Posts gesorteerd op relevantie tonen voor zoekopdracht ineke berentschot. Sorteren op datum Alle posts tonen
Posts gesorteerd op relevantie tonen voor zoekopdracht ineke berentschot. Sorteren op datum Alle posts tonen

dinsdag 8 mei 2018

Landgoed Enghuizen herbezocht | collectie Berentschot

Foto's : © Ineke Berentschot

Van oud HBS-klasgenoot Ineke Berentschot kreeg ik een lovend verslag over de Kunstwandelroute Hummelo 2018 en het collectieve kunstwerk van Henk Winkelman samen met de Omsmeders: Groei en verval. Zo ook  was ze zeer te spreken over het werk van Marijke en mij: Mantelzorg. Ze stuurde me haar collectie indrukken van de wandeling die ze op 3 mei j.l. met haar schoonzuster liep. Ineke staat op 7 juli a.s. met haar debuutbundel Aodem op 'nDrom, de theatrale wandeling met onderweg muzikale en poëtische verrassingen over het landgoed Idink-Nibbelink op Sinderen.

Zie hier de collectie Berentschot>


dinsdag 22 maart 2022

Ondertussen in de Flat Keizer Karel te Nijmegen

v.l.n.r.: Hans Mellendijk, Ineke Berentschot, Theo Jennissen en Hans de Beukelaer.
 
Gisterenmorgen, tijdens de voortreffelijke, door Ineke verzorgde lunch, met natuurlijk het door haar zelf gebakken heerlijke brood 👉,  kregen de uitgever Hans de Beukelaer 👉, de fotograaf en vormgever Theo Jennissen 👉, en ikzelf als tekstredacteur officieel haar derde Nedersaksische publicatie uitgereikt: het 31 bladzijden (incl. foto's) tellende prozagedicht ROET- Ineke Berentschot 👉   Zie 👉 meer


donderdag 7 maart 2024

Onlangs in Nijmegen | Presentatie Delf op uut de kolk - Ineke Berentschot


Foto:  Theo Jennissen 

Van rechtsboven naar rechtsonder: Hans De Beukelaer (uitgeverij Fagus), Hans Mellendijk (eindredactie), Henk Beunk, Ineke Berentschot 👉 en Theo Jennissen 👉 (opmaak en fotografie). Lex Schaars 👉 (eindredactie WALD-spelling 👉) was niet aanwezig bij de presentatie van Delf op uut de kolk 👉 26 februari jongstleden.

Foto: Theo Jennissen

dinsdag 19 juni 2018

Zinderend Sinderen



Een wandeling over de landgoederen Idink en Nibbelink op Sinderen. Met onderweg poëtische, theatrale en muzikale verrassingen. Met medewerking van o.a. Het Kleine Holte Koor. Paulo en Mayke, Pim te Bokkel, Bert Scheuter en Hans Mellendijk, De Smit, Johnny Bussink, Ineke Berentschot, Swampies, Oorkussen, Sirenenlaan en Kaminari Daiko.

Lokatie (startpunt)
Koffieboerderij Groot Nibbelink
Nibbelinklaan 12
Sinderen

Prijzen
€ 7,50 vanaf 18 jaar.
€ 3,00 vanaf 12 jaar.
Van 0-11 jaar gratis.
Informatie
h.mellendijk@xs4all.nl
0315-243041

Organisatie
Stichting Eeuwig Erbarmen
Contactpersoon: Hans Mellendijk
Spoorstraat 48a
7051 CK Varsseveld

zaterdag 7 juli 2018
Aanvang: 12:00 u.  Vertrek wandeling 12:30 u. Kassa open: 11:30 Omstreeks 17:00 zijn we terug dan volgt nog een namiddagprogramma rondom de Koffieboerderij met De Smit. Dat onderdeel is eventueel voor een vrijwillige bijdrage bij te wonen als men de wandeling niet mee wil of kan maken. Omstreeks 18:00 u. gaat de stekker eruit.

Programma in willekeurige volgorde

Swampies Uit de Twentse moerassen van Borne en omstreken. Frêle meisjesstemmen doen het ook mooi in het Achterhoekse groen. Zompige Americana uit Tukkerland onder leiding van Julius Kleinherenbrink.

Oorkussen uit Mokum met o.a. Arie van Egmond brengt Nederlandstalig vertaalde covers. 

