bracht verder vooral leedjes van zijn eerste CD. Waarvan de bezoekers het bundeltje ('booklet') bij de ingang cadeau kregen met een bedankje van de troubadour erin gehandtekend. Een leuke verrassing want voor mijzelf een sigaartje uit eigen doos want ooit twintig jaar geleden alweer samen met compaan Bert Scheuter ontworpen. Het ziet er nog steeds kas uit al zeg ik het zelf.
Piepschuim
Keuper komt volgend jaar in de grote zaal van Amphion met een programma over zijn Dinxperlo, en verder nog een keer met Boh Foi Toch en een nieuw programma met Ferdi Jolij.
vrijdag 22 maart 2013
Ondertussen op Enghuizen
Rolf Wolters installeerde vandaag zijn Poëzieklinkplek op het landgoed Enghuizen. De Omsmeders zullen er vanaf tweede paaasdag elke zondag tot voor Pinksteren van 15:30-16:30 in duo's hun gedichten voordragen. Op tweede Pinksterdag een aantal op de kunstwandelroute Roombeek-Lonneker, alwaar Rolf dan is uitgenodigd om zijn meubel ook daar neer te zetten.
Ondertussen op Enghuizen en in Terborg
Aggie Daniëls heeft ons (Piet en mij) uit de brand geholpen bij het beletterren van het #project. Maandag worden de hekken geplaatst. Donderdag de opening.
donderdag 21 maart 2013
Ondertussen bij Foto 21
F10 en emotie
Een tentoonstelling met eigentijdse fotografie waarin door een heel persoonlijke inbreng van de individuele fotograaf het thema Emotie wordt verbeeld. Er zijn landschappen, stillevens, portretten te zien in verschillende vormen, stijlen en technieken.
De tien fotografen van F10, wonend op verschillende plaatsen in Nederland en zelfs in Frankrijk, zijn door een soort “Zwaan kleef aan” effect bij elkaar gekomen.
Wat ze bindt, is passie en liefde voor de fotografie en het fotografische beeld. Pratend en kijkend verwonderen ze zich nog steeds over de mogelijkheden van de fotografie en over de emoties, die beelden bij de makers en de beschouwers oproepen.
De fotografen zijn: Rieja van Aart, Hannelieke van de Beek, Ab van den Bree, Dini van Gent, Gijs van Gent, Hubert van Liefland, Theo Mastenbroek, Frans Rentink, Peter van Tuijl en Ad van der Zande.
Rieja van Aart creëert en fotografeert stillevens; stillevens, die verwijzen naar wat eens was en nu is, met een kleurgebruik die aan vervlogen tijden doet denken.
Hannelieke van de Beek gebruikt het fotografische beeld als uitgangspunt; er wordt op geborduurd, geschuurd, geplakt, geverfd, totdat er een nieuw beeld is ontstaan.
Deze beelden hebben niet alleen een materiële laag, maar ook een spirituele.
Ab van den Bree blijft de beschouwer steeds verbazen door zijn duistere beeldcombinaties, in kleur of in zwart-wit de mens centraal in een surreële wereld.
Dini van Gent bezoekt kerkhoven en fotografeert met milde ironie en liefde wat mens en natuur hebben gemaakt van de graven voor geliefden.
Gijs van Gent laat nu zijn natuurfoto’s zien; hij toont zijn verbazing en bewondering voor de grootsheid en schoonheid van de natuur.
Hubert van Liefland speelt met schmink, maskers en een spiegel een spel; hijzelf verschijnt tegelijkertijd als man en vrouw, als één op een gemaskerd bal.
Theo Mastenbroek laat je wegdromen door beelden in zachte tinten van een gordijn, een stuk plastic, de lucht, planten.
Frans Rentink: van China naar Antwerpen, van ballet naar studio, alles kan een onderwerp voor hem zijn. Nu verschijnt een been, een hoge hak, ontembare vrouwen.
Peter van Tuijl, mensen op straat, blikken, wachtend, in het voorbijgaan, schaduwen, El Raval.
Ad van der Zande fotografeert met oude fotografische technieken stillevens. Bescheiden foto’s, een klein onderwerp, een kistje, een doek, een trechter, een draadje, een beertje, maar wat een veelvoud aan details openbaart zich voor de beschouwers
Embrace - OFC fotograaf Ellen Sessink
De fotografie van Ellen Sessink kenmerkt zich door de persoonlijke zoektocht naar het verleden; zelfbeelden in een historisch perspectief meestal in combinatie met de mensen uit haar directe omgeving.
Winnende foto's van Gelders Nieuwsfoto 2012
woensdag 20 maart 2013
dinsdag 19 maart 2013
Varsseveld weggevaagd?
Het lijkt wel alsof er een orkaan over Noordoost-Achterhoek heeft huisgehouden. Zondag bekeek ik weer eens de kaart op de wand in de foyer van schouwburg Amphion. Een weergave van Doetinchem met de omliggende gemeenten die nabuurplichtig een financiële bijdrage leverden aan de realisering van de culturele tempel. Te weten: de gemeenten Bronckhorst, Oude IJsselstreek en Montferland. Aandachtig bestudeer ik de gestileerde geografie. Het grote vierkant in het midden Doetinchem met linksonder Wehl en 'sHeerenberg. Rechtsboven Zelhem en Hengelo. Dan een verzameling grote en kleine vierkantjes langs de Oude IJssel rechts naar beneden. Gaanderen, Terborg, Silvolde en Dinxperlo (?) aan de rechter- en Etten, Ulft en Gendringen aan de linkeroever. En daarmee is het gedaan. Waar is de kern Varsseveld gebleven? Weggevaagd? ... Of nee, vervangen door een luidspreker; een eenzaam roepende in de woestijn.
Abonneren op:
Posts (Atom)