vrijdag 17 januari 2020
Ondertussen in Vroomshoop
In goed Nederlands | welness
de Volkskrant | 16 januari 2020
Zie volledige verantwoording hier⇲
donderdag 16 januari 2020
woensdag 15 januari 2020
Cijfers | 888
Met het zien van de schoonheid compenseert u het kwaad
Alvorens de oorkonde van Dank te overhandigen sprak Paul van der Lee de volgende inspirerende woorden uit:
"Beste Eeuwig Erbarmelijke wandelaars; bravo!
Want u hebt reeds menig kilometer door woeste gronden in de benen. En wilt u ooit nog uit deze rimboe rond de Heidenhoekse Vloed wederkeren tot eigen huis en haard, dan hebt u nog een lange weg te gaan. In deze welverdiende pauze wilt u vast het hoofd houden bij het likken uwer blaren. En dus zit u niet per se te wachten op cultureel geleuter over het landschap dat u vandaag doorkruist. Maar dat is toevallig wel waarvoor uw overmoedige organisatie mij gevraagd heeft. En vanuit pathologische zendingsdrift heb ik nog ja gezegd ook. Maar het moest kort en pijnloos zijn. Dus, ziet u: nog geen twee kantjes. Ik lees het voor om niet uit te lopen en toch even precies mijn ding te zeggen. Zie de website⇲ van Plan Radix voor verdere, ik mag wel zeggen oeverloze uitweidingen over dit prachtgebied.
Dus om precies te zijn:
Ik ben Paul van der Lee, zelfbenoemd en onbezoldigd projectleider van Plan Radix, dat al tien jaar kunstzinnig landschapsonderzoek doet langs de Heidenhoekse Vloed. En nu ben ik dus even uit de struiken gekropen om kort te duiden waar u nu eigenlijk bent. Daartoe heb ik ook een kaartje voor u gemaakt, waarop dit is samengevat. We lopen na wat daarop te zien is.
Als zelfbeheersing een deugd van mij was, had ik kunnen volstaan met het eerste woord: Dank! Dank u wel, hártelijk dank! Want uw komst naar dit gebied vandaag is van bijzonder belang.
In uw grote groep waande u zich onderweg ongetwijfeld veilig. U blikte niet schichtig rond of misschien iets gluiperigs u wilde bespringen en verslinden. U liep onbekommerd langs de watergangen, omdat het niet in u opkwam dat u daarin ten onder zou kunnen gaan.
De aangeharkte postzegel die Nederland heet, boezemt de passant immers weinig angst meer in.
Maar vergis u niet, u bent niet zomaar ergens. U bent in het rijk van de Boelekeerl – en de Boelekeerl staat voor het Kwaad. Hij is de broer van Boeman en Bullebak en woont in het water, wachtend om achteloze voorbijgangers al verzuipend op te vreten. Niet per se een gunstig lot. De oude mensen hier in de buurt kregen dan ook naast een christelijke opvoeding in hun jeugd nog ingepeperd dat de moerassen en bossen hier vol van duivelse dreiging zitten. En dat er nu overal wandelroutes zijn uitgezet, en u met velen bent, wil zeker niet zeggen dat de natuur zijn onbeschaamde streken verloren heeft.
Dus dat u hier veilig bent aangeland mag een wonder heten. De Boelekeerl heeft u gespaard. Hij heeft erbarmen getoond, maar het zijne duurt zeker niet zo eeuwig als het uwe.
En u moet nog terug… Als u straks weer naar buiten gaat, luistert u dan of u uit de watergangen een zacht huilen hoort, of ergens wat geknars van tanden. Want de natuur
is haar ongeremde verleden niet vergeten en ontrukt de mens nog altijd zonder enige scrupules aan diens gewaande veiligheid. En diep van binnen weten we dat ook. Wij weten – u weet het, ik weet het – dat de natuur onmatig is, zowel in haar schoonheid als in haar razernij.
Vandaar mijn dank voor uw komst. Want razernij behoeft balans. En uw wandelen hier langs het Boelekeerlspad, is precies dat: een balansdaad.
Ziektes, rampen, in ultimo de dood, het zijn figuren der natuur.