Pim te Bokkel brengt samen met Hans Mellendijk (vertaling) en Bert Scheuter (illustraties) de Achterhoekse verzen tot leven. Een uitgave van uitgeverij Fagus die de volgende dag vanaf drie uur officieel wordt gepresenteerd in de Koppelkerk te Bredevoort. Op ’nDrom een korte voorpremiëre van de tweetalige bundel.

Johnny Bussink zingt versjes in het Varssevelds dialect achter een verrassend passend decor.

De Smit speelt aan het eind, Koos Smit (zang en gitaar), Rolf Mulder (slagwerk), Freek Velthausz (bas en zang) en John Mulder (gitaar), vormen samen de (Groninger) viermansformatie De Smit. De band heeft een heel eigen geluid en speelt uitsluitend eigen composities, die bestaan uit zorgvuldig gekozen combinaties van zelfgeschreven Nederlandstalige teksten, pakkende melodieën en stuwende ritmes. 
Naast de muzikale paden van elk van de bandleden, kennen ze al een lange en hechte muzikale samenwerking. Met de oprichting van De Smit zijn de leden echter samen een nieuwe muzikale weg ingeslagen. 

Sirenenlaan. 
Ook dit jaar worden de wandelaars belaagd door de sirenen, Hans Mellendijk schreef daarvoor Mantelzorg, en wie doolt daar ook door de bossen is dat niet de moeder overste van de Orde van Zwiegen en Jaoknikken, Marij Meylers?

Paulo en Mayke  brengen een verstilde ode aan de verloren tijd.

Ineke Berentschot brengt gedichten uit haar debuutbundel Aodem dat in het voorjaar bij uitgeverij Fagus verscheen.

Jan den Besten zal met Kaminara Daiko het bos laten zinderen met Japanse trommels. en ander ritmeinstrumenten.

Een uitgedund Het Kleine Holtekoor (een aantal heren zijn al op vakantie) zal op enig moment prachtig zingen in het bos.

woensdag 17 april 2019

Waar is Ineke Berentschot?

Aodem from Theo Jennissen on Vimeo.
Ineke Berentschot staat op Eerste Pinksterdag op het KunstKlinkFestival bij lokatie uitspanning Klevenhorst op de Kunstwandelroute Hummelo.


maandag 20 mei 2019

Mangs in Mokum | Presentatie Minnezinne in Moerstaal

(once more) | Ineke Berentschot | 19 mei 2019

Herdersvuur |'n pastorale | Hans Mellendijk | 19 mei 2019

Gisterenmiddag werd in Eijlders in een geanimeerd keuvelend gezelschap de bundel Minnezinne in Moerstaal gepresenteerd. 
Tien jaar na Minnezinne brachten Delia Bremer en Ria Westerhuis hun tweede bundel met erotische gedichten in streektaal, voor het voetlicht. Nu niet alleen Drentse gedichten maar uit alle windstreken neergestreken varianten van de taal. In de bundel demonstreren ruim veertig dichters passie voor tong en taal. Tientallen mondiale en regionale talen bij elkaar, met als verbindende schakel liefde voor taal en lijf. 
Hans Mellendijk en Ineke Berentschot vertegenwoordigen de Achterhoek.


woensdag 21 februari 2018

Ondertussen in Nijmegen


Vanmiddag gaan we het dichtersdebuut van Ineke Berentschot dopen. Ik leverde een bijdrage samen met Lex Schaars in de tekstredactie van de verrassende dialectbundel.

Meer Ineke Berentschot op 'sMelssleMs' hier>

zaterdag 18 november 2023

Morgen in café Eijlders | Ben ik te verstaan ?

Ineke Berentschot | KunstKlinkPlek De Klevenhorst | 30-04-2023 

Zondag 19 november 2023
 om 14:00 uur in café Eijlders | 
Ben ik te verstaan ?

Uit het mailbericht van Eijlders dichters: "Het Nederlandse taalgebied speelt geen grote rol op wereldniveau, maar is zeker wel veelzijdig.Wij hebben een grote variëteit aan (stads) dialecten en streektalen.
Daar mogen we best trots op zijn en dan hebben we in ons geval ook nog over poëzie. 

