Zondagmiddagwandeling | Rondje Eskop

Foto's: Hans Mellendijk | Varsseveld 15 februari 2014

Zondagclip | Ferde Grofé | Grand Canyon Suite

Column Hans Mellendijk | Ik zag niks, want ik mos pissen

Ik zag niks, want ik mos pissen | Hans Mellendijk | de Gelderlander 07 au 201o

De reis er naar toe heeft iets van een computerspel dat junior op zijn Nintendo speelt. We moeten ons op punt X melden irgendwo industrieterrein Lichtenvoorde. We dienen een 06-nummer te toetsen. Nadere instructies volgen. Ik ben met m’n naasten onderweg naar een optreden op de Zwarte Cross. Alles loopt als een goed geoliede machine. We worden opgehaald. Bij de ingang van Backstage West heb ik de eerste lachstuip, of zijn het de zenuwen?, al te pakken. Pijlen wijzen ons de juiste weg. De letters MEKKA en de prachtig daarachter geschilderde strakke blauwe lucht met schapenwolkjes, beeldrijmen met de werkelijke situatie. Een schitterende zondagmorgen, strakke hemel met enkele wolk. Backstage is de ontvangst allervriendelijkst, ik inspecteer het podium in de tipi. Alles in orde. Om de versvoeten te trainen maak ik een kleine wandeling over het terrein. De aankleding is boven alle verwachting. Het is lang geleden dat ik een festivalterrein van deze omvang heb betreden. Ik ben niet zo van de massaliteit. Na een teleurstellende ervaring in Werchter ooit heel lang geleden besloot ik grote festivalterreinen te mijden. Wat ik hier meemaak is een totaal andere ervaring. Wat een sfeer. Mijn lachspieren doen weer hun werk als ik het hoofdpodium zie. Het podium is aan weerzijden geschoord. Manshoge kettingschakels moeten verder wegwaaien van het theater voorkomen. Dit moet bedacht zijn na de onverkwikkelijke windhoos die het festival in opbouw een week daarvoor teisterde. Klasse, deze Oldenburgeske kunsttoepassing. Terug naar de theatertipi, eens kijken hoe het de dichter Pim ten Bokkel vergaat. De jonge God brengt vaardig zijn werk uit de nieuwste bundel en trakteert de aanwezigen op een sample van ouder werk gelardeerd met Zwarte Cross ervaringen. Mooi werk dat wonderwel past bij de achtergrondgeluiden van Normaal, dat de festivalbezoekers wakker rockt en die de tipi binnendringen. Pims ode aan Johnny van Doorn gecombineerd met deze klanken doen me wegdromen naar het allerlaatste Popfestival van Lochem in een ver verleden. Waar Johnny de aankondigingen verzorgde. Ik weet nu wat me te wachten staat. En bereid me voor. Het eigen optreden, een half uur zacht tikkend de tijd verslaan met dialectpoëzie verloopt, naar alle tevredenheid. Het voorgenomen korte verhaal schrap ik omdat ik niet op kan tegen de stoorzender in de vorm van ander gesproken woord, elders op de theaterweide. Slechts twee gedichten gaan daardoor voor mijn gevoel de mist in. Mijn naasten ontkennen dit. Ik geef me daarna over aan het geweldige spektakel waar poëzie samensmelt met kermis, crossvermaak, theater en allerlei muziekstijlen. Een feest voor de hele familie. Het is dan ook schokkend om de volgende ochtend in deze krant te lezen dat ik onderdeel was van een beschaving die met sprongen achteruit zou zijn gegaan. Laat ik daar nu niets van gemerkt hebben. Want ik mos pissen.

Fotoarchief Stichting Eeuwig Erbarmen | De stichting sport

Amnesty International tournooi | Varsseveld | 1985

De stichting sport>

Falussen en spleten

Volkskrant Magazine | 1 februari 2014 | Victor Sonna's theepot

Zie meer hier: mijn Pinterest vezameling: Fallussen> en Spleten>

Intussen Varsseveld | 't Veertje

Gisterenavond onverwachts meegedaan aan de 1e Varsseveldse PubQuiz. Ik kwam als argeloze bezoeker binnen, werd als invaller gevraagd in het team Pitbull met Linda Hiddink, Marian Kranen en Jaap Veldhorst. En we werden aan het eind van de avond na 100 vragen gehuldigd als kampioen (59 punten).

Midweektrailer | The Monuments Men

Ondertussen in Amsterdam | Malevich | de ontdekking van het zwarte vierkant

Tot mijn grote schrik ontdek ik dat het zwarte vierkant (dat uit 1929) geen vierkant is.

