dinsdag 30 april 2013
Ondertussen in Varsseveld
Foto: Hans Mellendijk | Frans Miggelbrink en Hans Alberse
Het onafscheidelijke bestuurlijk en bijsturend duo Frans & Hans zoals altijd onberispelijk gekleed. Hier meer> Opening vernieuwde dorpscentrum, onthulling Koningslinde, Hartbankje, Gedicht Henk Beunk Het Hart> straatrumoer, Kroningstaferelen.
Lees ook: dG | Varsseveld dubbelfeest>
Uit de oude doos | Denkend aan de DRU
Met uitzicht op een kabbelende Oude IJssel verzamelt een gemêleerd gezelschap zich in de bibliotheek van de Drufabriek. Men
neemt plaats op de tribunegewijs opgestelde banken en stoelen. De eerste editie
van Denkend aan de Dru offline. Een
tastbare versie van de reeks die na de opening van de cultuurfabriek floreert
op de weblog Drufabriek, dankzij de
dierbare verhalen over het roemrijke Dru-verleden. Een orale geschiedenisblog
die ik eigenlijk nog nooit eerder in een dergelijk korte tijd heb zien
ontstaan. Erfgoed gedragen door het volk. Het kan. Na de officieuze officiële
handeling door de toch aanwezige wethouder, presenteert columncollega Frans vlot de onderdelen aan elkaar. Met op de juiste momenten een
klinkslag of mooie foto geprojecteerd. Een kunsthistorische verhandelingen over
de betekenis van Toorop voor de Dru, persoonlijke verhalen van oude
medewerkers, een discussie samen met Michel, en dan onverwachts een primeur.
Een filmpje gemaakt door Frans’
vader, uit ‘63. Toen nog prinses Beatrix bleek een vooruitziende blik te hebben.
Ze bracht een bezoek aan de huidige gemeente Oude IJsselstreek. We zien beelden
van Varsseveld, Terborg en het bezoek aan de verboden stad in Ulft, het Drufabrieksterrein,
waarop we ons nu ook bevinden. Prachtig beeldrijm. Frans weet Hans Goudswaard,
toen nog een jonge klerk, staatsgeheimen te ontfutselen. Smeuïg vertelt de
ex-directeur over de plaatsing der toiletten die om de twintig minuten afstand
her en der verstopt waren in de rondleiding
over het immense terrein. Hé, wie zie ik daar dan? [1:04]. Maar dat ben ikzelf. Als
12-jarig jongetje met vlaggetje zwaaiend naar de in polka dot -donkerblauw robe met witte
stippen - geklede prinses met wit hoedje. De zaal lacht. De bijeenkomst heeft een
formule gevonden die naar meer smaakt en niet alleen interessant voor alleen
maar Ulftenaren. Mocht men zich bij een onderdeel vervelen. Niks aan de hand.
Het uitzicht op de Oude IJssel met het fietspad en aan de horizon de dorpen
Bontebrug en Silvolde geeft voldoende visueel vertier.
Even schaften. Hé, wie zit daar dan? Is dat niet Thomas
Rosenboom? Na de lunch laat ik me meestromen naar de volgende activiteit. In de
popzaal. Aanstormend literair talent, aan het woord, afgewisseld met gevorderde
scribenten. Hé, wie zwemt daar over een kolkende Rijn? Moby Dick. “Een uitbraak
van dierenliefde” concurreert als zinsnede met die ik eerdaags las in
Doetinchem. Bij de Tragisch realisten:
“Het einde van de wereld is zó verleden tijd”.
Dit heb ik bij mijzelven overdacht. Zo maar op 'n
verloren zondagmiddag. Domweg gelukkig op de Drufabriek.
Dan word ik brutaal in m’n gepeins gestoord. Een
camera richt zich op mij. De lokale tv-piraat vraagt me wat de ACHTERHOEK zou missen, als er geen poëzie zou zijn? Ik klap dicht door dit oogklepdenken.
Nu, ... ja nu ik dit opschrijf weet ik opeens het antwoord: “Poëzie verslaat zacht tikkend de tijd, de wereld, ... het heelal!”
Nu, ... ja nu ik dit opschrijf weet ik opeens het antwoord: “Poëzie verslaat zacht tikkend de tijd, de wereld, ... het heelal!”