Wij hebben met onze ambassadeur in het oosten van het land, Ria Westerhuis, al een brede schakering aan varianten van de Nederlandse taal kunnen benaderen.
Aan bod zullen het Achterhoeks, Drents, Fries, Gronings, Rotterdams, Twents, Utregs, Volendams en zelfs het Vlaams komen.

En wil je gewoon langskomen en gedichten in de Nederlandse taal voordragen, dan kan dat vanzelfsprekend ook. Al kom je alleen maar langs om te luisteren. Op zijn Amsterdams gezegd: je luisterlappe open en effe je klep houwe."

De Eijlders Dichters 👉 vinden het mooi om de rijkdom aan Nederlandse taal ten gehore te mogen brengen.  Ineke Berentschot 👉  gaat het Achterhoeks taalgebied  vertegenwoordigen.

maandag 10 juli 2017

Club Brancuzzi herbezocht

Poëzieklinkplek Landgoed Enghuizen | Hummelo | 3 april 2016 | Maarten Buser leest uit club Brancuzzi | Zilverlingen


Club Brancuzzi, dichtbundel van Maarten Buser
Mijn oud-klasgenoot Chr. H.B.S. te Aalten Ineke Berentschot deelt haar leeservaring op haar site. Ik schrok wel even van haar methode: het letterlijk beschrijven van de prachtig vormgegeven bladzijden met haar pen. Dat deed vanmorgen mijn vormgevershart wel even pijn. Ik besefte, tot vanmorgen, niet dat ik de aanstichter ben geweest van haar queeste. 




Foto: © Ineke Berentschot

Zie ook:

Dichtersbankjes: Maarten Buser>

'sMelssleMs' | Maarten Buser>

leeservaringen

Club Brancuzzi, dichtbundel van Maarten Buserboektien

 

Maarten Buser

Zijn roem was hem al vooruit gegaan. Ik hoorde van Hans Mellendijk over Maarten Buser.
Zijn dichtbundel Club Brancuzzi, uitgekomen bij Uitgeverij Koppernik - was lovend besproken. 
Toen ik de naam Maarten Buser zag staan op de deelnemerslijst van 'De nieuwe gang dicht' 

had ik onmiddellijk zin om te gaan.
En wist ik dat ik hém in elk geval wilde horen optreden. Verder zou ik wel zien. 
Ik bleef de hele middag. Gelukkig maar, anders had ik het laatste drietal Peter WJ Brouwer, 

Merel van Slobbe en Minno Baartmans nog gemist.

 

De nieuwe gang

´De nieuwe gang´ is een galerie in een voormalig klooster in Beuningen.
Op 2 juli 2017 organiseerden ze voor de tweede keer het festival Dichters in de Tuin.
De twaalf dichters traden per drie op een locatie op. Wij - publiek - rouleerden.
En zou het gaan regenen, of we dan de kussens van de stoelen even ergens onderdak wilden zetten.
Want een aantal stoelen was geleend.
Het bleef droog.

Maarten Buser leest voor uit Club Brancuzzi

Mooie ervaring. Hij staat daar gewoon en hij draagt niks voor, de gedichten komen gewoon uit zijn mond                      alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Verdomd, wat een gemak. Schrijft hij op dezelfde manier?                        Rollen de woorden nonchalant uit zijn geest het papier op? Tuurlijk kocht ik in de pauze zijn Dichtbundel                      voor vijftien euro. Zolang ik zoiets kan betalen, koop ik het. Alleen al om de uitgever in staat te stellen om            dichtbundels uit te geven. En tuurlijk vroeg ik Maarten Buser of hij de bundel wilde signeren. Ja. Wilde hij.                  De streep door zijn handtekening is geen vergissing, die zag ik ook al in de bundel van Hans Mellendijk staan. Het is de Handtekening van Maarten Buser: zijn naam en een streep erdoor.

 

Lezen

Onderweg naar huis scheen de zon. De dijk liep scheef af en ik had verderop bij de boerderijwinkel een                            doos kersen gekocht. Er was geen enkele haast, dus ik stapte van de fiets en heb al kersen etend de                 dichtbundel gelezen. Nee, veel van snappen deed ik niet, maar de wereld van Claude en Sybille en 'ik' was            losjes, bizar, prachtig, vol bewegingen waar de taal je 'in' plaatst. 
Vandaag hebben vriend en ik de bundel hardop gelezen. Alweer. Fascinatie. Geniaal. Messcherp. 

