Ad de Wit

 

“Geen dag zonder lijn” was een motto van Ad dat hem vanaf 2001 inspireerde om dagelijks de tekenpen ter hand te nemen en een serie genummerde tekeningen te maken van 1 tot ten minste 1000.

 

Deze expositie geeft een overzicht van Ad’s werk uit alle fasen van zijn kunstenaarschap.

 

In de 60-er jaren waren de striptekeningen van Robert Crumb en de klare lijn van Joost Swarte de inspiratiebron voor ragfijne pentekeningen met oost-indische inkt.

In de latere tekeningen werden de lijnen losser, spontaner, grover en werden er meerdere media gemengd tot een gelaagdheid met enkele kleuren. Ook werkte Ad steeds meer in series met een thema of titel.

 

In de 70-er jaren schilderde Ad een 13- tal drieluiken, olieverf op houten panelen.

Vanaf deze tijd ontstonden er ook steeds meer en grotere houtsnedes.

 

De laatste houtsnedes die Ad voor zijnj ongeluk en invaliderende ziekte maakte bestaan uit een indrukwekkende reeks grote houtsnedes; de sjamanen serie geïnspireerd op een vredelievend natuurvolk in Zuid-India, de Paliyan. Deze zijn nog niet eerder tentoongesteld.

 

Ad was niet iemand die aan de weg timmerde om z’n werk de wereld in te krijgen. Veel van zijn zeer authentieke werk, met name de tekeningen worden nu pas voor het eerst opgehangen.

 

Deze tentoonstelling toont een groot deel van het mooiste werk van Ad. Hiermee wordt aan familie, vrienden en geïnteresseerden van Ad de mogelijkheid geboden om een kunstwerk van Ad te verwerven voor een vriendenprijs. Puur, omdat dit werk het verdiend gezien te worden.

 

Ad de Wit

Expositie – Geen dag zonder Lijn

 

Overwelving 2–4 (voormalige Harbach sportwinkel)

Zutphen

 

De tentoonstelling is nog te bezoeken op:

 

6 oktober van 13.00 - 17.00 uur 

7 oktober van 12.00 - 17.00 uur 

8, 9 en 10 oktober tussen 13.00 en 17.00 uur

en op afspraak via 06 – 50467791

 

Hier enkele foto's 👉

meer Ad de Wit op 'MelssleMs' 👉

'nDrom | Het programma

Ontwerp: Louis Radstaak

‘nDrom 17 | 02 juli 2016

Wandelen met de Stichting Eeuwig Erbarmen over het landgoed Idink-Nibbelink met onderweg poëtische, theatrale en muzikale verrassingen.

Arie van Egmond [Aratrios] | Hermi Hartjes en Wouter ten Pas | Original Mensch Opdam & de Wit | Hans Mellendijk | Elfman | Sirenenlaan | Firma Irma | Sarah Mullie | Quo Vadis | Oorkussen | Sarena Klappa | Inflatable Fridays | De Smit

Start 12:00u. (kassa open 11:30u.) bij Koffieboerderij Groot-Nibbelink 12, Sinderen. Entree vanaf 18 jr. 7,50 Euro. Vanaf 12 jr. 3,-- Euro, tot 12 jaar gratis. 

Aratrios, (Latijns voor mond van de eg), onder die naam debuteerde dichter Arie van Egmond op de eerste 'nDrom. Zeventien jaar later opdezelfde plek als toen zal hij zijn vorderingen laten horen.

Hermi Hartjes en Wouter ten Pas al zeventien jaar lang het kompas waarop de wandeling vaart. Bijna elk jaar brachten ze iets nieuws. Dit jaar VORT MET DE FREULE VAN DORTH. [door omstandigheden afgelast!].

Het is dertig jaar geleden dat Joseph Beuys overleed. Beeldend kunstenaars Jan Opdam en Ad de Wit brengen een ode aan de Kleefse sjamaan. Met de ORIGINAL MENSCH AKTION.

Hans Mellendijk draagt voor uit zijn nieuwe bundel LUMEN. Die officieel ten doop wordt gehouden op het dichtersbankje. Lovende recensies in Vlaanderen in 'de Boekhouding' :"Lumen is een intrigerend debuut dat behalve door leraren Nederlands ook door leraren natuurkunde genoten kan worden" - Bert Bevers en in Nederland in 'De Optimist': "Wie Mellendijk volgt, weet dat hij een open vizier heeft: hij is geboeid door de streek, maar ook door taal (of dat nu dialect of ‘algemeen beschaafd’ Nederlands is), en – pakweg – vulkanen en de ruimtevaart. Soms lijkt er iets van een voorliefde voor de Vijftigers in zijn werk door te schemeren. Lumen bevat poëzie die merkwaardig is, in de goede zin van het woord." - Maarten Buser.

