Helaas heeft de digitale redactie vanwege donder en bliksem gemeend te moeten staken waardoor het lezen van de donderdagavond-editie en de daarop volgende uitgaven van Het Dienblad via het blog 'sMelssleMs' ietwat vertraging zal oplopen. De geruchten gaan dat na het vogelschieten in de loop van de middag de staking gebroken zal worden. Uw blogger biedt bij deze voor eventuele geleden of te lijden schade zijn welgemeende excuses aan. Probeer het anders aan het eind van de middag nogmaals: www.hetdienblad.com> voor alle oude en komende edities van HET DIENBLAD zorgzaam en dienstbaar.
Het dorpsgezicht van mijn jeugd. Linksboven de weg naar school, rechtsboven het dagelijkse uitzicht op het Rusthuis, linksonder het centrum en rechtsonder het huidige uitzicht, maar dan anders. Minder groen.
Voordat ik afreisde naar Terschelling een spoedberaad van Varsseveld Offline, aan de stamtafel van een verder leeg kantoor. Waarover ze spraken? ... eh, ... dat is een publiek vermoeden.
AU | Hans Mellendijk, de Gelderlander, edities Achterhoek, 6-10-2015
Vanuit
de Koffertent zag ik het waaibomenhout in de favorietenrol. Heen en weer
zwiepend.Toch maar
naar de theaterweide. “Ik bun toch niet van suker en veur de literatuur gao’k
deur boezewind en raegen.” De Universitent! vermomd als schuilkerk die onder
Tante Rikie’s motto “Mijn hersenpan is immers ook een tempel!” vol was gelopen,
biedt helaas geen soelaas.
De voorstelling
op het buitenpodium begint. Ik word op het podium getrokken dat vanwege het noodweer
als overdekte statribune dienst doet en al raps zet Wagendorp in. Een
toepasselijk verhaal over dijkbewaking en bakken vertellende dijkwerkers, een verse
column over de kansen van onze Robert. Assertiviteit is het toverwoord. De
ex-Groenloër heeft de reus van Ulft meegenomen als aangever. Plots zitten we in
een boekenquiz ‘Ik heb al een boek’ onleuk te doen.
De sportjournalist
waarvan ik in de voorgaande week met plezier zijn Vierdaagse columns las, blijkt
in de rol van zichzelf overschreeuwende leraar en sportverslaggever
teruggevallen te zijn in een groot misverstand. Het is publiek van de Zwarte
Cross dus anti-kunst, anti-boek, dus we huilen mooi met de cultuurbarbaren mee
in laat-puberale regressie. Dan wordt met veel bombarie het hoofdnummer boekwerpen
aangekondigd. Ik wend mijn hoofd af. Cultuurgoed in de modder; ik kan er niet
tegen. Het kan niet waar zijn. Vast uitgerangeerde biebboeken, rijp voor de shredder.
Maar neen. Au!
Rözer blijf
bij je leest. Schrijf de mooie sportbiografieën of het imponerende boek over een ‘foute’
vader. Maar geen gênanteagitprop ten koste van dichter Rainer
Maria Rilke en Tante Rikie. Humor is een andere tak van sport laat dat maar aan
de professionals over.
“Oh waar
is de Dichterskoets?” denk ik mijmerend in de regen. De caravan propvol met
dichters waar -in de editie vier jaar geleden- in een bijna één op één setting,
de Zwarte Crossers aandachtig luisterend zich laafden aan poëzie.
