dinsdag 17 september 2019

Uit een verloren gewaand filmblik


De poëziecarrousel van Jan Opdam is ook een klankcarrousel. Bij deze een filmpje uit de diepe krochten van een Baaks floribos.

A Rainy Day in Central Park New York

Central Park | Strawberry Fields | Laborday | 02-09-2019


Central Park | East Drive
Guggenheim Museum | Labor Day | 02-09-2019


maandag 16 september 2019

Mangs in de Achterhoek | DdA | de introductie


de Gelderlander | editie Achterhoek | 3 september 2019


En hierna het gedicht van Bert Scheuter⇲ in de oorspronkelijke versopbouw:

Boogie Woogie Wenters

De Winterswijkse beken drogen op
de dorstende buurtschappen boeren
volksfeesten aan elkaar tot in het dorp, 
dat de meesterschilder ooit was vergeten.

Zoals het ook zijn dichter eens bijna vergat
totdat de wind van zijn faam stormachtig in 
privé domein verhaalde van zijn geboorte
in de winter die van geen wijken wist.

Maar nu is de dichter daar een college,
des schilders meesterwerk een school
waar boerenzonen en -dochters
leren de volksfeesttrom te roeren.

Maar pas op uw zaak Winterswijk
want Aalten wil de muziek niet betalen
en Oost-Gelre gaat voor dubbeltjesdansen
pasje voor pasje, op de eigen kermis eerst. 

Hierna het gedicht van mijner hand in de juiste versificatie.

Doetinchem herbezocht

Herinrichting Terborgseweg, zomer 2019

0314 bij het Stationsplein
met een schaatsplank de groene baan op
Kist op Honk ingelijst: lover
richting stad, wei van Ome Karel.

Woordgrappen lopen uit de regel
de eindentiteit is zoekende.
20 op een Rei vormen een kern
voortvarend en LKKR uit het ei.

Gevonden vreten, objet trouvé:
de boer akkert pas voort als vogels
kwetterend en zich al nestelend
de Hamburgerpoort veroveren.

Uitzicht uit zich. Hoe is ’t mogelijk?
Een groene poort naar de Achterhoek
de hangende tuinen van Dörkum.
Weggezongen dorre kiespijnbeeld.

Onder de grond woedt de historie.
Tijd zucht om zichtbaarheid kazemat.
Het aanvalsplan niet meer te stuiten.
Hoor in de verte koffers rollen.



Er wordt gewerkt aan een eigen website, nog even geduld.

zondag 15 september 2019

Zondagclip | Long John Blues

Bette Middler
Dinah Washington

I've got a dentist who's over seven feet tall
Yes I've got a dentist who's over seven feet tall
Long John they call him, and he answers every call
Well I went to Long Johns office and told him the pain was killin'
Yes I went to Long Johns office and told him the pain was killin'
He told me not to worry, that my cavity just needed fillin'
He said "when I start drillin', I'll have to give you novocaine"
He said, "Yes, when I start drillin', I'll have to give you novocaine
Cause ev'ry woman just can't stand the pain"
He took out his trusted drill
And he told me to open wide
He said he wouldn't hurt me
But he'd fill my hole inside
Long John, Long John, you've got that golden touch
You thrill me when you drill me, and I need you very much

When he…

vrijdag 13 september 2019

Ondertussen in Ulft


Ik kreeg van uitgever Willy Hermans deze fraaie aaifoto met een bedankende zoen van Louise te Poele op mijn wang bij het signeren van haar boek. Lees hier meer⇲

’sMelssleMs’ Zomeracademie | Het Nederlands Tegelmuseum



Ik bezocht het museum samen met Bert Scheuter toen ik met hem in 1993 bedacht had om Veur pauwen en poeten, de tweede CD van Boh Foi Toch, te verpakken als een Delfts-blauwe wandtegeltje. Ter voorbereiding bezochten we op een zondag met onze partners het Tegelmuseum⇲ in Otterlo. Omdat er in de unieke en prachtige verzameling geen tegel bleek te bestaan met een pauw en een varken, schilderde Bert met gebruikmaking van de vormentaal die het museum hem aanreikte zelf een authentieke tegel.

beeld: © Bert Scheuter

9/4

Video: © Hans Mellendijk

 Strawberry Fields | New York Central Park | Imagine All The Selfies

Strawberry Fields⇲ is een 10.000 m² groot deel en stilte gebied van Central Park in New York, opgedragen aan John Lennon. Het gebied is vernoemd naar het Lennon-McCartney-lied Strawberry Fields Forever. Wikipedia

