Ondertussen in het Varus-dossier

Varus, 1976 | Oil and acrylic on burlap 78 7/10 × 106 3/10 in 200 × 270 cm 

Anselm Kiefer 👉

In ‘t Financieel Dagblad van 4 september j.l. 'n indrukwekkende schets over hoe in mijn dorp de bloeiende en voortvarende industrie tot stand is gekomen en hoe het zich verder gaat ontwikkelen.

De intro hieronder heb ik even 'gestolen', de omschrijving van het monument van het bedrijfsleven is te mooi om niet te delen. Ook de verbeeldingskracht van een -niet bij name genoemde- ondernemer schept verbazing. #potsierlijk #penis

"Misschien is Varsseveld het enige plaatsje in Nederland met een monument van het bedrijfsleven langs de belangrijkste toegangsweg. En wat voor monument. Een potsierlijke zuil van wel vijftien meter hoog met een Romeinse helm erop. 'Een enorme penis', meent een ondernemer uit het Achterhoekse dorp.

En dan te bedenken dat hier nooit een slag is gevoerd met de Romeinen. Het reusachtige gedenkteken zegt wel iets over het gewicht dat ondernemers in het dorpje in de schaal leggen. Het kunstwerk was een bedankje van de Varsseveldse Industriële Vereniging (VIV) in 1984 voor de aansluiting op de A18.

Die snelweg werd na een stevige lobby van de VIV doorgetrokken van Doetinchem naar de dorpsgrens. De betonkolos staat bij de stoplichten waar de snelweg ophoudt en de N18 begint, maar wordt tegenwoordig aan het zicht onttrokken door een rij eiken."

Lees in FD het artikel van Frans Gerdorf 👉 (maak gratis account aan) Het geheim van Varsseveld is de keukentafel 👉

Nu nog de woningbouw op de nieuw te ontwikkelen woonwijk de Tuit (Varsseveld-West) op orde krijgen. Dan kunnen al die werknemers eindelijk ook een woning in ons dorp bemachtigen. En dan kan meteen die potsierlijke vijftien meter hoge Romeinse penis gaan liggen ;-) & is het eindelijk gedaan met die rare onjuiste Varus-mythologie. 

Op die plek zou ruimte gemaakt kunnen voor een ander en beter verhaal over naamgeving en ontstaan van Varsseveld. (zie 0:54 👉)

Lees daar 👉 Het Varus-dossier (eerdere berichten op 'sMelssleMs' 👉)

Voor de geïnteresseerde liefhebber volgen hieronder nog een viertal linken naar berichten over de innovatieve krachten in Varsseveld.

Eerdere berichten op 'sMelssleMs': 

de column EUS | Hans Mellendijk 👉  

en

het gedicht Ode| Hans Mellendijk 👉 

En over 'het houtdorp' op GEMENGDE BERICHTEN

het gedicht Ik ben van Hout | Bert Scheuter 👉 

En in de Gelderlander

De Column Bouwen in groen | Bert Scheuter 👉

(wordt vervolgd)

Intussen bij de Mainzer Beobachter

Zie hier Mainzer Beobachter: Varsseveld of Varus-veld👉

Meer Varus op 'sMelssleMs' hier 👉

Intussen in Eindhoven | van Abbemuseum

the making of modern art>

Anselm Kiefer | Varus>

Uit de oude doos | De Huisbode | augustus 1991

De Huisbode 16 augustus 1991 | Nepnieuws uit de jaren negentig van de vorige eeuw uitgegeven door Stichting Eeuwig Erbarmen, tijdens de Varsseveldse Volksfeestdagen.
Over de vermaledijde VIV (Varus In Varsseveld) statue. V.I.V. staat voor Varsseveldse Industriële Vereniging.

Ondertussen in Varsseveld

Skepsis | jaargang 31 | lente 2018

Bij deze een link> naar een interessant verhaal over De slag om het Teutoburgerwoud dat onlangs verscheen in het driemaandelijks tijdschrift Skepsis. Een tijdschrift dat kritisch onderzoek verricht naar beweringen die op basis van de huidige stand van de wetenschappelijke kennis hetzij uiterst onwaarschijnlijk zijn, hetzij met de kennis in tegenspraak zijn. 

In het Lentenummer van 2018, een heel opvallende omslag met als lokker: Het Varusmonument in Detmold en als tekst-lokregel Varus in Varsseveld.  Hetgeen verwijst naar desbetreffende hoofdartikel, waarin alle Varus-fantasieën nog eens op een rij worden gezet. Ook over het z.g. Varus-monument, dat t.g.v. de opening van de toen nog als A12 aangeduide A18, in 1984 werd onthuld.  

