dinsdag 31 december 2013
Terugblik Middewinterstappen 2013
Lunch
De Buurman | Silvolde
Groot Nibbelink | Sinderen
Klik hier voor diaschouw>
SEE YOU-tours | Middewinterstappen 2013
Later deze dag meer foto's van de bijzondere 21ste Middewinterstappenwandeling die ons door het meest zomerse landschap voerde dat we ons kunnen herinneren in die 21 jaar dat we op de 30ste december wandelen; maar waarvan we wisten dat dat moment zou kunnen komen, gezien de reeds eerder voorspelde klimaatcrisis.
Bankvast
En kijk wat ik uit de brievenbus 👉 viste, het oudejaarsgeschenk van Bert Bevers en Ron Scherpenisse dat zij vervaardigden in opdracht van B0b Bakker Makelaardij Bergen op Zoom. Dank je wel voor BANKVAST 👉
De Koninck in Varsseveld
Varsseveld Offline | 27-12-13 | de 'Olde Mölle
De bollekes van De Koninck hebben Varsseveld bereikt. Heeft Varsseveld de banden met Antwerpen nauwer aangehaald?
Zie anders ook Charmantwerpen>
maandag 30 december 2013
Viltverhalen
Vrijdag 27 december 2013 | d'Olde Mölle | Otto Willemsen: 'Kearl, kearl, kearl, wat 'n kearltjen.'
zondag 29 december 2013
Morgen | Middewinterstappen 2013
Start Koffieboerdij Groot-Nibbelink, 10:30 (eventueel inschrijven voor voedzame maaltijd na afloop) plm. 15 km door een 'winters' landschap omgeving Sinderen. Organisatie: Stichting Eeuwig Erbarmen.
zaterdag 28 december 2013
Door Achterhoekse Ogen | Winter
Winter
Het jaar dertien, het was me het jaartje wel. Nu ben ik niet
bepaald een beoefenaar van de kabbalistiek. Iemand die geheime boodschappen
denkt te zien als zijn horloge stil staat op 13 over 1, de 12e
december 2013. Niets daarvan! Maar
het was wel een en al onheil de afgelopen twaalf maanden. Werkloosheid bij mijn
lief werd gelukkig afgewend, maar nog geen twee dagen later werd ik wel zelf
slachtoffer van de recessie. Mijn baan bij de provinciale organisatie voor
cultuureducatie werd om bedrijfseconomische redenen, zoals dat dan zakelijk
heet, opgeheven. De aangekondigde bezuinigingen bij de provincie kwamen nu wel
heel dicht bij de wortel. Ik troostte me met de gedachte niet het enige
slachtoffer te zijn. De crisis is immers al langer aan de gang.
In december was het dan zo ver; ’de dag die je wist dat zou
komen’ ruim de helft neemt afscheid van de organisatie. De
personeelsvereniging, waarvoor ik ooit de naam ‘Ontroerend goed’ bedacht,
organiseerde een ‘bonte avond’. Collega’s verzorgden een vijfgangendiner dat
ontregeld werd met persoonlijke artistieke uitingen. De overhandiging van een
fotoboek, dat door de knappe aanéénschakeling van gebeurtenissen een uniek
zelfportret van het bedrijf is geworden. Vooral door de terugblik op de
tentoonstellingreeks van de zogenaamde ‘Kale muren commissie’. Die regelmatig
door de jaren heen het personeel had uitgedaagd middels fotografie iets van
zichzelf te laten zien aan de wanden van onze kantoren; kunst uit
privécollecties, interieuropnames die weer werden gebruikt voor prachtige collages, vakantieherinneringen. Ook
het ultieme eind; een overhandiging
van het kleinood, een beeld van kunstenaar Erik Buijs, dat in een
beperkte oplaag was gegoten droeg bij aan het onvermijdelijke afscheid. Het gaf
zelfs een koninklijk tintje; daags erop zie ik in de krant dat zijn beelden
inmiddels ook de collectie van prinses Beatrix zijn binnen gedrongen.
Ik bedenk me dat de club een geweldige klus heeft geklaard.
Verdriet in dragelijke banen leidde. Emotie transformeerde. De kracht van kunst
liet zich weer eens zien. Wellicht iets voor andere personeelsverenigingen, om
de ‘participatiemaatschappij’ werkelijk kleur en inhoud te geven? Zie ik hier
een wenkend perspectief aan de horizon om de twee jaar naar mijn pensioengerechtige
leeftijd te overbruggen?
De euforie houdt ruim een week aan. Tot vorige week
zaterdag. Een krantebericht brengt me helemaal weer naar anno hodie. Zo’n
beetje alle projecten die de Achterhoek een beetje culturele continuïteit geven
zijn het volgende slachtoffer van het provinciale bezuinigingsmonster.
De winter is nu echt begonnen.