Maar ook de schoonheid van een openbrekende lucht, het licht dat kleurt in het water, de tere maar taaie sierlijkheid van het riet, het schichtige dier – zij komen van dezelfde bron.
En ú bent hier juist voor die schoonheid. U komt om te genieten. U bent gekomen met tientallen open ogen voor de pracht die ons hier omgeeft.
Daarmee trekt uw Eeuwig Erbarmen door de streek zoals het in lied 164* – uw aller lijflied neem ik aan – wordt bejubeld:
Dit is het eeuwige erbarmen,
dat al ons denken overtreft:
die in zijn open armen
de ongeremde natuur aan zijn hart verheft.
dat al ons denken overtreft:
die in zijn open armen
de ongeremde natuur aan zijn hart verheft.
Dat uw verheffende harten vandaag balans brengen in de natuur van de Boelekeerl - die op de loer ligt om zich aan ons te vergrijpen – dat komt door uw oog voor de schoonheid der natuur, die zij evenzeer met ons deelt. Dit zou men uw esthetische blik kunnen noemen.
Ik heb mij gepermitteerd op het kaartje, onder de tekst bovenaan, het Radix-symbool voor de viervoudige blik te zetten. Het is een beetje vaag grijs, maar als u goed kijkt ziet u vier ogen vervat in vier oneindigheidstekens. Want de ware wandelaar loopt zo weinig mogelijk rond. Hij staat stil en kijkt viervoudig om zich heen.
Met een geschiedkundige blik gericht op de wording van het landschap.
Met een wetenschappelijke blik gericht op haar bewijsbare onderdelen.
Met een mythische blik gericht op het wonderbaarlijke van de natuur, en
met een esthetische blik op de schoonheid der schepping.
Plan Radix probeert die vier wijzen van kijken te verenigen. Eet u daarom nu vooral heel flink want ik wens u voor de tweede etappe niet één, niet twee, niet drie, maar alle vier die ogen om de kost te geven!
Plus geef ik u op het kaartje een hyperkort calendarium. Met, al zeg ik het zelf, een speelse verwijzing naar het getal van het Beest - dat ook het getal van de Boelekeerl is - niet met drie zessen, maar met drie achten (staande tekenen van oneindigheid), ziet u de komst van de mens in dit gebied. Drie historische symbolen van de wording van dit landschap.
Het eerste teken is de oudste vondst: 8000 jaar oud - een bijl. U komt straks nog langs de vindplaats. Het tweede teken is de eerste naam - Zelhem – geschreven in het jaar 801.
Het derde teken is het dijkenstelsel waarover u hier kon komen, Napoleons werk in uitvoering sinds 1800.
U loopt vandaag dus door de eeuwen heen. Een tijdreis met Nieuwjaar. Dat mag nog eens een goed bestede, prachtige dag heten!
U loopt vandaag dus door de eeuwen heen. Een tijdreis met Nieuwjaar. Dat mag nog eens een goed bestede, prachtige dag heten!
Graag wil ik ter herinnering aan uw bijzondere prestatie, aan de beide routeplanners - als pars pro toto van u allen - een oorkonde van verbondenheid aanbieden. Van verbondenheid tussen Plan Radix en Eeuwig Erbarmen. En daarmee van de loerende lust van de Boelekeerl met de opgewekte wandeldrift van uw Eeuwig Erbarmen!"
(Henri Wijnroks en Erwin Eijkelkamp naar voren)
* i.c. van de Vergadering der Gelovigen
Pikethandeling 27 in de collectie van Plan RADIX⇲
dinsdag 14 januari 2020
Ondertussen in Hummelo
Jan Opdam presenteert de poëzieleesplek
Het ziet ernaar uit dat tussen Pasen en Pinksteren op landgoed Enghuizen te Hummelo wederom een bijzondere exhibitie -zo u wilt- vertoning wordt neergezet.
notitieboek : harken | studie voor kunstwandelroute hummelo 2020⇲
maandag 13 januari 2020
Middewinterstappen 2019 herbezocht
Bestuurslid Theo Peppelman van Stichting Eeuwig Erbarmen (SEE) stuurde inmiddels de groepsfoto die gemaakt werd na de middagpauze bij Boldiek⇲. Tijdens de lunch aldaar had net daarvoor Paul van der Lee (zelfbenoemd en onbezoldigd projectleider van Plan RADIX⇲ ) een oorkonde van DANK overhandigd aan SEE.