Elfman is het gelegenheidstrio Henne en Gerard Hegman en Toon Elfrink, zij bomen serieus over beuken.

In de Sirenenlaan zullen tijdens de wandeling gedichten uit de SIRENENGANG CYCLUS van de Omsmeders ten gehore gebracht worden.

Firma Irma; Gerard Buiting, Marten Timmer en Irma Nijhof brengen Nedersaksisch muziektheater.

Sarah Mullié debuteert met een solo-theatervoorselling. UW LEVEN IS EEN KEUZEMENU geschreven en gespeeld door haarzelf. Over het leven en de keuzes die we als mensen maken: wat zijn de verschillende dingen die mensen kiezen om hun leven richting te geven, en waarom kiezen we die? De voorstelling is gefocust op religie, met als doel het publiek te vermaken en tegelijkertijd te informeren met korte verhalen en feiten over verschillende religies.

QuoVadis bespeelt de jachthoorn en ander koper wonderschoon op een fabelhaftig mooie plek.

Oorkussen met o.a. Arie van Egmond brengt Nederlandstalig vertaalde covers.

Sarena Klappa zal de wandeling openen o.a. met een gedicht van Bert Scheuter, een ode aan verloren gewaand boerengereedschap.

De Smit speelt in de bos, Koos Smit (zang en gitaar), Rolf Mulder (slagwerk), Freek Velthausz (bas en zang) en John Mulder (gitaar), vormen samen de (Groninger) viermansformatie De Smit. De band heeft een heel eigen geluid en speelt uitsluitend eigen composities, die bestaan uit zorgvuldig gekozen combinaties van zelfgeschreven Nederlandstalige teksten, pakkende melodieën en stuwende ritmes. 

Naast de muzikale paden van elk van de bandleden, kennen ze al een lange en hechte muzikale samenwerking. Met de oprichting van De Smit zijn de leden echter samen een nieuwe muzikale weg ingeslagen. 

Inflatable Fridays zal 'nDrom feestelijk afsluiten. The Inflatable Fridays zagen het levenslicht tijdens een geheime sessie in het pand van een grote uitgever in Doetinchem.

Sinds de Inflatables losgelaten hebben dat het altijd serieuze muziek moet zijn, of eigenlijk sinds ze ook Duitstalige nummers spelen (maar misschien is dat wel hetzelfde), spelen ze als een tierelier. Noem het flow, maar het gaat gewoon lekker momenteel. Dat werkt aanstekelijk, dus hard meezingen mag!

Ze spelen op lichtvoetige wijze, twee-, drie- en vierstemmig, met elektrische – of de wat zachter klinkende akoestische instrumenten bekende nummers in de genres oude rock, alternative, pop, country, Nederlandstalig, Duitstalige muziek uit de jaren ’80 en Schlagers. Ook blues, reggae of Latijns-Amerikaans komen voor. Wat niet, eigenlijk?

Uit de oude doos | Staringstaar

Foto: © Bert Bevers | Staringkoepel | Klein Dochteren | Lochem

Staringstaar

Ik toer met de potwortel voorop het fietsstuur en met m’n lief aan m’n rechterzij door een zonovergoten landschap in een gebied waar het bij sommige kruispunten lijkt alsof één en ander door toeristische fietsroutes bijéén wordt gehouden. De hele boel aan elkaar vastgeknoopt door om aandacht schreeuwende bewegwijzeringborden.

We zijn dan ook niks verbaasd als we later horen dat de Achterhoek numero één staat wat betreft fietsvakantiebestemmingen.

We bevinden ons ergens tussen Klein - en Groot Dochteren. Regelmatig komen we wandelaars ‘integen’. Wel erg druk voor de zondagmorgen. Om de tien minuten worden we stelletjesgewijs gegroet. Dan kaartlees ik dat we ons begeven op dé wandelsnelweg van Nederland. Het Pieterpad. Hoe vinden zij toch de weg? Ik heb nog nergens een aanduiding gezien? De ogen van mijn zoon zoeken ondertussen een geschikte boom, want hij moet een plas. Na de tigste roep: “Ja, hier!”, is het bij een grote ouwe beuk echt raak. Voor de zoveelste keer beur ik hem uit het stoeltje. Als een volleerd Mannetje Pis doet hij zijn werk. Dan, als ik zijn gulp wil dichtritsen, zie ik opeens een rood wit teken op de imposante boom. O ja, natuurlijk. Dat is de bewegwijzering voor het wandelpad. Hoe simpel en weinig landschap verstorend.