Claude, Sybille en 'ik'

Op bladzijde 7 leren we de personages van de dichtbundel kennen. Claude - die het lukt om op een barkruk in slaap te vallen - , Sybille - die aan de andere kant naast Claude zit en die zich voorstelt als Sybille, die al een tijdje voor Claude poseert en dan de 'ik' figuur, die zijn schouder leent aan de slapende Claude. 'En nu zijn we met z'n drieën.' De ik figuur kent Claude blijkbaar al. Hij ontpopt zich als een ondoorgrondelijke logicus die aan Sybille zijn uitlegt dat hij - Claude dus - een rugzak vol greppels heeft, die hij uitrolt op momenten dat het echt niet uitkomt. 

De eerste acht gedichten hebben de noemer De uitnodiging.
Op bladzijde 12 - Claude heeft zijn eerste expositie juist geopend - dicht Buser: 
Ik kijk naar het plukje haar dat hij zijn antenne noemt
(maar ik denk eerder dat hij daar vastzit aan een draad)
Er begint een verstandhouding tussen Sybille en ik; ze wacht steeds vaker op hem als hij zegt dat hij iets te drinken voor haar gaat halen. Maar vooral moet hij onthouden: ik mag me niet omdraaien.
De ik figuur heeft het minst last van muggen wanneer ik me inbeeldde dat ik met iemand in één bed lag.
Claude breekt zijn expositie en citeert een recensie: Vervreemding in tijden van hiphop. Claude zelf zou eerder zeggen: Die doeken? Fotorealistische zigeunerjongetjes met uitgelopen mascara. Hij kondigt aan dat hij in een hotel gaat wonen. Er komt een datum en het gebouw krijgt een naam CLUB BRANCUZZI. 

De acht gedichten in Wij drieën zijn raadselachtig. Er is sprake van een uitnodiging. Voor de derde keer eten ze 'kebab' omdat Sybille bij voorkeur 'licht exotisch' eet. Moeten ze alles heruitvinden? Nee, zegt Claude: De keuzes die we maken zijn allang gemaakt. Alleen het decor wordt geregeld ververst.  Wij drieën zullen binnenkort ophouden figuranten te zijn. Er wordt iets voorbereid, waarbij Claude elke avond een van ons twee meeneemt eerst mij, daarna mag zij weer. Claude gaat over op hout snijden. Hij heeft een blok hout in zijn atelier liggen, volgens hem 'een eierschaal waar ik voorzichtig mijn Christusje uit zal tikken,..... met Hem galerieën zal gaan bezoeken, later musea, overal laten zien dat Hij geen optische illusie is.... En soms overweegt de ik figuur om alvast bij de club te gaan kijken. 

Vijf gedichten Tandjes. 
Zowel Claude als de ik figuur vermijden spiegels, Sybilles tandjes komen door. Claude en 'ik' lopen naar huis na een feestje en Claude vertelt over het portretteren van Sybille, dat ze uren kan stilzitten. Dat zij denkt dat hij haar probeert te versieren,
maar volgens Claude is ze eigenlijk 
nooit het onderwerp geweest.
In het gedicht Zilverlingen neemt Sybille de 'ik figuur' mee naar een feestje. Hij kijkt achterom, ziet dat Claude steeds verder achterblijft en tenslotte de gordijnen dichttrekt. De ik figuur beseft dat hij morgenvroeg nog iemand moet bellen, vragen of hij zijn gordijnen wel opendoet.

