Zondagclip | Ashes & Fire

Kreeg woensdagavond geheel onverwachts uit de handen van mijn boezemvriend Han Hofs de CD ASHES & FIRE van Ryan Adams. Kende ik niet, 't cadeau was dan ook nog voor mijn verjaardag; dan vult hij mijn gaten in de muziekverzameling met verve. Han en Vicky dank je wel!

Column Hans Mellendijk | Verhuissores en spek op de takel

Foto: © Wim Maatman | De vergadering gisteren in de Gruitpoort te Doetinchem over de plannen voor 2012 werd goed bezocht. Grote klasse. 

Verhuissores en spek op de takel | Hans Mellendijk | de Gelderlander edities Achterhoek, 9 september 2006

De bouwvak stagneert de voortgang van de verbouwing gestaag. Gelukkig de behangers nog weten te strikken voor strakkere muren. Zo ook de stoffeerder, maar de woonkamer dient helaas drie weken te wachten, want vloer nog niet droog genoeg. Dan maar alvast sauzen en verhuizing regelen. Ons Achterhoeks optrekje is na een rigoureuze verbouwing de hoofdwoning geworden. Het gezin heeft Amsterdam verlaten en definitief gekozen voor de Achterhoek. Weg met het hectische heen en weer reizen. Lang leve het rustige landleven. Nou ja rustig? Want nauwelijks de eerste dozen uitgepakt of de straat dient versierd en daarna buurtfeest gevierd vanwege naderende kermis weer een week later, dat ons ook mooi van het werk weet te houden. En dan moet de pótwortel alweer naar de grote school en roepen andere verplichtingen ook mij in het gareel. Verder verliep de cultuurshock minder heftig dan anderen, die ons erop aanspreken, soms dachten.

Want terwijl we ons in het zweet werkten bonden ondertussen de Kamer van Koophandel en andere subsidiënten het instituut Hans en Rita Keuper het spek op de takel en beantwoorden ze de hamvraag of er in de Achterhoek een gat te dichten valt in de markt van cultuurtoeristische zomeractiviteiten, met een volmòndig jao. De Achterhoek Spektakel Toer voelt aan als een warm bad. Dat is nog eens thuuskommen. Ik ervoer de sfeer van het Vondelpark op een zomerse zondagmiddag. Of ook wel die van de Parade. Maar dan zonder het gevoel van opgesloten te zijn tussen vier hekken: maar gewoon open en bloot op de mooie pleinen en in de parken, bij de prachtige monumenten. Naast De Zwarte Cross waarook allerlei theaterelementen het megafestijn inkleurden- of zoals de Jovinks waarschuwden: 'Zoep niet te völle, want dan krie’j thuus ok theater'- blijkt er ook behoefte aan minder luidruchtig en drankzuchtig spektakel. 

Zonder appels met peren te willen vergelijken zie ik een mooie overeenkomst. Beide evenementen vinden hun drijfveer in dezelfde jeugdervaring. De romantiek van de kermis en het circus in het dorp. Ik zag glimlachend hoe een spring in het veld haar dartelende hinkelspel onderbrak om verwonderend de aanstormende vrachtwagen op de kleurige poster te bekijken die de Toer aankondigde.

In Winterswijk lokken de klanken van Zoumana Diarra de pótwortel en de twee buurjongens die meemochten op cultuuravontuur, naar een plekje onder de stehtisch. Ademloos luistert de bende van drie naar de kora, een twee rijïge harp. De kleine òndog heeft helaas een te korte spanningsboog. We stappen op en verhinderen verdere verstoring van dichter ten Hoopen. Daarna op ‘t Weurden andere poëzie. Kunstfietsen en paalacrobatiek boeit de kinderen tot het einde. Na een ontroerende ‘Ne me quitte pas’ loop ik met ze terug naar de parkeerplaats, daar dient het beleefde in de praktijk gebracht. Het oudere echtpaar dat gearmd naar het paalklimmende blagenspul kijkt, groet mij met glinsterende ogen: 'Wat ’n mooie meddag'.  En dat was het. 

Nu nog meer oorspronkelijk speciaal voor het festival geproduceerd locatietheater en het kan een vergelijking met Oerol glansrijk aan. De combinatie van Nedersaksische dichters met Afrikaanse hofzang was wat dat betreft een mooi begin. Voortbordurend punnik ik een bruisende dichtader als rode draad door de Achterhoek. Poëten langs de Veengoot. De ader cryptisch gezien dus, want gegraven in opdracht van dichter landheer Staring. Met een beetje fantasie een verbinding tussen Wildenborch en boekenstad Bredevoort. Daar kon ik dit jaar voor origineel theater terecht bij Hermi Hartjes. Op indrukwekkende wijze bracht zij Hendrickje Stoffels tot leven. Jammer dat daarvoor de St. Joriskerk niet beschikbaar gesteld kon worden. Dat historisch decor had ze wel verdiend. 

