Ik snap de bedoeling, informatie verlenen over stadsvenieuwing in een kwetsbaar historisch centrum. Maar omdat nu met dat verschrikkelijke jeukwoord "'n stukje" te doen. #jouwstukjezwolle.nl 👉
dinsdag 15 maart 2022
Stukjes taalergenis in Zwolle
Ik snap de bedoeling, informatie verlenen over stadsvenieuwing in een kwetsbaar historisch centrum. Maar omdat nu met dat verschrikkelijke jeukwoord "'n stukje" te doen. #jouwstukjezwolle.nl 👉
Over het plezier van drekfietsen
Drekfietsers uit Doetinchem
Zie hier de eerste, een kennisgeving uit 2015👉
Zie hieronder uit de Achterhoek 350 reeks, in Berts column-bundel Zo bezien zijn relaas daarover:
Ook deze schitterende bundel met columns is nog in de handel o.a.
bij uitgeverij Fagus👉 of hier👉 of daar 👉
Recentere columns in de Gelderlander van Bert over het fenomeen 'drekfietsen' hier 👉 en daar 👉
maandag 14 maart 2022
zondag 13 maart 2022
zaterdag 12 maart 2022
Ontwerpfout Corona zelftester
Toen ik de COVID -19-zelftester vorig jaar voor het eerst gebruikte schrok ik wel even. Het streepje bleef hangen bij C. Dus ik dacht dan ben ik positief bevonden. Niets is minder waar. Het staat voor 'control'. Een ontwerpfout mijn inziens. Dat vindt de Volkskrant 👉 ook zag ik.
vrijdag 11 maart 2022
Bermpoëten
In Het Daghet tussen de coulissen recenseert de schrijver de bermpoëten die in 1999 ook al protesteerden tegen de voorgenomen Noordtak van de Betuwe-lijn.
Bermpoëten
Bent u het slenteren langs de meubelboulevard in Zevenaar en het paaseieren zoeken in de Tuincentra beu. Mocht u met de Pasen na het ritje naar de wegwerpmeubelgigant in Duiven nog iets anders willen, dan kunt u nog mooi even de nieuwste Achterhoekse bermtoeristische route meepakken. De Bermpoëzieroute. Met z’n allen gezellig in de file. U start in Doetinchem op de A 18 en rijdt dan richting Varsseveld, en volgt de Twenteroute tot Heelweg-Oost. Daar keert u zich -na eventueel een kopje koffie bij de Radstake - en rijdt weer terug naar het startpunt. De attractie begint bij het bord met de regels: Spoorweg/Natuurweg. Deze ogenschijnlijk eenvoudige tekst zou het in een dichtbundel met moderne natuurlyriek, met veel wit erom heen en met als titel Panta Rei, niet slecht doen. Klankovereenkomst doet mijn gedachten wegdromen naar de sporen van een paddestoel die de natuurlijke weg volgen en pluisjes in de wind. Alles stroomt, de eeuwige kringloop. Het is echter de voorbode van verzetspoëzie die in Nederland zijn weerga niet kent. Die als men eenmaal de Bielheimerbeek is gepasseerd op de Gaanderhei echt een aanvang neemt.
Hoe dichter men Varsseveld nadert hoe meer protestborden de bermpoëten uit de grond hebben gestampt: Geef Netelenbos de zak/Hier geen Noordtak. Wij gaan door/Hier geen spoor.
Calamero-effect in: Al zijn we klein/We vechten tegen de trein. Niet alleen in Sinterklaas-of Meiboomrijm maar ook als hij in het nauw is gedreven wilde dichtader bij de Achterhoeker rijkelijk vloeien… De buurt ontspoord/Als de Noordtak scoort. Spaart mens en dier/Geen spoorbaan hier. Door die kunsten van die Haagse luizen moeten wij straks verhuizen. Oplossende opwelling in: Laat de trein maar varen.
Een variant op het begindicht: Snelweg/Spoorweg/Natuurweg maakt het de niets vermoedende toerist nu wel duidelijk dat er meer aan de hand is. Herhaling is een stijlfenomeen in het strijdkretenlint: Hier moeten koeien grazen, geen trein razen wordt afgewisseld met: Liever koeien gegraas/dan om de zes minuten treingeraas. Taalvernieuwing vinden we in de regels: Noordtak/Stoortak, Moordtak en Waanbaan. De regel De berm is zo schoon als U hem achterlaat, lijkt er bij te horen. Maar deze tekst slaat op de bermpoeten die na hun aangenaam verpozen bij het stoplicht, de schillen en de dozen in de berm laten. We bereiken nu het middenstuk van de litanie. De spreuken worden heftiger. Na een rood besmeurd Stop De Moordoosttak en een raadselachtig bord met een geschilderde V2-raket en de tekst: VIV-statue/Wilkommen in das Ruhrgebiet volgt bermvervuiling van een zieke geest: Door Varssevelds bloed wordt Randstad gevoed. In tijden van Kosovo waarin men praat over sneuvelbereidheid, een minder geslaagde regel. Klinkt wel erg naar Blut und Boden. Snel verder. Onritmische regels als Varsseveld heeft geen trein besteld. Den Haag gaat over lijken Maar wij zullen nooit wijken eisen de aandacht op. De volksmond spreekt in: Uilenhof, de Brie wil die trein nie. En Maak ons geen gein we willen geen trein. Radeloosheid wordt verwoord: We zien door mevrouw Netelen het bos niet meer. Hartverscheurend het In memoriam /Heden overleden Heelweg-Oost en West /Trein krijg de pest! Een mooi voorbeeld van concrete poëzie tussen Heelweg-Oost en Varsseveld. Eenzaam in het landschap een spoor geschilderd met als bielzen de woorden: Nee, nee, nee.