Club Brancuzzi, acht gedichten. 
Sybille is 'Chez Claude'. Dat ziet de ik figuur. Hij probeert zich ergens aan vast te houden maar
mijn ogen haken zich vast aan zijn kapstok,
met daaraan een damesjas, als een vuistslag.
Claude zet thee (alles om de jongedame tevreden te houden), gedrieën zijn ze in de woonkamer; Sybille's pumps staan op de grond alsof ze hier thuis is. Ze legt de ik figuur uit dat haar laatste trein weg was en dat ze dus hier mocht slapen en dat ze vanuit haar slaapzak Claude naar het plafond zag staren alsof zijn kamer een schaalmodel van de Sixtijnse kapel was. 
Hij keek niet eens of het ochtendgloren me afkleedde
Ik ben in gala sinds we samen wakker werden
hij weet precies hoelang ik mijn jurk
al aan heb, maar niet dat ik die draag. 
(Wat lezen we hier? Is Sybille bloot in de slaapzak, kleedt het ochtendgloren haar af? 'Ik ben in gala'? In Eva kostuum? Wat begrijp ik niet als ik dit lees, wat de schrijver wel begrijpt? Wat ik wel begrijp is, dat Sybille wil dat Claude naar haar kijkt in plaats van naar het plafond zit te staren.)
Claude is vermagerd, hoest. Ze gaan gedrieën naar ?, vanaf de bushalte zal het nog veertien minuten lopen zijn. Claude en Sybille gaat als stel voorop (zij statig, hij statisch) en de ik figuur sluit de jammerlijke stoet, als een moeder die haar kind al ziet struikelen. Ik zal het op schoot nemen. 
Ze zijn er. Claude tiert tegen de uitsmijter dat de naam verkeerd gespeld is (jaja, ik moet Club Brancuzzi nog googelen, IB) en ze maken rechtsomkeer.

Acht gedichten in Na het feestje.
Deze keer is Sybille in het bed van de ik figuur en ligt hij in de slaapzak op de grond. Hij neuriet omdat buiten de dag ook zonder hen wel door zal gaan. Dat is te vroeg gejuicht. Claude is in het ziekenhuis. Sybille en 'ik' gaan bij hem op bezoek en de witte jassen verwijten hen dat ze slecht op Claude gepast hebben. Claude is in de war. Welke kant is omhoog?
Sybille en ik
houden zeer besloten filmavondjes
bij haar thuis. Elke week wordt de stapel
met wat we al gezien hebben hoger

Ik wil graag geloven dat onze 
geschiedenis samen ook zo groeit
Vaak voel ik me onbestemd

medeplichtig...

Het zevende gedicht in deze serie heet Het zalven. Claude loopt geregeld met me terug naar huis.... Zodra ik de deur heb geopend schiet hij naar de hoek van mijn kamer, zwijgt, houdt zijn blik aldoor strak op mij gericht. Hij is als een nieuwe schemerlamp waar je maar niet aan went. Elke avond, voordat ik ga slapen, knik ik naar hem. Dan draait hij zich om, zet ik mijn vinger op zijn rug en schrijf: 'Veel ervan was echt mijn bedoeling niet.
Maar toch, is 'ik' met Sybille. Musje, bladzijde 56. braille, eerst voelen en dan onthouden. Dat plekje in haar nek (zo ken ik haar) doet me bijvoorbeeld altijd denken aan .....
In het laatste gedicht Aftitelingsmuziek
Je had vast geen zin in nog drie dagen met mij
Ik stopte om tussen twee vinnen
een kathedraal van wrakhout te bouwen

(je kunt je er vast geen voorstelling van maken
hoeveel plezier we hebben gehad),
die geschikt is voor vieringen. 

 

Hulde Maarten Buser,

ik snap er geen bal van en toch schrijf je heel precies. Je bent in een dimensie, waar ik vooralsnog de sleutel nog niet voor heb. Geeft niks. Dit moet wel het geheim van goede poëzie zijn. Want de taal is prachtig, is loepzuiver, is biotienals een kristal. Hermetisch. Bestaat Sybille misschien helemaal niet? Bestaan zowel Sybille als Claude misschien helemaal niet? Of is het - wat ik vermoed - een totale afgeleide, veraffe, versleutelde beschrijving van een driehoeksverhouding? Die slecht afloopt, eerst voor Claude en daarna ook voor de ik figuur en Sybille? Of heeft de dichtbundel totaal niks met driehoeksverhoudingen te maken maar zijn de drie personages sleutels voor??? Ik ga rustig door met deze bundel tot mij te nemen. Om te beginnen zal ik Club Brancuzzi gaan googelen. 

 

Theo Jennissen

heeft een mooie film gemaakt van foto's die hij schoot op 2 juli: De Nieuwe Gang Dicht. Zoals we zien is de tuin erg mooi en ging de zon geweldig schijnen. 'Je zit achterop de fiets en begint zomaar te zingen' is trouwens een dichtregel van Maarten Buser. 

 

Okay, next day.