Deze gebeurtenis is inmiddels opgenomen als Pikethandeling 27 in de collectie van Plan RADIX⇲
Boldiek | overhandiging oorkonde van DANK | 30-12-2019
zondag 12 januari 2020
Zondagclips | Masters of War
Ed Sheeran | Masters Of War [acoustic cover]
How To Play Masters Of War (part one)
Bob Dylan | live recording | 8 februari 1963
zaterdag 11 januari 2020
Ondertussen in Zutphen in Dat Bolwerck bij Kopwit
Poëziehoofdkwartier in Dat Bolwerck
Dichtersgroep Kopwit vestigt haar hoofdkwartier op woensdag 29 januari, tijdens de landelijke Gedichtenweek, met een poëzieavond in Dat Bolwerck, Zaadmarkt 112 te Zutphen.
Hoofdkwartier: dat is ook de titel van de bundel waarmee Sabine Kars>, die sinds haar komst naar de stad in 2016 almaar zichtbaarder wordt, omstreeks de jaarwisseling debuteerde, en waaruit zij als een waarachtige hoofdvrouw voorlezen zal!
De hoofden bijeen staken ondertussen vier dichters: los van elkander waren zij in de voorbije jaren in Zutphen te horen, maar nu begroet de hoofdstad van het historische graafschap Hans Mellendijk, Bert Scheuter, Eva Schuurman en Helma Snelooper in hun hoedanigheid van officiële Dichters des Achterhoeks…
De muzikale opluistering is uit het eveneens Nedersaksische Deventer afkomstig, waar Mark Kornet en zijn accordéon thuis zijn: graag terugkerende, geziene gasten!
Presentator Pieter Bas Kempe biedt dit alles met zwier het hoofd en verwelkomt iedereen graag aan de kassa bij Dat Bolwerck op voornoemde avond.
Aanvang 20 uur, de toegangsprijs bedraagt 3 euro: lees ook www.datbolwerck.nl en www.kopwitzutphen.nl
Fotografie: © Louis Radstaak | Mark Kornet | 15-05-2019 | Zutphen
vrijdag 10 januari 2020
donderdag 9 januari 2020
Kurt Tucholsky | 130
De Mens
(Uit: Die
Weltbühne 24, 16-6-1931 onder het pseudoniem Kaspar Hauser)
De mens heeft twee benen en twee overtuigingen: een
voor als het goed en een voor als het slecht met hem gaat. De laatste heet
religie.
De mens is een gewerveld dier en heeft een
onsterfelijke ziel en, om hem niet overmoedig te maken, ook een vaderland.
De mens wordt op een natuurlijke manier gemaakt,
maar hij vindt dat onnatuurlijk en praat daar niet graag over. Hij wordt
gemaakt, maar hem wordt niet gevraagd of hij wel gemaakt wil worden.
De mens is een nuttig wezen, want door te sneuvelen
op het slagveld zorgt hij ervoor dat de olieprijs stijgt en door als mijnwerker
de dood te vinden dat de winst van de mijnbazen toeneemt en cultuur, kunst en
wetenschap bevorderd wordt. Naast de voortplantingsdrift en het instinct om te
eten en te drinken, heeft de mens twee hartstochten: herrie schoppen en niet
luisteren. Je zou de mens eigenlijk kunnen definiëren als een wezen dat nooit
luistert. Als hij verstandig is, doet hij daar goed aan, want iets zinnigs
krijgt hij toch maar zelden te horen. Mensen horen heel graag beloften,
vleiende en waarderende woorden en complimenten. Bij het vlijen is het raadzaam
het er altijd meer dan driedubbeldik, dan je voor mogelijk houdt, bovenop te
leggen. De mens gunt zijn soort niets, daarom heeft hij wetten uitgevonden. Hij
mag niets, dus mogen de anderen ook niets.
Wil je iemand kunnen vertrouwen, dan doe je er goed
aan boven op hem te gaan zitten; dan ben je er tenminste zeker van dat hij niet
wegloopt, althans voor zolang het duurt. Sommigen vertrouwen op het karakter.