Adres: W 72nd St, New York, NY 10019, Verenigde Staten


4 september 2019 

woensdag 11 september 2019

U bevindt zich hier



Uitzicht
M’n lief en ik hebben net de Belvedère, de uitzichttoren in het Arnhemse Sonsbeek, beklommen en genieten van de weidse blik. In de verte herkennen we aan de Martinitoren, Doesburg. Rechts aan de einder ligt Montferland. Ergens daartussen traceren we ons geboortedorp. Dan draai ik me om en kijk richting centrum stad. Vanmorgen hadden we hetzelfde uitzicht in maquettevorm in een grafkelder van de Eusebiuskerk, de binnenstad uitgevoerd in kaarsenvet. De gebouwen als brandende kaarsjes. Een offerbeeld voor een stad die de oorlog maar niet kan vergeten. Een devoot hoogtepunt van Locus Focus. Ik bezoek het kunstspektakel voor de tweede keer.

Opnieuw m’n plaats bepalen ... De zwarte spelden in het park die met hun reusachtige knoppen tegen de ranke naar de hemel groeiende bomen leken te rusten, blijken -nu ik beter kijk- met ijzerdraadjes aan de stammen bevestigd. Tweederangs etaleurswerk. Het kan verkeren. Teleurgesteld vervolgen we de beeldenroute in het magnifieke park op deze miezerige middag. Aan het eind van de wandeling bekijk ik opnieuw het kunstobject dat vanwege vandalenstreken werd aangepast. Het is geen verbetering. Oorspronkelijk een uiterst onschuldig werkstuk. Een ijscowagen met een aan- en uit knipperende afwisselend neon boodschap: Ice-Cream/Nice Dream. Een kinderlijke treurmars weerklonk uit het bestelbusje dat op het water leek te drijven. Uitgegleden op het ijs. Het werd om onbegrijpelijke redenen regelmatig mikpunt van vernielzucht. Door de kunstenaar is het nu letterlijk veranderd in een doelwit. Het publiek wordt uitgenodigd het te stenigen. Geef de beesten te eten! Mijn hart versteent om zoveel onbegrip, van zowel kunstenaar als publiek. Het klopt echter al weer als ik voorbij de grote waterval twee jongetjes ijs zie verkopen. Ze hebben een toonbank van zwerfhout getimmerd en daarop het ijsjesembleem dat de ijscokar sierde, nageschilderd. Prompt komt de zon weer vanachter de wolken te voorschijn. Ik trakteer onszelf op drie ijsbolletjes. De opbrengst is voor een milieuvriendelijk project, aldus de vroegwijze ondernemers. Het groene doel behelst de aanschaf van een radiografisch bestuurd zweefvliegtuig.

Als we in de namiddag uit de bus van lijn 20 stappen om terug te reizen naar de Achterhoek zie ik op het, in de steigers staande, stationsplein een bord dat ogenschijnlijk tot vandalisme uitnodigt: “Hier wordt vakkundig gesloopt door Van Dalen”. De werkelijkheid is soms lachwekkender dan een tweederangs cabaretier kan bedenken. Een maand later op het werk vertel ik in de middagpauze de anekdote aan een Arnhemse collega. Ze glimlacht. Na vijven rij ik fluitend onder het ietwat vermoeid groene lover van de Slangenburg naar mijn woonstee. Eerst toch maar even langs m’n staminee voor een bakkie leut en het laatste nieuws. De televisie staat aan. Het voetbal is nu toch nog niet begonnen? De uitbater van ’t Veertje geeft me nauwelijks de kans de leestafel te bereiken.“Hei’j ’t al geheurd wat d’r is gebeurd?” Ik knik nietsvermoedend van nee. “D’r bunt leu die bliekbaor ’n ontzettende hekkel an Amerika hebt. Hoe is’t toch meuglijk?” Dan zie ik de ravage aan. Traag dringt de catastrofe tot me door. De Twin Towers, ooit genoot ik daar van het uitzicht op de ‘vrije wereld’ en nu doelwit in een onwerkelijke film. Een slecht James Bond scenario. Geheimagent 007 zou het op het laatste moment hebben verijdeld. Alle vergelijkingen lopen mank. Troostend flitsen de brandende kaarsen in de catacomben van de Eusebiuskerk aan mijn netvlies voorbij. Ik drink onthutst de koffie op, reken af en snel naar huis. In ongeloof blijf ik met een wederom versteend hart de hele avond verbijsterd aan de treurbuis gekluisterd. Langzaam maar zeker vormt zich het inzicht dat het uitzicht op een verdraagzamere wereld rampzalig is gesloopt. 
| de Gelderlander | editie Achterhoek | 22 september 2001


Opgenomen in Het Daghet tussen de coulissen | Hans Mellendijk | columns | 1996 - 2017 | afdeling Het daghet | bladzijde 119-121 | Te koop bij Uitgeverij Fagus, IJzerlo 2018⇲