Mijn geliefde was ook nog iets opgevallen. Die puntloze dichtregels, die wel weer opgevolgd worden door een volgende regel met hoofdletter. Hoe zit dat Maarten? Heeft dit te maken met de gladde kernachtige kunstwerken van Constantin Brâncuși?
Ja, ik heb hem opgezocht. En ja, onmiddellijk zag ik de afbeelding van De Vis, 

De omslag van de dichtbundel dus (zie foto bovenaan).
Echoot de vis in het laatste gedicht, bladzijde 59:
De hele avond deed je alsof we
op de buik van een walvis liepen....

Je had vast geen zin in nog drie dagen met mij
Ik stopte om tussen twee vinnen
een kathedraal van wrakhout te bouwen.

Brâncuși echoot meer in de dichtbundel. Heeft De Kus bijvoorbeeld iets te maken met de expositie van Claude op bladzijde 12  van close-ups in groot formaat, van rode ogen en gebarsten lippen. 
Echoot Het Ei van Brâncuși en de overgang van steen naar hout bij de Roemeense kunstenaar in de dichbundel op bladzijde 27: In Claude's atelier struikel ik bijna over een kruisvormig blok hout, volgens hem een 'eierschaal waar ik voorzichtig mijn Christusje uit zal tikken. 

Rodin, Camille Claudel, hebben zij iets met deze dichtbundel van doen?
Oftewel, ik ben nog niet klaar met het tot mij nemen van Maarten Buser's Club Brancuzzi. 
Ik ben langzamerhand benieuwd wat recensenten zeggen over de bundel, maar ik dat wil ik nu nog even helemaal niet lezen.
Eerst zelf verder. 

woensdag 21 februari 2018

Ondertussen in Nijmegen


 Ineke Berentschot en Hans de Beukelaer


Hans, Theo en Ineke

Vanmiddag in intieme kring de bundel Aodem van Ineken Berentschot gepresenteerd. Vanaf vandaag in de etalage van Uitgeverij Fagus en als HiPP-tip op 'sMelssleMs'. En pssst ze is te beluisteren, te zien op 'nDrom de 7e juli a.s. Hier de etalage> en hier meer foto's>

zondag 28 oktober 2018

De Vos herbezocht | collectie Berentschot


Collega schrijver en oud klasgenoot Ineke Berentschot fotografeerde gisterenmiddag deze⇲ prachtige reportage van de presentatie van mijn columnbundel Het Daghet bij Kulturhus de Vos te Westendorp.

donderdag 31 december 2015

Middewinterstappen 2015 | Collectie Berentschot



Langzaam stromen de verschillende foto's binnen van de wandeling die de Stichting Eeuwig Erbarmen gisteren had uitgezet in de gemeente Aalten. Zo'n zestig wandelaars genoten van een prachtige tocht door een zomers aandoend Achterhoeks landschap. Nog nooit in het 23-jarig bestaan van het fenomeen Middewinterstappen zijn er zulke hoge temperaturen gemeten. De komende dagen hoop ik de diverse collecties te kunnen ontsluiten. Zie hier meer>

Bert Scheuter had er vandaag een column over in de Gelderlander| Umweg>

donderdag 1 maart 2018

Intussen in Nijmegen

foto: © Ineke Berentschot | Hans Mellendijk, Theo Jenissen en Hans de Beukelaer

Bij de presentatie van Aodem maakte ik kennis met de fotograaf  Theo Jennisen, die Ineke's omslag fotografeerde en hij sprak over de andere portretten die hij gemaakt heeft van kunstenaars. Het maakte me nieuwsgierig. Bij deze een link naar zijn prachtige werk. Theo Jennissen | de films>

de kunstenaarsportretten>


woensdag 15 mei 2019

Zondag a.s. bij Eijlders | presentatie Minnezinne in Moerstaal



Waar?
Korte Leidse Dwarsstraat, Amsterdam.

Wat?
Presentatie Minnezinne in Moerstaal⇲
Erotische gedichten van meer dan 40 dichters in hun eigen moerstaal, dialect of stadstaal. Gedichten uit alle provincies van Nederland maar ook uit Duitsland en België. Samenstelling en redactie lagen in handen van Delia Bremer en Ria Westerhuis, de opmaak werd vormgegeven door uitgeverij Ter Verpoozing uit Peize.