De mens valt in twee delen uiteen: een mannelijk
deel, dat niet denken wil en een vrouwelijk deel dat niet denken kan. Beiden
hebben zogenaamde gevoelens: de beste manier om die op te roepen, is door
bepaalde zenuwbanen van het organisme te prikkelen. In dat soort gevallen
scheiden sommige mensen lyrische poëzie af.
De mens is een planten- en vleesetend wezen; op
noordpoolexpedities vreet hij hier en daar ook exemplaren van zijn eigen soort
op, maar dat wordt door het fascisme weer goedgemaakt.
De mens is een politiek wezen, dat het liefst
samengeklonterd zijn leven doorbrengt. Elke klont haat de andere klonten, omdat
ze de andere zijn en haat zijn eigen klonten, omdat ze eigen zijn. Die laatste
haat wordt vaderlandsliefde genoemd. Ieder mens heeft een lever, een milt, een
stel longen en een vlag; samen zijn die vier organen van levensbelang. Er zijn
vast mensen zonder lever, zonder milt en met één long, maar mensen zonder vlag
bestaan niet.
Graag pept de mens zijn armzalige
voortplantingsgedoe wat op en daarvoor heeft hij allerlei manieren: het
stierengevecht, de misdaad en de rechtspraak. Eendrachtige mensen zijn er niet.
Er zijn alleen mensen die heersen en mensen die overheerst worden. Maar toch
heeft nog nooit iemand zichzelf beheerst, omdat de zich verzettende slaaf
altijd machtiger is dan de heerszuchtige meester. De mens doet onder voor
zichzelf.
Als de mens voelt dat hij geen kant meer op kan,
wordt hij vroom en wijs; hij ziet dan af van de zure druiven der wereld. Dat
wordt inkeer genoemd. De verschillende leeftijdsgroepen beschouwen elkaar als
verschillende rassen: oude mensen zijn gewoonlijk vergeten dat ze jong geweest
zijn, of ze vergeten dat ze oud zijn en jonge mensen begrijpen niet dat ze oud
kunnen worden.
De mens wil niet graag doodgaan, omdat hij niet
weet wat daarna komt. Denkt hij het wel te weten, dat wil hij het ook niet
graag, want als hij oud is wil hij nog een tijdje mee. Een tijdje betekent hier,
eeuwig.
Voor de rest is de mens een organisme, dat klopt,
slechte muziek maakt en zijn hond laat blaffen. Af en toe is hij ook
rustgevend, maar dan is hij dood.
Naast mensen zijn er ook nog Saksen en Amerikanen,
maar die hebben we nog niet gehad, want dierkunde krijgen we pas in de volgende
klas.
* * *
woensdag 8 januari 2020
Beeldreligie
Peter Lohr | 1963
Ophef | Op 4 januari 1964 zorgde een uitzending van “Zo is het…” voor grote ophef. Aanleiding was een sketch van de dertigjarige rechtenstudent Peter Lohr, getiteld Beeldreligie. In dit fragment, gebaseerd op een Engelse versie waarin het commerciële Hilton-concern op de hak werd genomen, werd de ogenschijnlijke verering van de televisie op satirische wijze aan de orde gesteld. De manier waarop dat gebeurde stuitte miljoenen televisiekijkers tegen de borst. Flohr sprak een soort gebed uit en richtte zich daarbij tot de televisie, als ware dit de nieuwe God. Het gebed was overduidelijk gebaseerd op het christelijke Onze Vader. Na een algemene uiteenzetting over de nieuwe religie boog Flohr het hoofd en bad:
“Geef ons heden ons dagelijks programma.
Wees met ons, oh Beeld.
Want wij weten niet wat wij zonder U zouden moeten doen.”
dinsdag 7 januari 2020
Woody about Trump
Now, in partnership with the Guthrie archives and the Guthrie family, Woody’s words have been put to music by California rock band U.S. Elevator; fronted by Johnny Irion who is married to Sarah Lee Guthrie, Woody’s granddaughter.
maandag 6 januari 2020
Abonneren op:
Posts (Atom)