U bevindt zich hier

Otofoto van onze aarde vanaf de planeet Mars

U bevindt zich hier>   of <daar

Zondagclip | Er is | Eefje Visser

Ondertussen in Amsterdam | Brasserie Keijzer

Hermi Hartjes vertelde bij Brasserie Keijzer enthousiast over haar nieuwe theaterproject in de serie 'Sterke vrouwen'. HiPP en Wouter ten Pas luisterden aandachtig toe.
Het project is nog geheim, dus ik kan er hier helaas niet meer over vertellen. 

Sterke vrouwen

Lubok (spotprent) Malevich | boerin steekt Oostenrijker aan de hooivork.

Hans Mellendijk | de Gelderlander 16 februari 2013, edities Achterhoek

Sterke vrouwen

Een dagje Amsterdam, de tamtam had zijn werk gedaan. Het zou een geweldige solovoorstelling zijn die onze vriendin in de kleedkamer van Carré had gemaakt, zo hadden vrienden inmiddels geseind. Ze zette al eerder Bredevoort op de kaart door er locatietheater te maken over Hendrickje Stoffels Rembrandts lief. De voorstelling werd een groot succes dat ook herhaald werd in Amsterdam en later weer in de Achterhoek Spektakel Toer, editie Bredevoort. Daarna zelfs op uitnodiging in Zuid-Afrika. Ze had haar solowerk inmiddels voortgezet met weer een vrouw in de hoofdrol. Een indrukwekkende verschijning als Elizabeth1 the Virgin Queen. Vierhondervijftig jaar na haar kroning komt Elizabeth terug op aarde om het publiek deelgenoot te maken van haar heimelijke lusten en wereldlijke lasten. Ze vervolgde haar serie Sterke Vrouwen dit jaar met Madame Carré. Wederom legt Hermi Hartjes -want over haar heb ik het- kleine harten van grote en grote harten van kleine vrouwen bloot. En de geruchtenmachine had gelijk. De reis naar de catacomben van Carré was zeer de moeite waard. 

Ze vergeet ook in Madame Carré haar afkomst niet. Net als in ‘Hendrickje Rembrandts lief’ gebruikt ze een Nedersaksische anekdote. Een boerin geeft aan haar man die naar het paardenspul van Carré gaat wat tips mee. “Als de vrouwleu op de peerde komt anrieden, dan hol-ie de ogen stief dicht! Allebei.  I-j denkt allenig an ow eigen vrouw, Ja, ik wet ‘t wel met die peerdedames, die hebt niet völle an. Wat ‘t fatsoen betreft, daor geeft zie ok nie zo völle um. Dus allebeide ogen stief dicht!” De boer deed thuisgekomen zijn relaas.”Daor komt de dames op de peerde an. Oh wat bunt ze drieste! En wat  een holdingen op ‘t peerd! Ze hadden blote bene en van die flodderrokjes an. ‘T liek jaowel alsof ze in ‘t vloeipapier zit, i-j kont dee rökjes jao zo omhoge blaozen. Ieder klapte, ik ok maor toen een van die juffrouwen op de rug van ‘t peerd ging liggen, toen werd het mi-j al te machtig en te onfatsoenlijk. Ik dee de hande veur de ogen en keek per ongeluk toch tussen de vingers deur. Het was mi-j wat.”

De vertelvoorstelling wordt na de pauze als rondleiding door het indrukwekkende Carré voortgezet. Onderwijl op onverwachtse momenten speelt regisseur Wouter ten Pas af een toe een rol die met het leven van Amalia Carré te maken heeft. Voldaan lopen we in de middag het gebouw uit, ik zie en passant op het affiche dat Normaal er maandag over een week speelt.  ‘sAvonds thuisgekomen zie ik tot mijn verrassing Wouter nogmaals maar nu in de rol als vader Heineken in de eerste aflevering van de TV-serie Freddy, leven in de brouwerij. 

De volgende ochtend vraag ik me af welke vrouw zal volgen in Hermi’s indrukwekkende soloserie? 

Zou Chrissemeuje een kandidate kunnen zijn? De vrouw uit Eibergen die heel lang de oudste vrouw 

van Nederland was en in mijn jeugd stond voor sterke vrouw toen ze in 1959 op 110 jarige 

leeftijd overleed. 

Mangs aoverleg aover Plat Gespöld

Ondertussen wordt er met de regisseur Willem te Voortwis hard gewerkt aan de invulling van het programma Plat Gespöld.