Wie?
Vanuit het Achterhoekse Nedersaksische taalgebied zijn de dichters Ineke Berentschot (Halle) en Hans Mellendijk (Varsseveld) met elk een gedicht vertegenwoordigd. Van Hans de inmiddels in kleine kring klassiek geworden Herdersvuur ’n pastorale⇲  Van Ineke (once more) uit 
haar recente debuut Aodem⇲ Beide zullen hun gedicht gaan voordragen.

Wanneer?
De presentatie van de bundel is 19 mei a.s. vanaf 15:00 u. gepland. De initiatiefneemsters Ria Westerhuis en Dia Bremer adviseren vroeg te komen; anders is een zitplaats niet gegarandeerd. Omstreeks 14:00u adviseerden ze mij.

Wees 'veural' welkom, de bundel is den meddag ok te koop. Voor 13,50 Euro.



dinsdag 15 augustus 2017

Lumen

Foto: © Boki Luski

Oud klasgenoot Ineke Berentschot stuurde me een link naar haar leeservaringen bij het lezen van mijn dichtbundeltje LUMEN. Lees hier meer:

leeservaringen

Lumen, Hans Mellendijkgedichtbundeltien

 

HBS

Hans en ik zaten samen op de HBS in Aalten. Zoals dat dan gaat, verlies je elkaar uit het oog. Tot ik in het Achterhoeks begon te dichten en Hans her-ontdekte.
Hij ging na de HBS naar de kunstacademie in Enschede, woonde in Amsterdam en keerde toen terug naar Varsseveld;  woont nu in de straat waar vroeger schoenwinkel Baan was, waar Alie Heezen woonde en volgens mij ook Henk Hoftijzer nou ja enzovoort. Hans kwam van het gehucht Sinderen, ik kwam van het gehucht Heelweg; Varsseveld was DE plaats waar je je kleren en je schoenen en je cadeautjes kocht, waar elke vrijdagavond markt was en in het najaar een grote dagmarkt waar we dan in de pauze van school voor een dubbeltje snoep mochten kopen. Varsseveld had een Hervormde Wilhelminaschool, een Christelijk Nationale school en nog een Openbare school. Hans zat op de Wilhelmina school; ik op de Christelijk Nationale. Maar op de HBS belandden we dan toch bij elkaar in de klas. 
Voor mijn Achterhoekse gedichten wilde ik een klankbord en dat was dus een goede gelegenheid om weer kennis te maken met Hans Mellendijk. Hij heeft me ingewijd in de ondoorgrondelijke waarheden van de SONT en de WALD spelling. Ja. Een prachtige nieuwe kennismaking. Ik noem Hans de linkse cultuurpaus van de Achterhoek, op gevaar af dat anderen zich gepasseerd voelen maar die ken ik niet, dus daar zit ik niet mee. Hans doet van alles en hij dicht ook.

 

Lumen

De bundel bevat gedichten die ik prachtig vind en gedichten waar ik helemaal niks mee heb. Talige gedichten zoals de 'Zienderogen' reeks zijn niet aan mij besteed. Het Instituut voor Praktische Poëzie dat (die) er soms met de haren bijgesleept wordt, kan mij ook niet bekoren. Maar verder geen geneul. Prachtige gedichten die de verbaasde verwonderde blik van - tja - een soortement 'anderskijkende' verwoorden. Het begint al gelijk met het bijna wiskundige lx. Van deze poëzie houd ik.scheeftien
onderweg naar een aanknopingspunt
teveel in de men zitten
kouw en aardt het wit
geëindigd op een helderheidsgraad

okay, nog 1 neul opmerking: laat je jouw volgende bundel in een groter lettertype drukken? We zijn geen twintig meer Hans.

In de schaduw van de stilte moet iets met de hervormd opgevoede Hans te maken hebben. Spiegel. Schaduw van de stilte. En wat je allemaal ziet. Water wordt wijn, brood breekt oneindig, blinden zien, doven horen spreken, roergangers gaan over meren, vrede geeft kansen in een hotelbed, is er teloorgang in eigen ontplooien (geeft niet Hans, zolang je deze gedichten maakt), is er alweer een nacht voorbij, gulpen stromen gulzig uit rotsen, flakkeren vurige tongen, zag ik daar de pinksterbloemen. Zag ik een keer. Zag ik al meer. Raadselachtig gedicht. Ontregelend. Mooi zo.