Een laatste vlaag van heimwee naar Mokum steekt ook op als ik de pótwortel op zondagmorgen in een verder uitgestorven dorp, met speelgoedgitaar in de aanslag en een schoteltje geld op het trottoir, de straatartiest zie nadoen. 

De Bark | het drama op Rademakersbroek | 2 maart 1945

Op 2 maart 1945 worden op een akker op Rademakersbroek bij Varsseveld 46 onschuldige burgers door de Nazi's geëxecuteerd. Het is een vergelding voor het ombrengen van Duitse officieren door verzetsgroep De Bark uit Aalten. 

Wat heeft er zich precies afgespeeld? En was één en ander wel zo slim opgezet? 

Wim Maatman zette begin dit jaar een langere documentaire (46 min.) over De Bark op You Tube. In 2003 gemaakt voor de lokale omroep Doetinchem. 

Het drama samengevat hier>

Reuzengebergte

De kogel is door de kerk we hebben onze keuze gemaakt. Rik geraden uit: 'Laten we dit jaar maar thuis blijven', 'Tocht naar de overkant: Groot Brittanië?' 'Of naar Denemarken,  oh nee dan maar Ameland.' 'Is er dit jaar ook geen Documenta, ... een route langs Kassel?' 'Hé, daar is nog plek op een camping in Tjechië.' 'Noord Bohemen.' 'Reuzengebergte.' 'Tussen Dresden en Praag.' 'Jaaah, ... laten we dat maar doen!'

Ursonate | Kurt Schwitters

Beeldroman | Pauw en Witteman

 Pas nu snap ik de naam van het komisch duo: PAUW & witte MAN

Ondertussen op de Veluwe | Expose III

Armando - Das Rad

Carl André - Heart

Met Expose III - 50 kleine sculpturen bij een groots afscheid geeft directeur Van Straaten ook de museumbezoeker een stem in zijn tentoonstelling. Kies je eigen favorieten, vertel waarom deze niet mogen ontbreken en bepaal mee welke 50 beelden straks te zien zijn. Bij elk gekozen werk is een selectie te zien uit alle persoonlijke verhalen en reacties. Directeur Van Straaten zal hier uiteindelijk ook zijn eigen reactie weer aan toevoegen.

Doe mee, kies je favoriete Top 3 en vertel waarom deze kleine sculpturen zeker thuis horen in Expose III – 50 kleine sculpturen bij een groots afscheid.

Reageren is mogelijk t/m 1 maart 2012.

Meer informatie over Expose Zo ziet de tentoonstelling er nu uit

Souvenirs d'Hoboken | Antwerpen | 25, 26-02-2012

Ontbijt op kasteel Sorghvliedt, in rabarbergesprek met Danny Braem (Charmantwerpen), Bert kijkt lachend toe, terwijl Geertje op juiste moment kiekt.

Foto's : © Geertje Hoefnagels

Het was weer fantastisch: nu een etmaal 'alleen' in Antwerpen. Wederom gastvrij ontvangen door kameraad Bert Bevers en zijn charmante vrouw Geertje Hoefnagels. En dat allemaal voor de vernissage van de tentoonstelling Met nog een geeuw op steen en de presentatie van de gelijknamige bundel/catalogus op kasteel Sorghvliedt te Hoboken. Hier een kleine impressie in het Picasa-album>

Zie ook: Yerna> en uit het Fotoalbum van Bert Bevers>

Door Achterhoekse Ogen | Hamvraag

Hamvraag

Naoberschap; waar in het westen gesproken wordt over community spreekt men in het oosten van naoberschap. Moderne invulling vinden we bijvoorbeeld bij het inzetten van vrijwilligers bij grote activiteiten. Groepen zetten zich in bij hand-en spandiensten van bijvoorbeeld de Zwarte Cross in ruil voor financiële steun aan de vereniging waarvan zij lid zijn. Het begrip ruist van oudsher door de zielen van de Achterhoeker. Daarom vond ik het ook niet verwonderlijk dat de in de regio Achterhoek samenwerkende gemeente juist zo voortvarend de samenwerking zochten en in coöperatie van bedrijfsleven en overheid aan de toekomst gaan werken.

