zaterdag 10 mei 2014

Door Achterhoekse Ogen | De Engelen van afdeling A1


De Engelen van afdeling A1 | Hans Mellendijk, de Gelderlander, 10 maart 2007

Toen ik in december 2006, in de volgende dichtregels mijn verzameling ziekenhuishorror schreef: “Zolderkolder//Dromend dubbele bodems gewoeld/ Orde schepen scheppend geschapen/Schappen schapen schoppend geteld/ Mopwater door dakgoot gespoeld/Slempen als een zotte Tempelier/op aderlating en op zingeving/ Klotsend kotsend de overleving/ Buiten raaskalt de storm het gier//Welke wijzigingen wij dan zingen?/ De ganggong ging en piepend sop/ Rozen voor Sandra of toch seringen?/ Een paard op de gang. Kaddeklop//Kaddeklop Voorportaal Hemelzaal/ Zwetende bang, bibberende wacht/ De spieren vieren op blikmetaal/ Het bleef nog lang onrustig die nacht//Uiteindelijk hersenpan tot rust geslapen/ Bruids- en grafwerk delvend opgeweld”, kon ik niet weten dat  twee maanden later de harde werkelijkheid weer eens genadeloos zou toeslaan. Een oorontsteking aan het rechter oor deed mij een dag na Valentijnsdag in het Slingeland Ziekenhuis belanden. Alwaar een Hersenvliesontsteking werd vastgesteld. Is dat schrikken! Maar gelukkig hoorde ik dat er hoop gloort op volledig herstel. Een vroegtijdig Hemelen in de kiem gesmoord. De keel, neus-en oorarts komt ook al met goed nieuws: “de operatie is geslaagd.” Dankzij de goede zorgen van de Engelen van Afdeling A1 en de leidinggevende specialisten komt als we één en ander de tijd geven en gunnen alles weer als van oudst. Hoop doet een hele boel. Door een kunstcommissie zijn de gangen van het Slingeland ziekenhuis veranderd in een Museum voor Moderne Kunst. Toen ik als loopoefening Broeder Y. voorstelde onder zijn begeleiding een wandeling  door het Museum te gaan maken, ontwaar ik als ik terug kom op kamer 105 een dadaïstische actie. Ik herken mijn kamer niet meer; het bed is op een andere plek terecht gekomen. De Broeder kijkt me verbaasd aan. Nog erg verbaasder als ik hem vertel dat er een dichter in hem schuilt. “Neen ik ben verpleegkundige!” is zijn ontnuchterende antwoord en dát is mijn werk.” “We vinden dat of je langzaam vooruit gaat of met sprongen elke stap is er één.” “Dat is het teken dat je het goed doet, dat je een stap verder bent en daar zijn wij en jij natuurlijk ook wel erg blij mee.” “De vooruitzichten zijn goed.” “Pappen en nathouden.” Ik lach als ik het hem hoor zeggen. Hij kreeg gelukkig gelijk. Vorige week vrijdag werd ik ontslagen. Er volgt nog een poliklinische therapie. Oefening baart kunst.


vrijdag 9 mei 2014

Afdeling nr. 100 | Urethraplastiek


Een mooi woord voor een chirurgische piemelwerkje. Vandaag onder het mes bij de afdeling Urologie. Afdeling 100. Zie www.urologie.slingeland.nl>
Mijn door littekenweefsel vernauwde plasbuis wordt gerepareerd middels een operatie. Zie urethraplastiek


donderdag 8 mei 2014

Enghuizen herbezocht


Martin Pragt zocht het in publieksparticipatie. Langzamerhand ontstond er 'Improviserend met de omgeving' een compleet beeld.  Zie hier meer> 

woensdag 7 mei 2014

maandag 5 mei 2014

Piraterij


Vandaag werd het kunstwerk onthuld. Vooraf gegaan door een Bevrijdingsbrunch. Ondanks een negatief advies van de Kunstcommissie Oude IJsselstreek zette de wethouder van cultuur door en liet een replica vervaardigen van de Love-sculpture. Het Liefdeskunstwerk is gebaseerd op een ontwerp uit 1964 van de Amerikaanse kunstenaar Robert Indiana. Als eerste exemplaar in Nederland, maakt dit beeld op het DRU Industriepark, vanaf nu onderdeel uit van een wereldwijde keten van Love-sculpturen. Het beeld en de letters zijn tot verrassing van de kunstenaar uitgegroeid tot een wereldwijd symbool van de liefde. De kracht van het beeld schuilt in de keuze van de letters, de stapeling van de ‘LO’ op de ‘VE’, de kleurencombinatie (rood/blauw) en de kanteling van de letter ‘O’, die het kunstwerk een frivole uitstraling geeft. In plaats van onhandig en plomp straalt het nu zelfbewustzijn en zelfs humor uit….. Zoals de liefde is.