Een 'land-mark' met de VIV letters als ruimtelijke basis, waar bovenop drie gebogen taps toelopende houten spanten zijn geplaatst. Daarboven een Romeinse helm, als verwijzing naar de ’betreurde’ theorie. Een windvaan op 25 meter hoogte die de onzin met de draaiende wind piepend en kreunend dooremmert.

'nDrom Zeventien herbezocht | Aratrios

foto: © Ineke Berentschot

Arie van Egmond debuteerde eind vorige eeuw op  de eerste 'nDrom (1/19 ['nDrom I/19e Erbarmen Festival])> als Aratrios met de cyclus Campus Vari en Cogito Silva. Gisteren op 'nDrom (17/35) declameerde hij aan het eind van zijn optreden, als herinnering, het strak jambisch verslag van de wedstrijd tussen De Graafschap en AS Roma, die de Duitsers uiteindelijk wonnen. Toen ook al. 

TEUTO
Tweeduizend jaar geleden
betrad een stel Romeinen
ons land tot aan de Rijn en
hun legerkarren reden
ook door de Achterhoek.
Toch bleek na onderzoek:
men bleef vooral beneden.

Geleid door ene Drusus
was ‘t leger er gekomen.
Er werd wat ingenomen
– en zonder veel excuses –
van Westervoort tot Aerdt.
De klus was zo geklaard.
Al was het keizers usus

zijn rijk steeds uit te breiden
het was gevaarlijk aan een
gevecht met de Germanen
zijn potentieel te wijden.
Doch éénmaal werd getracht
met alle man en macht
de stammen te bestrijden.

Een kommervol gebeuren,
zo’n negen jaar na Christus.
Het ging behoorlijk mis dus.
Er viel veel te betreuren.
Het Teutoburgerwoud
was Varus niet vertrouwd.
Hij scheet in zeven kleuren.

Hij zag die stammen stuiven.
Zijn angstige soldaten,
door Jupiter verlaten,
verlangden t’rug naar Duiven,
naar Loo en Zevenaar.
Ze moesten echter daar
het leven uit gaan wuiven.

Maar liefst drie legioenen
in Hermann’s val gelopen!
Ze moesten het bekopen,
daar tussen al dat groene.
Natuurlijk, de Germaan,
die liet hierdoor geen traan.
Een zege om te zoenen.

Hoewel er soms gesteld is
dat de gevechtslocatie
door vage naamsrelatie
in ’t eigen Varsseveld is,
verwerpt men dit totaal,
waarmee dus het verhaal
zo ongeveer verteld is.

Dus weg van die Teutonen
en van die verre Elbe!
Der Rhein ist doch dasselbe?
Terug naar waar wij wonen.
We drinken er nog tien
op Varus en Armin’,
hun dochters en hun zonen.

Maar wat we dus bedoelen
is: door de drank ons eigen
Romeinse drama krijgen.
’t Is tijd – je kunt het voelen –
met alle remmen los
ons ‘Teuteburgerbos’
eens duchtig om te woelen.

Aratrios, uit ‘Campus Vari en Cogito Silva', 1999

Column | Hans Mellendijk | Verzinsels

Verzinsels | Hans Mellendijk, de Gelderlander, edities Achterhoek, 14 april 2016

Het is lente, de toerfietsen kunnen uit het vet. De VVV doet zijn stinkende best ons naar de mooiste plekjes te lokken. In het uitgiftepunt zie ik de folder met toeristische tips “Goed gaon!” Eindeloos genieten in de Oude IJsselstreek. Wat een opluchting de vertwentisering van de ò-klank heeft hier nog niet doorgezet. ‘Goed gaon’ schrijft men op de enige juiste wijze. Ook na de inleiding van Robert Gesink leest verder alles paletti. Robert is weliswaar gefotografeerd in de gemeente Aalten bij de krange blauwe schuur van het wijngoed maar het illustreert ongewild de brede blik die mijn gemeente heeft. Men denkt Achterhoeks met een wereldse kijk op de zaak. Aan het eind voorbij de Vennebulten vliegt de tekstschrijver toch nog uit de bocht. “Iets verderop heet de weg Romienendiek, getuigend van tijden der Romeinse overheersing.” lees ik daar in de verder zeer correcte folder. Wat is dit voor staaltje romantisch wensdenken en fout overschrijven? De Romiendendiek heeft echt niets van doen met de Romeinen die hier zouden zijn afgeslacht door Germanen hoofdman Hermann. Zo ging namelijk het lokale verzinsel van een dominee, geholpen door andere vooroorlogse notabelen en dat nog eens eind vorige eeuw in ‘84 dunnetjes werd overgedaan door industrieëlen die werkelijk meenden dat Varus ooit aan het eind van de toen nog A15 was verslagen. Een landmeter, niet uit deze streek afkomstig, heeft de gedachte ooit klakkeloos overgenomen. Alle rechte wegen hadden een Romeinse oorsprong. Hij dacht het goed te vertalen. Romienendijk, want werd ijs niet ies? Daar ging hij dus de fout in. Nee, dan is het verhaal over de heks mooier. Een onweersbui bracht een onweerswief in een hol en werd Vennemiene, Luzenmiene genoemd. Vanwege haar vuurrode haar zelfs rooie Miene. Rooie Miene verbasterde in Romiene en weldra was de naam Romienendiek een feit. Sóh, hoe smek ow den dan?