Hans Mellendijk, vandaag in de Gelderlander, edities Achterhoek.
Door Achterhoekse Ogen | Middewinterstappen door de tijd
Middewinterstappen door de tijd
Vandaag de jaarlijkse inspectie van het Achterhoekse landschap. Een goede gewoonte die al veertien jaar gestand doet. Een zeer uitgebreide vriendengroep komt de dertigste december op een van te voren afgesproken plek bijeen. Onder de noemer Middewinterstappen wordt er gewandeld. Telkens elk jaar door een ander wordt een vijftien kilometer lange route uitgezet, die steevast eindigt met een eenvoudige doch voedzame maaltijd. Vaak blijft het daarna nog lang onrustig in het horeca-etablissement. Ik herinner me vooral de jaren die het meest leken op de uitnodiging. Elk jaar een kleine variatie op steeds hetzelfde winterlandschap. Traditie. Het ziet ernaar uit dat dat dit jaar niet meer zal lukken. Wat een rare winter toch. En dan hoor je toch nog mensen dat het niets te maken zou hebben het broeikaseffect. Behalve dat we de winters zagen veranderen zagen we de kleine en grote veranderingen in het landschap. De terugkeer van het carbidbusschieten. Boerenschuren werden gesloopt en veranderden in grote landhuizen of karakterloze boerderettes. Dan de verpaarding van het landschap. Deze valt samen met de ontkoeing. Sinds begin jaren negentig is het aantal paarden toegenomen. Een wildgroei van springweiden, paardenbakken en stallen ontstond. Witte linten en hekjes op plaatsen waar dat een historisch gegroeid landschapsbeeld geweld aandoet, vinden sommigen. Tja. Ik meen op sommige plekken de verlama-ing, ja zelfs, de verkangeroeing te ontwaren. Zijn deze dieren beter bestand tegen de te verwachten hogere temperaturen. Struisvogelpolitiek?
Tot nu toe zijn we elke keer gestart vanaf een treinstation of bushalte. Nog nooit een Toeristisch Overstap Plaats (TOP) gebruikt of onderweg gezien. Logistiek gezien een mooi systeem. Over de hele Achterhoek is voor de toerist en de eigen bewoner een netwerk van overstappunten uitgezet. Waar allerlei nieuwe toeristische routes bij elkaar komen. Prachtig allemaal. Over de inrichting van deze overstappunten is in het novembernummer van Den Schaorpaol het kwartaalblad van het Staring Instituut een knuppel in het hoenderhok gegooid. Vormgever Loek Kemminga beschrijft in zijn rubriek Beeldspraak, waarin hij Beelden uit de Achterhoek en Liemers nader beschouwt, de sculptuur bij de zogenaamde TOP’s. Ik ben het met zijn betoog wel eens. Het komt er in het kort op neer dat de mooiste plekken van de Achterhoek er niet mooier op geworden zijn door de plaatsing van de nadrukkelijk vormgegeven TOP. Inderdaad de ruimtelijke vertaling van het idee vind ik ook niet zo gelukkig. Men heeft het begrip top iets te letterlijk genomen. Overal in het Achterhoekse landschap verschenen askegeltjes. Zwerfkeien door een kooiconstructie in een kegelvorm geduwd. Telkens denk ik aan Bretagne als ik er met mijn auto langsrij. Tja, smaken verschillen.
Wellicht
zien we vandaag de Slinge nog slingeren. Ik las voor de kerst dat de Groenlose
Slinge dat weer gaat doen. De in de vorige eeuw gekanaliseerde beken houden het
water niet vast. Waardoor er verdroging optreedt. Een meanderende vliet doet
dat niet. Een Slinge die weer slingert, hoe idyllisch. De dichter J. Jac.
Thomson schreef er in een tijd toen de beek in de atlassen topografisch bekend
stond als Slingerbeek een gedicht over. Een tinteling in mijn grote teen zegt
dat we er in het komende jaar meer over zullen horen. Een kleine revival ligt
volgens mij in het verschiet van deze in Bredevoort geboren en onterecht in de
vergetelheid geraakte poëet. Helemaal
te lezen in ‘Op de pedalen van het woord’ het boek behorende bij een van die nieuwe
toeristische routes. ‘slingerbeek//het water glijdt en glijdt onder de brug/het
is hier zacht en donker en toch speels/maar verderop wordt het deels zon en
deels/de schaduw van geboomt dat kaatst terug’ klinkt het in de eerste strofe,
het laatste eindigt met: o stille beek mij reeds gezel als kind/zoals gij
glijdt is ’t dat mijn leven gleed/door zon en schemer noem het lief noem ’t
leed/nu sta ‘k en peins en om mij is de wind.
Een
mooi gedicht voor het einde van het jaar. Voor oud en nieuw. In ieder geval ook
de beste wensen en “veel heil en zeven.”
Abonneren op:
Posts (Atom)