Nadat we lachend weer een paar wandelaars groeten, stappen we weer op en trappen verder. De Berkel over. Vanaf de brug bestudeer ik een groot bord. Natuurmonumenten legt verantwoording af en doet kond van de restauratie van de Staringkoepel. Opeens herinner ik me een kostelijke brief uit de brievenbundeling van Jeroen Brouwers: “Kroniek van een karakter (De Achterhoek 1976-1981)”, gericht aan Gerrit Komrij.

Brouwers beschrijft daarin het droevige bouwwerk. Ooit moet het een torentje zijn geweest. Hij fantaseert erop los hoe de dichter Staring er met een koetsje heen reed als het leven op De Wildenborch hem teveel werd en in het torentje gedichten ging schrijven. Er was geen licht en water wel een plee. Deze stenen poepdoos des dichters was in de bouwval gespaard gebleven. In de brief ziet Jeroen Brouwers A.C.W. met de broek rondom zijn enkels op een natuurstenen plaat met een gat erin zitten. Misschien bedacht hij hier, met zijn ellebogen op zijn knieën en zijn gezicht in zijn handen, de regels: ‘De Tijd sloeg, op haar schacht, reeds zeis bij zeis te stukken; Haar zusters zijn vergruisd - zij wisten van geen bukken’ …Zo iets? Thuis nog maar weer eens opzoeken. Van de brug afgezien zien we niets van de herstelwerkzaamheden. We zullen terug moeten het bosje in. M’n lief en de óndóg protesteren. De meeste stemmen gelden. We karren door. Ik troost me met de gedachte dat waarschijnlijk de ruïne meer recht aan het landschap zou hebben gedaan dan de restauratie.

Eenmaal thuis zoek ik de betreffende passages uit Brouwers kroniek op. Ik lees en weet opeens weer dat Brouwers in een brief aan boekhandelaar Ad ten Bosch een paar dagen later schrijft: ‘Het torentje of koepeltje van Staring’, zo lees ik daarjuist, werd pas gebouwd in 1843, dit is: drie jaar na het verscheiden van de dichter Staring, die dus nimmer in zijn paardenkoetsje naar dat koepeltje kan zijn gereden om er verzen te schrijven c.q. van de arduinen plee gebruik te maken. Onderhavig koepeltje werd gebouwd door zijn zoontje Staring, de bodemvorser die ‘op de Bronkhorst’ woonde.” Welke bron Brouwers daar gebruikte is onduidelijk. Een slordige toeristenfolder of onjuist krantenartikel wellicht? Want kloppen doet het niet. Op de landkaart zie ik dat met Bronkhorst waarschijnlijk Boekhorst bedoeld is. Het overdreven toeval wil dat ik nog geen half uur later bij het doorvorsen van de stapel vakantiepost ik in deze krant een artikel tegen kom over de restauratie van de Staringkoepel. Daarin is sprake dat de jongste dochter Constantia Ernestine Theodora in 1850 de opdracht gaf tot de bouw van het theekoepeltje. 

Om de verwarring nog maar weer groter te maken besloot Natuurmonumenten de antieke koepel te versieren met een rozet in de nok. Voorstellende twee geliefden die door zwaluwen met elkaar worden verbonden. Verwijzend naar de regels ‘Wij schuilden onder dropplend loover, Gedoken aan den plas. De zwaluw glipte ’t weivlak over, En speelde om ’t zilvren gras.’ uit het mooiste prachtdicht van de dichter Staring: “Herdenking”.

Net voordat er een onpeilbaar diepe Staringstaar m’n ogen teistert, besluit ik de vraagtekens te dragen en de vragen onopgelost te laten. Ik knip het krantenartikel uit en leg het in Brouwers’ boek. Raadsels voor de hierna volgende lezers.

Hans Mellendijk in de Gelderlander, edities Achterhoek, 25 september 2004

Zie ook: Dichtersbankjes | A.C.W. Staring 👉

Frozen Poets | A.C.W. Staring >

Staringkoepel>

Waar is Jan Opdam, waar is Ad de Wit?

Joseph Beuys | How To Explain Pictures To A Dead Hare 

Samen met oude vriend Ad de Wit was Jan Opdam op bedevaart naar Kleef. Op 23 januari j.l. was het 30 jaar geleden dat Joseph Beuys stierf. Voor Ad en Jan is Beuys een maestro. De mensen van de  galerie Projectraum-Bahnhof 25 in Kleve organiseerden een herdenkingsdag. Mooi initiatief voor oude en nieuwe Beuys-vrienden.