Maar hoe komt het toch dat snel weer het eigen belang gezocht wordt? Ik zag het bij het vertrek van Huntenkunst naar Ulft. Doetinchem zou toch moeten juichen bij deze mooie oplossing; zij braken de Markthal af en de buurtgemeente biedt een oplossing door leegstaand industrieel erfgoed in de aanbieding te doen. En neem nu dat prachtig initiatief van de Achterhoek Spektakel Toer. De organisatie toonde nieuwe hoop en had er alle vertrouwen in dat het spektakel dit jaar toch zou doorgaan. Er zouden zich sponsoren gemeld hebben die een voorzetting rechtvaardigen. "Het gaat om een groot geldbedrag, voldoende om de Spektakel Toer door te laten gaan." lees ik voldaan. Zou het dan toch lukken nu het subsidiecontract met Regio Achterhoek is afgelopen? Sanderdaags het slechte nieuws dat het niet gelukt is om voldoende geld bij elkaar te schrapen. Wel bitter dat juist dan het bericht te lezen valt dat de Nedap een flink bedrag gaat sponsoren in Lowlands. Het geld stroomt een andere richting op. Jammer.

In de krant lees ik goed bedoelde adviezen. Zo is er het revolutionaire plan om eens te gaan praten met de Zwarte Cross en Huntenpop. Een verhoging van de entreeprijzen met één Euro zou de Spektakeltoer direct uit het slop halen. Werkelijk geniaal. Alsof deze organisatoren al niet zorgen genoeg hebben om de BTW-verhoging het hoofd te bieden. Aan de andere kant dat zou pas Naoberschap zijn geweest. Ook wordt geopperd om entree te vragen. Tsja, zit misschien ook wat in. Al kun je afvragen of afzetting van de mooie plekken niet juist een afbreuk doet aan de gemoedelijke sfeer die het festival uitademt, en het zeker allemaal nog weer duurder zal maken. Want wat me ook telkens weer verbaasde; terwijl je denkt je eigen streek toch goed te kennen, dat je naar plekken werd gedirigeerd die totaal nieuw voor je waren. Het maakte elke etappeplaats zo bijzonder. Jammer dat we dat deze zomer zullen missen. 

Ik hoop toch vooral dat er nog doorgedacht gaat worden over een solidere opzet van de Spektakelzomer. Opdat de komende vijf jaar weer gegarandeerd gaat worden. Dan maar een jaar rustig aan. Hier ligt in alle gezamenlijkheid een schone taak om met geld dat in Brussel op ons zou staan wachten –zegt men telkens- er tegen aan te gaan. Wie trekt het spek op de takel?

Hans Mellendijk, de Gelderlander, edities Achterhoek, zaterdag 25 februari 2012

Zie ook: dG Achterhoek Spektakel-Toer op sterven na dood> 

Ondertussen in Hoboken | Presentatie Met nog een geeuw op steen

 Trouwzaal Kasteel Sorghvliedt | Hoboken | Antwerpen

Foto's : © Geertje Hoefnagels

Gruppenbild mit poëten: Na afloop werden de aanwezige dichters op het bordes van Sorghvliedt geportretteerd: achteraan van links naar rechts Lucienne Stassaert, Annmarie Sauer, daarachter (half zichtbaar) Hilde Van Cauteren, Peter Holvoet-Hanssen, Ann Van Dessel, Rose Vandewalle, Yerna Van den Driessche, Frank De Vos en Pierre Magis. Vooraan van links naar rechts Albert Hagenaars, Bert Bevers, Marleen De Crée, Hans Mellendijk en Richard Foqué.

Foto: © Danny Braem

Zie ook Gemengde berichten Op het bordes> en Charmantwerpen>

Mijn met nog een geeuw op steen

Foto: © Frank De Vos

Mijn bijdrage aan het het project Met nog een geeuw op steen> 

Georges Du Pré-De Taeye | Caprijke

… O ja een zwak voor gemetselde

schuurtjes in de landerij verscholen.

Klein geknutsel met grote gevolgen:

Edison, Ford, Fokker en Steve Jobs.

‘’t Peerd steet in de wei’ völt mi-j te binnen.

’n Eerste zin in het Frans,’n taal dee mien

va ‘n piep löt roken. Jao, veural dat!

Maor neet in aldermeugende allibantteri-je.

Du Pré kreeg pas veel later gevoel en

klank toen Jacques om de hoek kwam kijken

dan schuurt niet meer taai de hand langs het oor

om uitspraak achterhoek in te wrijven.

Zuukmachines biesterbaant mi-j wieterweg

naor vermeend spionverhaal uut weltkrieg twee.

