Jiskefet | Johnny en Willie | Open eind
AU | Hans Mellendijk, de Gelderlander, edities Achterhoek, 6-10-2015
Vanuit
de Koffertent zag ik het waaibomenhout in de favorietenrol. Heen en weer
zwiepend.Toch maar
naar de theaterweide. “Ik bun toch niet van suker en veur de literatuur gao’k
deur boezewind en raegen.” De Universitent! vermomd als schuilkerk die onder
Tante Rikie’s motto “Mijn hersenpan is immers ook een tempel!” vol was gelopen,
biedt helaas geen soelaas.
De voorstelling
op het buitenpodium begint. Ik word op het podium getrokken dat vanwege het noodweer
als overdekte statribune dienst doet en al raps zet Wagendorp in. Een
toepasselijk verhaal over dijkbewaking en bakken vertellende dijkwerkers, een verse
column over de kansen van onze Robert. Assertiviteit is het toverwoord. De
ex-Groenloër heeft de reus van Ulft meegenomen als aangever. Plots zitten we in
een boekenquiz ‘Ik heb al een boek’ onleuk te doen.
De sportjournalist
waarvan ik in de voorgaande week met plezier zijn Vierdaagse columns las, blijkt
in de rol van zichzelf overschreeuwende leraar en sportverslaggever
teruggevallen te zijn in een groot misverstand. Het is publiek van de Zwarte
Cross dus anti-kunst, anti-boek, dus we huilen mooi met de cultuurbarbaren mee
in laat-puberale regressie. Dan wordt met veel bombarie het hoofdnummer boekwerpen
aangekondigd. Ik wend mijn hoofd af. Cultuurgoed in de modder; ik kan er niet
tegen. Het kan niet waar zijn. Vast uitgerangeerde biebboeken, rijp voor de shredder.
Maar neen. Au!
Rözer blijf
bij je leest. Schrijf de mooie sportbiografieën of het imponerende boek over een ‘foute’
vader. Maar geen gênante agitprop ten koste van dichter Rainer
Maria Rilke en Tante Rikie. Humor is een andere tak van sport laat dat maar aan
de professionals over.
“Oh waar
is de Dichterskoets?” denk ik mijmerend in de regen. De caravan propvol met
dichters waar -in de editie vier jaar geleden- in een bijna één op één setting,
de Zwarte Crossers aandachtig luisterend zich laafden aan poëzie.