Wil je Beuys echt herdenken dan moet je natuurlijk wel een Aktion doen. Ze bedachten de “Originalmensch-aktion”. Ad en Jan hebben die samen uitgevoerd. Deze Aktion zal op 'n Drom herhaald worden.

Start 12:00u. (kassa open 11:30u.) bij Koffieboerderij Groot-Nibbelink 12, Sinderen. Entree vanaf 18 jr. 7,50 Euro. Vanaf 12 jr. 3,— Euro, tot 12 jaar gratis. 

'nDrom 17 herbezocht | Jan Opdam & Ad de Wit | Original Mensch Aktion

 Original Mensch Aktion | Jan Opdam & Ad de Wit

Namaakmens oh schijnmens

Je moet alles weten, maar begrijpt niets

Word vrij in je gedachten

Namaakmens oh schijnmens

Je barst van de emoties maar voelt niets echt

Word vrij in je gevoelens

Namaakmens oh schijnmens

Je stikt haast in je plichten en doet nooit wat je werkelijk wilt

Word vrij in je daden

Namaakmens oh schijnmens

Je denkt dat je de echo bent van een nooit gehoorde oerknal

Terwijl je zelf muziek bent

Namaakmens oh schijnmens

Je voelt je gevangen in bigdata

Terwijl je geschreven bent in de sterren

Namaakmens oh schijnmens

Je hebt jezelf verklaard tot tweebenig brein

Terwijl je liefde bent

Jan Opdam, Sinderen, 02-07-2016

t.g.v. 30ste sterfdag Joseph Beuys

stempelpost

 hemelse honing

Ondertussen bij Foto 21

F10 en emotie

Een tentoonstelling met eigentijdse fotografie waarin door een heel persoonlijke inbreng van de individuele fotograaf het thema Emotie wordt verbeeld. Er zijn landschappen, stillevens, portretten te zien in verschillende vormen, stijlen en technieken.

De tien fotografen van F10, wonend op verschillende plaatsen in Nederland en zelfs in Frankrijk, zijn door een soort “Zwaan kleef aan” effect bij elkaar gekomen.

Wat ze bindt, is passie en liefde voor de fotografie en het fotografische beeld. Pratend en kijkend verwonderen ze zich nog steeds over de mogelijkheden van de fotografie en over de emoties, die beelden bij de makers en de beschouwers oproepen.

De fotografen zijn: Rieja van Aart, Hannelieke van de Beek, Ab van den Bree, Dini van Gent, Gijs van Gent, Hubert van Liefland, Theo Mastenbroek, Frans Rentink, Peter van Tuijl en Ad van der Zande.

Rieja van Aart creëert en fotografeert stillevens; stillevens, die verwijzen naar wat eens was en nu is, met een kleurgebruik die aan vervlogen tijden doet denken.

Hannelieke van de Beek gebruikt het fotografische beeld als uitgangspunt; er wordt op geborduurd, geschuurd, geplakt, geverfd, totdat er een nieuw beeld is ontstaan.

Deze beelden hebben niet alleen een materiële laag, maar ook een spirituele.

Ab van den Bree blijft de beschouwer steeds verbazen door zijn duistere beeldcombinaties, in kleur of in zwart-wit de mens centraal in een surreële wereld.

Dini van Gent bezoekt kerkhoven en fotografeert met milde ironie en liefde wat mens en natuur hebben gemaakt van de graven voor geliefden.

Gijs van Gent laat nu zijn natuurfoto’s zien; hij toont zijn verbazing en bewondering voor de grootsheid en schoonheid van de natuur.

Hubert van Liefland speelt met schmink, maskers en een spiegel een spel; hijzelf verschijnt tegelijkertijd als man en vrouw, als één op een gemaskerd bal.

Theo Mastenbroek laat je wegdromen door beelden in zachte tinten van een gordijn, een stuk plastic, de lucht, planten.

Frans Rentink: van China naar Antwerpen, van ballet naar studio, alles kan een onderwerp voor hem zijn. Nu verschijnt een been, een hoge hak, ontembare vrouwen.

Peter van Tuijl, mensen op straat, blikken, wachtend, in het voorbijgaan, schaduwen, El Raval.

Ad van der Zande fotografeert met oude fotografische technieken stillevens. Bescheiden foto’s, een klein onderwerp, een kistje, een doek, een trechter, een draadje, een beertje, maar wat een veelvoud aan details openbaart zich voor de beschouwers

Embrace - OFC fotograaf Ellen Sessink

De fotografie van Ellen Sessink kenmerkt zich door de persoonlijke zoektocht naar het verleden; zelfbeelden in een historisch perspectief meestal in combinatie met de mensen uit haar directe omgeving.

Winnende foto's van Gelders Nieuwsfoto 2012