Op bladzijde 7, gedicht over Documenta 8,  zomer 1987 over het wonder van de doka, het ontwikkelen van een filmrolletje. Oorsprong van de wereld als je dan het beeld ziet. Niet alleen van het kunstwerk van Niek Kemps, maar ook: Zonnestelsels geven zich bloot, zoals de foto toen van jou genomen. In mijn album in stiekem hoekje naar binnen gekeerd. Niet voor andermansogen gezworen, gluurders geweerd. Toen mijn muze, door het niet te doen. Prettig aardse Hans daar ook in Kassel, kunst gaat natuurlijk boven alles, maar niet heus. 

Van talige gedichten houd ik niet. Symmetriedwang levert een prachtig gedicht op waarin we tevens een inkijk krijgen in het dagritme van onze dichter. Tijd dijt. Om 7:07 begint de dag, om 10:01 is er koffie, om 16:16 blijkbaar soep en na grimlachtijd, staande tijd, verticaliteit is er om 21:15 (op de bank?) liggende tijd, horizontaliteit. Hoe dan ook, de tijd dijt via 23:23 en 23:32 en 24:24 en 24:42 (gaat deze dichter nog een keer naar bed?), ja, want om 3:33 in de nacht schrikt hij wakker. Schoonheid van cijfermateriaal, I agree. Mooi.

Grafeen bindt Hans en mij, hij had een gedicht gemaakt over de Nobelprijs aan Geim en Novoselov. Ik had de - zeg maar rustig derde Nobelprijswinnaar die hier eigenlijk bij hoorde, Katsnelson, mogen interviewen over de bron signeren25van zijn wetenschap, geloof en dichterschap - en toen de Nobelprijs bekend werd las ik in een krant dat de hele universiteit Nijmegen op gebak werd getrakteerd en ik als Nijmeegse en als voormalig bakker dacht: welke bakker krijgt dit hoe voor elkaar om de hele universiteit van een gebakje te voorzien? - enfin. Prachtig gedicht over potlood en plakband en hoe je tenslotte de essentie overhoudt, ondeelbaar, keihard, grafeen. Hans wil ook wel zo klip en klaar dichten. Gelukt op bladzijde 16. 

Vormzand, zolderkolder en kelderhelder sla ik weer over om uit te komen bij het prachtige Sputnik. De huidige jeugd snapt hier natuurlijk niks van, maar vroeger hadden wij alleen maar ranja op zondag. Maar ineens op een verjaardag bij Ineke Groeneveld, import in Varsseveld, kregen we spoetnik, limonadegazeuse met koffiemelk. Plusminus 1963 moet dat geweest zijn. Oef. Volgens de dichter ging er ook een eetlepel suiker bij. 

De bewogen tekeningen, laatste gedicht op bladzijde 28. Ja, dat zag ik bij de Kunstwandelroute 2016, Hummelo als gedicht bij de installatie van Thea Zweerink. Ik was daar met Narda en Jaap. Narda koos hen als nummer 1, ik koos destijds de felle doeken die tussen de bomen hingen met de Japanse tekens. 

lopen in aarzelende tred
steun voorzichtig op rechtervoet
de draai

sluit aan
dansend door het bos lopen en
rennend langs de hoge bomen
alles

golft voel
de rilling door beweging
voel de trilling van het bos

energie
oerknal

 

Lumen, de titel

Lumen is een maat voor de totale hoeveelheid zichtbaar licht die een lichtbron in alle richtingen uitstraalt. Het symbool is lm. 
Lumen is ook het woord voor een deel - drie delen -  van een spoelkatheter.
L
umen zou ook zomaar een Achterhoeks woord kunnen zijn, luuu men, luimen, (achterdochtig) kijken, loeren?
Lumen en lux, twee eenheidsmaten voor licht. Het ene wat uit de lichtbron komt. Het andere wat op een bepaalde plek valt. Ja, dat zal de betekenis van de titel zijn. Lm en Lx. Klopt gelijk het eerste gedicht. Lumen, lux en candela als poezie op internet. Kijk (:) , in dit verband had Hans een vooruitziende blik met het signeren van mijn exemplaar van zijn boek.