Hans Mellendijk, de Gelderlander 19 december 2009
maandag 29 april 2013
Brigitte Kaandorp | Lieve Koningin
Ondanks dat ik vind dat bepaalde melodieën geen andere tekst velen dan het origineel, kreeg ik kippenvel bij deze gelegenheidstekst. Knap gedaan.
zondag 28 april 2013
zaterdag 27 april 2013
Door Achterhoekse Ogen | Feestboek
Feestboek
Dan begin maart woedt ook in mijn dorp plotsklaps de
Facebookrage. Ik doel op de bijkans eindeloze reeks nieuwsgroepen die mijn
eigenheid in kaart tracht te brengen met de aanhef: ‘Je bent een (echte)* als
…’. [* = een identiteit, vaak lokaal, maar ook wel regionaal, maar zelden landelijk of wereldburgelijk ingevuld]. De openbare groep telt bij ons binnen drie dagen
1450 leden. Ruim zeven weken later herbergt de groep 2460 mensen. De grote hype
van de eerste weken is er af maar de club blijft groeien.
Co-creatie wordt dat met een hedendaags woord genoemd.
Samen bouwen aan een verzameling herinneringen over je dorp in dit geval. In
een wonderlijk samenspel onstaat er een bonte uitwisseling gelardeerd met
foto’s. Meestal afzonderlijk gescand, maar ook wel complete bladzijden uit een album,
inclusief de spinnenwebschutbladen. Allerlei ditjes gaan als historisch feit
de analen in. En datjes bleven in herinnering leven. Oude gebruiken en feesten
spetteren van het scherm. Gebeurtenissen onheilspellend spannend, boring saai
of voor iemand anders grandioos, worden spontaan gedeeld. Namen die ontbreken bij oude
foto’s worden in minder dan geen tijd aangevuld. Ex-verloofdes van de dansles
weer opgespeurd. Ik zie knaapjes met winkelnamen uit mijn jeugd voorbij flitsen. De
onvermijdelijke oude ansichten gekoppeld aan het inzicht dat het er allemaal
niet beter op geworden is qua architectuur. Al protesteert een enkeling daar
wel tegen, maar voor een echte beschouwing is hier geen tijd. Ik
zie een beeld ontstaan. Wetenschappelijk gezien zo onbetrouwbaar als de neten.
Wel een portret van hoe door deze groep het dorp wordt beleefd.
Dan terroriseert opeens uit het niets een Oranje gekleurde co-creatie mijn Facebook. Het onbegrepen Koningslied. Het koningsleed ligt op de loer; de kamezel. Een paard door een comité getekend; wel grappig om te zien maar niet handig als lastdier. Daar sta ik dan. Laat ik me dan toch nog meeslepen in de Oranjewaan? Slechts tweemaal testte ik de melodie om mij een mening te vormen. De zeurtonen die van alles tussen mijn oren poogden te kraken veroorzaken een rusteloze nacht. Hoe is die pijn de volgende ochtend te verzachten? Gelukkig dienen voldoende alternatieven zich aan, zo is ons land dan ook wel weer. Dankzij de clash tussen hoge en lage cultuur valt er over wansmaak te twisten. De W van Willen, ik wil dat het stopt.
Dan terroriseert opeens uit het niets een Oranje gekleurde co-creatie mijn Facebook. Het onbegrepen Koningslied. Het koningsleed ligt op de loer; de kamezel. Een paard door een comité getekend; wel grappig om te zien maar niet handig als lastdier. Daar sta ik dan. Laat ik me dan toch nog meeslepen in de Oranjewaan? Slechts tweemaal testte ik de melodie om mij een mening te vormen. De zeurtonen die van alles tussen mijn oren poogden te kraken veroorzaken een rusteloze nacht. Hoe is die pijn de volgende ochtend te verzachten? Gelukkig dienen voldoende alternatieven zich aan, zo is ons land dan ook wel weer. Dankzij de clash tussen hoge en lage cultuur valt er over wansmaak te twisten. De W van Willen, ik wil dat het stopt.
Het zal me niks verbazen dat dinsdag bij ons, het
aantal Facebookers bekroond wordt met het schitterende getal 3000. Niet gek
voor het 6000 zielen tellende darp. Hoe kan het mooier op de 30ste
april Anno Domini 2013, als het tijdperk Koning Alex I aanbreekt.
Als dat dan geen feest zal geven, dan weet ik het niet
meer. Dat scheelt heel wat georganiseer elders in het dorp; de wei van
Garritsen, het verlaten industrieterrein, of het sportveld. De locaties die in
een mum werden aangedragen toen de groepsleider een feest aankondigde á la project X, om het te verwachten record te vieren.
Beste
beeldschermburgers laat ons niet de goedwies kapot maken in deze co-creatie die nu
nog Koninginnedag heet. Doe't kalm’an. Hou je veilig.
Hans Mellendijk, de Gelderlander 28-04-2013, edities Achterhoek
Oranjewaan | Koningsleed
Jurgen Eissink leverde gisteren een heldere analyse betreffende Het Koningslied. Daar drink ik er vanavond één op. Lees: Waarom het Koningslied niet goed is>
vrijdag 26 april 2013
Abonneren op:
Posts (Atom)