De onthulling van het kunstwerk tijdens de Bevrijdingsbrunch vormt tevens een symbolische afsluiting van de beleidsperiode “Met vuur voor Cultuur”, waar het gaat om “kunst in de openbare ruimte”. Aldus de uitnodiging die namens de kunstcommissie verstuurd zou zijn. En laat die nu van niets af weten. Hoe ik dat weet? Ik ben zelf lid van deze commissie. En sta verbaasd toe te kijken naar deze piraterij. Wellicht de laatste stunt van de 'voortvarende' demissionair wethouder van cultuur. 




Klinkplek Enghuizen | HiPP










Het was er weer druk op de klinkplek gisterenmiddag. Mooie zang en muziek van Jet Schrauwen met haar oom Peter afgewisseld met poëzie van HiPP (Louis Radstaak, Bert Scheuter en Hans Mellendijk)

zaterdag 3 mei 2014

Door Achterhoekse Ogen | Denkend aan de DRU





Denkend aan de Dru | Hans Mellendijk, de Gelderlander, 19 december 2009

Met uitzicht op een kabbelende Oude IJssel verzamelt een gemêleerd gezelschap zich in de bibliotheek van de Drufabriek. Men neemt plaats op de tribunegewijs opgestelde banken en stoelen. De eerste editie van Denkend aan de Dru offline. Een tastbare versie van de reeks die na de opening van de cultuurfabriek floreert op de weblog Drufabriek, dankzij de dierbare verhalen over het roemrijke Dru-verleden. Een orale geschiedenisblog die ik eigenlijk nog nooit eerder in een dergelijk korte tijd heb zien ontstaan. Erfgoed gedragen door het volk. Het kan. Na de officieuze officiële handeling door de toch aanwezige wethouder, presenteert columncollega Frans samen met Michel vlot de onderdelen aan elkaar. Met op de juiste momenten een klinkslag of mooie foto geprojecteerd. Een kunsthistorische verhandelingen over de betekenis van Toorop voor de Dru, persoonlijke verhalen van oude medewerkers, een discussie, … dan een primeur. Een filmpje gemaakt door Frans’ vader uit ‘63. Toen nog prinses Beatrix bleek een vooruitziende blik te hebben. Ze bracht een bezoek aan de huidige gemeente Oude IJsselstreek. We zien beelden van Varsseveld, Terborg en het bezoek aan de verboden stad in Ulft, het Drubrieksterrein, waarop we ons nu ook bevinden. Prachtig beeldrijm. Frans weet Hans Goudswaard, toen nog een jonge klerk, staatsgeheimen te ontfutselen. Smeuïg vertelt de ex-directeur over de plaatsing der toiletten die om de twintig minuten afstand her en der verstopt waren in de  rondleiding over het immense terrein. Hé, wie zie ik daar dan. Maar dat ben ikzelf. Als 12-jarig jongetje met vlaggetje zwaaiend naar de in donkerblauw robe met witte stippen geklede prinses met wit hoedje. De zaal lacht. De bijeenkomst heeft een formule gevonden die naar meer smaakt en niet alleen interessant voor alleen maar Ulftenaren. Mocht men zich bij een onderdeel vervelen. Niks aan de hand. Het uitzicht op de Oude IJssel met het fietspad en aan de horizon de dorpen Bontebrug en Silvolde geeft voldoende visueel vertier.

Even schaften. Hé, wie zit daar dan? Is dat niet Thomas Rosenboom? Na de lunch laat ik me meestromen naar de volgende activiteit. In de popzaal. Aanstormend literair talent, aan het woord, gelardeerd met gevorderde scribenten. Hé, wie zwemt daar over een kolkende Rijn? Moby Dick. “Een uitbraak van dierenliefde” concurreert als zinsnede met die ik eerdaags las in Doetinchem. Bij de Tragisch realisten: “Het einde van de wereld is zó verleden tijd”.

Dit heb ik bij mijzelven overdacht. Zo maar op 'n verloren zondagmiddag. Domweg gelukkig op de Drufabriek.

Dan word ik plotsklaps brutaal in m’n gepeins gestoord. Een camera richt zich op mij. De lokale tv-piraat vraagt me wat de Achterhoek zonder poëzie zou missen? Klap ik dicht door dit oogklepdenken? Nu opeens weet ik het antwoord: “Poëzie verslaat zacht tikkend de tijd, de wereld, het heelal!”