Nu maar hopen dat dit late Paasoffensief zoden aan de dijk zet.
De Gelderlander 3 april 1999
donderdag 10 maart 2022
Vanaf vandaag bij 't ouder worden: de terugblik donderdag
Wiener Abend (v.l.n.r.: Hugo, Hans en Jan) bij Jan Zappeij 👉, Wijk Overstegen in Doetinchem oktober 1975 | Foto: Hugo Jaartsveld 👉woensdag 9 maart 2022
DdA | Achterhoek Nieuws | DICHT | week 10
De dichter bezoekt het V1 monument in Warnsveld, de langwerpige gedenksteen heeft een gat dat leegte weerspiegelt. De steen staat tussen de molen en een speelveld in. Ze hebben vast geen molens in Oekraïne, denkt Eva, en er wordt ook niet veel meer gespeeld.
Inslaan
De zon verlengt het monument,
met een spoor dat neerlegt
wat nooit went.
In de schaduw van de aanval
ligt een zwarte bladzij
die niet omslaan zal.
Hij vertelt van het gat in zijn steen,
want niets vult nog de leegte
of kan eromheen.
En de leemte toont de wieken
van het gemaal in dit gedicht
dat hoorbaar kreunt om droevig zicht.
Oh, bevrijd me uit de dwang van dit te schrijven.
Zelfs ritme maakt niet logisch wat niet valt te rijmen.
Want ik kan de zin niet vinden
die zalft of sust of zingt
en wil zijn vuige naam niet spellen
met mijn inkt.
Morgen klinken hier gewoonweg
sirenes zonder schennis,
gaan we door met wasgoed
en wat schoon te poetsen is.
Vegen zij opnieuw de scherven
die hen niet zullen breken,
sterven elke keer iets meer
en gaan dan weer door met leven.
Totdat alles op een dag
nog stiller komt te staan;
de bommen niet meer klinken,
maar voor altijd blijven inslaan.
dinsdag 8 maart 2022
Arend Jan Mellendijk 110
Vader Jan zou vandaag honderd-en-tien jaar geworden zijn als hij nog geleefd zou hebben. In mijn woonkamer staat bovenstaand model van de Wegschaaf het eerste product dat het toen nog jonge bedrijf Hengeveld en Drenth (later Machinefabriek Hendré 👉 nog veel later Hencon 👉 ) in 1952 construeerde. Mijn vader was daarbij. Hij kreeg het kleinood toen hij afscheid nam van het bedrijf bij zijn pensionering. Het werd onlangs door mijn huishoudelijke hulp gefotografeerd omdat haar man die bij Hencon werkt hoorde dat iemand een wegschaaf ging repareren. Maar niet precies wist hoe een en ander in elkaar stak.
Ontroerend om in het artikel over de Machinefabriek in Silvoldepedia 👉 het volgende te lezen: "Personeelsleden van het eerste uur waren o.a. mastenbouwer Jan Onstein, draaier Tieltjes en Jan Mellendijk, een ingenieurs-achtig persoon, die de tekeningen van de machines maakte in een klein notitieboekje, dat hij altijd bij zich droeg." Ik herinner me dat vader in zijn vrije tijd een plotselinge ingeving met potlood of balpen uitwerkte op de achterkant van een sigarendoos.
maandag 7 maart 2022
Werk in ontwikkeling | Onderweg naar de 21ste KunstWandelRoute
Vorige week samen met Dries Olthof 👉 meters kunnen maken in de constructie van de poëzie-installatie Dwaallust.
zondag 6 maart 2022
Ondertussen in de gemeente Oude IJsselstreek
Best een merkwaardige verdediging van wethouder Ria Ankersmit. Vooral het aanhalen van het begrip ‘olifantenpaadjes’ vind ik opmerkelijk. Als jarenlang verzamelaar voor het blog Gebaande paden 👉 ken ik het fenomeen als geen ander.
Het is een teken van burgerlijke ongehoorzaamheid. Van een door overheden opgelegde route wordt eigenzinnig afgeweken. Zo ontstaan er eigen ingesleten paadjes, die vaak na jaren de echte route gaan worden. Slimme ruimtelijke ordening zet deze gewoonte in bij ’t plannen van nieuwbouwwijken. Ook de wandelaar die de rust zoekt wil met graagte door de vrije natuur struinen en zo’n olifantenpaadje creëren.
De Engelsen noemen het, niet voor niets, heel poëtisch: 'Desire path'. Een pad van verlangen. De wethoudster deelt dat verlangen en plezier. Juist daarom vind ik het vreemd dat ze in haar beleid toestaat dat deze kleine paden nog verder uitgesleten en verbreed worden, door in de kwetsbare natuur de paden open te stellen voor de MTB-ers. Terwijl daar, juist in de Vennebulten, ook een andere route voor te bedenken is. Overigens vind ik het nogal ongepast van haar dat ze de oprecht kritische burger neerzet als zijnde polariserend en dat ze niet zouden luisteren. Zij willen juist in alle rust, - al mo'jn zeggend-, maar verder ongestoord kunnen genieten en wandelen over de ingesleten wandelpaden in onze mooie natuurgebieden.
Zie ook: 👉 dG 17-02-2022 | Bert Scheuter | Alternatieven te over, waarom de Vennebulten verpretparken?
Abonneren op:
Posts (Atom)