 Lees ook hier meer | Goed gaon!>

En hier de Verhalenbankjesroute>

Het Kantoor | 01

Het Kantoor | Hans Mellendijk | De Graafschapbode | 12 september 1998

‘De loonslaaf gaat weer aan de arbeid’ mompelde hij met hese stem. Hij nam de volle schoudertas onder zijn arm en keek naar haar. Hij grijnsde, zonder genoegen. Ze stond op van de divan. Hij wendde zich af en ging de trap af. Ze liep achter hem aan. ‘Maak je nou niet meteen zo druk.’ ‘Nee,’ beloofde hij. Hij opende de buitendeur en keerde zich naar haar om, om haar een kus te geven. ‘Het was een mooie vakantie en een fijn afsluitend volksfeest’ fluisterde ze. ‘Denk daar dan maar aan.’ ‘Ja’, schraapte hij zijn keel en nam een pottertje in zijn mond. ’M’n stem is nog niet de ouwe.’ Hij liep naar de auto, ‘Nou, dag.’ ‘Dag, kalm an!’ Hij zette zich achter het autostuur, stak zijn hand op en startte de Opel Corsa en reed de Eikenlaan uit. Het regende gelukkig, dat maakte de eerste werkdag ietsjes aanvaardbaarder. Hij reed langs het foeilelijke Varus-statue, dat gelukkig nu nog door het bladerdek van de door Rijkswaterstaat geplante bomen aan het oog werd onttrokken, de A18 op. 

Met frisse tegenzin gaf hij een dot gas. De kermis drensde nog in zijn hoofd. In Doetinchem parkeerde hij de wagen op het Erdbrinkplein. Het miezerde nog. Hij liep langs de G.S.M.-bussen. Via het modderige olifantspaadje stapte hij de van Nispenstraat in, aan de rechterzijde werd in bouwputten de Achterhoekse metropool Millennium-proof gemaakt. Vervuld van weerzin tegen het werk dat hem wachtte pakte hij de sleutel en opende de deur van het in Amsterdamse School stijl gebouwde kantoor. In gedachte toetste hij de cijfers in van de beveiligingscode: twee vier drie nul... Er was hem al iemand voor geweest. Een nieuw gezicht dook uit de keuken. Dat zal de beloofde conciërge zijn. Melkertbaan of heet het nu Verstandbaan? 

Een goed begin in ieder geval. Hij stelde zich voor: ‘Bas Onderdaan’. De stem haperde nog steeds. De man antwoordde verlegen met: ‘Koffie?’ ‘Ja graag, zonder!’. Hij slofte in een iets opgewektere stemming de trap op naar de werkverdieping. Hij schoof zijn naambordje in. Het groepshoofd stond aan het eind van de gang. Stieringa gaf een hand. ‘Dag Bas, je ziet er goed uit, weer kleur op je gezicht’ ’Zo voel ik me ook’ veinsde hij. De meeste collega’s waren al aanwezig. Hij dacht toch echt als eerste binnen te zullen zijn. Verbaasd keek hij op zijn horloge. De wijzers stonden stil. Vriendelijk schudde hij handen. Enige twijfel bij het omhelzen van sommige vrouwelijke medewerkers. Voordat je het weet spreekt men van ongepaste fysieke relaties en een puddingbuksvlek is zo bedacht. Op zijn werkkamer zette hij zich in de Arbo-gekeurde stoel achter zijn bureau en zette de computer aan.

'Over negen weken weer een week vakantie!' meldde het beeldscherm. Het melige grapje van hemzelf van vóór de zomervakantie, werd nu genadeloos teruggekaatst. Hij boog zich over het toetsenbord, dacht even na, en tikte vervolgens: 'Hoi Lies heb je de gegevens voor het komende jaar binnen? Vr. gr. Bas.' De e-mail werd verzonden. Voor de zekerheid schreef hij ook nog een Van-Aantje. Voor het geval ze niet in de computer keek. Moderne tijden. Hij sloot het kattebelletje af met: 'in mailbox; 1 & ander wordt vervolgd.'