De grootste Hoax. Het Beste de mouw

op 'espeld. Dat dan weer wel, …

Hans Mellendijk bij een foto van Frank De Vos
zie ook: Verwelkte reclames

Zondagclip | Helen Sapiro | Will You Still Love Me Tomorrow?

Uit de oude doos | Hart

Hart

Als je in een nieuwe andere auto rijdt, zie je opeens alleen maar die andere nieuwe auto rijden. Kijken met daar waar het hart vol van is. In de psychologie heet dat, geloof ik, selectieve waarneming. Zo horen mijn lief en ik, de laatste weken als we over straat lopen, overal alleen maar babygeluiden. Het gegak ‘s morgens vroeg van de ganzen aan de gracht wordt vervormd tot babygehuil, een piepende tram tot babygekrijs.

Andersom duurt het soms een poosje voordat signalen van nieuwe ontwikkelingen écht tot je doordringen. Als kind heb ik altijd vol verwachting gekeken naar de tekeningen van futurologen. Van een stad, met een zwerk vol vliegtuigen. Men voorspelde dat de mensheid zich nog maar alleen door het luchtruim zou verplaatsen. Zoals het toen werd voorspeld, is het weliswaar nooit geworden. Al wist collega Jan me laatst wel te melden, wie het was, die daar in de lucht vloog. We dronken koffie in de kantine, op de bovenste verdieping van cultuurpaleis ‘De Gruitpoort’, met ruim uitzicht over Doetinchem en omgeving. We zagen een klein hefschroefvliegtuigje links afslaan, langs de toren van de Catharinakerk, richting Kalkar vliegen. Van der Most, van Hardenberg op weg naar Kernwasser Wunderland. Ik waande me even in een Hanna-Barbera tekenfilm met de Jetsons, de futuristische tegenhanger van de Flintstones. Vanuit mijn Amsterdamse appartement was ik onlangs getuige van een scène die zo uit een spannende Amerikaanse politieserie geknipt kon zijn. In het luchtruim het snorrende geluid van een politiehelikopter die in samenwerking met een politieauto op de begaande grond, in het park een struikrover aan het vangen was. 

Zo ging er ook een wereld voor mij open bij de voorbereidende inkoopexercities ten behoeve van de babyuitzet. Babyparadijzen, geboortewinkels, babyparken en -planeten werden afgestruind om tot de ontdekking te komen dat er een stille revolutie heeft plaatsgevonden in de vormgeving van de kinderwagen. Van een dromerig romantisch wiegje op hoge wielen heeft het zich ongemerkt ontwikkeld tot een rank vormgegeven vlot racemodel. Sommige types hebben alles in zich om op latere leeftijd in het bejaardencentrum omgebouwd te worden tot loophulpen.

Kraamschuddend merkt vriend Theo op dat onze kleine wereldburger toch maar in een mooie tijd is geboren. In het jaar tweeduizend. Ja, volgens hem kijkend naar de spartelende beentjes, zou onze Arend nog meemaken, dat hij het voetballen aan de robots moet overlaten. Hij refereert aan het televisieprogramma Een geweldige tijd! dat hij gezien heeft en waarin voorspeld werd dat op den duur computers beter kunnen voetballen dan Cocu, Kluivert en Vennegoor of Hesselink tezamen. Ik kijk de beschuit met muis etende vriend spottend aan: “Dat geloof je zelf toch niet? Een computer zal nooit een voetballer kunnen vervangen. Het heeft bezieling nodig!” "Maar heb je dan dat andere verhaal in de krant gelezen?" Hij vertelt over Chew, chew, de vleesetende robot. In Californië is een bacteriologische brandstofcel ontwikkeld. Het breekt met behulp van bacteriën voedsel af en zet het om in electrische energie. “Ja dat heb ik gelezen. Ze hebben ook een grasmaaimachine ontwikkeld die op gras loopt. Vlees blijkt echter een idealer brandstof te zijn, vegetatie is minder voedzaam.” “Ja maar voor het produceren van vlees heb je weer vegetatie nodig” oppert mijn niet domme vriend. Mijn lief begint te lachen: "Maar zo’n grasmaaimachine bestaat toch al lang. Daar hebben we toch al lang een schaap, sik, koe of konijn voor.”

Op dat moment wordt onze ‘óndog’ in de box wakker en begint in al zijn onschuld, nog geen weet van wat de toekomst zal brengen, te spelen met zijn Nijntje rammelaar.

Ja, … hier bij ons regeert nog ‘t hart.

Hans Mellendijk, de Gelderlander edities Achterhoek, 14 oktober 2000