zondag 22 december 2013
zaterdag 21 december 2013
Door Achterhoekse Ogen | Echt namaak, alles onthecht
Echt namaak, alles onthecht
Zo rondom de Sinterklaasviering begint het. Ja, omstreeks
pakjesavond bij het lezen van de zelf geknutselde gedichten. Versjes, eigenlijk
namaakpoëzie. Ofschoon soms het niveau van een Annie M.G. Schmidt wordt
gehaald. Maar dat is dan wel een uitzondering op de regel is mijn ervaring.
Helemaal niet erg. Het gaat immers om het gebaar. Als het eeuwenoude feest
achter de rug is barst de namaakgolf pas echt goed los, zag ik op de
Kerstmarkt, alhier. Probeert men bij Sint Nicolaas nog zoveel mogelijk de mythe
te bewaren door in principe nooit twee Sinterklazen te laten ontmoeten, bij de
Kerstman is dat in het geheel niet het geval. Tig kerstmannen zag ik binnen
vijf minuten her en der rondlopen. Okay. Ik wil niet overdrijven maar tocht
zeker zes inclusief een groen exemplaar. Groen is wel het toppunt van het
moderne -vergeef me het neologisme- kerstgebeuren. Ik ken geen feest dat
energieverspilling hoger in het vaandel heeft staan. Maar zo verwonderlijk is
de namaak natuurlijk ook weer niet. Omdat de Kerstman natuurlijk een
namaak-Sinterklaas is. Daarom nemen we het blijkbaar niet zo nauw met de
tradities. De Kerstman die we hier feitelijk nog helemaal niet zo lang kennen
is de Amerikaanse versie van Sinterklaas die door Nederlandse kolonisten was
meegenomen. Santa Claus werd hij genoemd een verbastering. Deze Santa Claus
verdrong dankzij Hollywood en Coca Cola andere Europese varianten als de Duitse
Weihnachtsmann of nog ouder de Finse Joulupukki die tijdens het joelfeest een
rol speelde. In Groot-Brittannië heet hij Father Christmas, gelijk Père Noël in
Frankrijk en Papá Noel in Spanje. Onthecht van de traditie, spoeden we ons in
een zo’n onecht mogelijke wereld naar het einde toe. Ik doe er gretig aan mee.
Slingers met engelenhaar guirlanderen door de kamer die gevuld wordt met de
meest smakeloze kerstmuziek die je maar kunt voorstellen. Het is maar voor
even, gelukkig.
Wat dat betreft ging de promotiecampagne ‘Ik geef je de
Achterhoek’ van de regio Achterhoek op de vooravond van pakjesweekend helemaal
mee in de trend. Trouwens ook niet verwonderlijk want de slogan ECHT Achterhoek
was al geleend van de Hollandsche Eenheidsprijzen Maatschappij Amsterdam. Nu
pakten ze uit in een strak geregiseerde actie. Waarvoor hulde; regionale blikvangers
werden in mum van tijd ingepakt. Echt namaak, want al veel eerder, veel beter
en vele malen uitgevoerd door de inpakkunstenaar Christo. Maar ach ‘n
kleinigheid hol i-j toch. Schrijnend ook de noodtweet die ik voorbij zag
flitsen op m’n iPad: “... Met de
kerst koop ik een fles wodka, doe de gordijnen dicht en ga twee dagen Donald
Duck lezen en Duitse pornofilms kijken. Zin an!” Troosteloze sex, echt namaak.
Ja, laten we zwelgen in de plastic kerstbomen, de
kunstsneeuw, nep-champagne en namaaksterren, om in 2012 onthecht en keihard te
landen in de werkelijkheid van een nieuwe recessie. Echte feestdagen allemaal.
vrijdag 20 december 2013
donderdag 19 december 2013
Selfie of OTOFOTO
Otofoto: @ Hans Mellendijk: Bert en Hans
Of liever toch?: OTOFOTO>
woensdag 18 december 2013
dinsdag 17 december 2013
Poetry video's
Afgelopen zondag … de kerk was gesloten en het kersttoerisme vulde Bergen op Zoom. Albert Hagenaars verveelde zich weer eens. En knutselde pixel aan pixel een Poetryonvideo-site. Trots als een pauw zie ik dat ik tussen Frederico Garcia Lorca en Pier Paolo Pasolini sta, ... en hé ook HiPP-collega Louis Radstaak en Scheldevriend Bert Bevers en Frank De Vos uit Hoboken. Mooi. Nu eerst, het naast mijn schoenen lopen, afleren.
Zie: Poetry videos>
Afscheid terugblik
Foto's: Huub Claessens
Het gelegenheidsduo Judica & Hans kreeg een emotioneel en daverend applaus.
Ik droeg achtereenvolgens voor:
Hoe vliegt de tijd>
De vierde wet van Newton>
. . . , _ _ _ , . . . >
Tijd kruimelt in knabbelend keten>
Captain Beefheart 3 jaar uit de tijd
Don van Vliet vlood uit de tijd drie jaar geleden inmiddels alweer.
maandag 16 december 2013
Eigen terrein
Dat wordt nog meer genieten, de bundel van Bert Bevers kwam vorige week ook binnen.
Zie ook Eigen terrein>
Zie ook Eigen terrein>
zondag 15 december 2013
zaterdag 14 december 2013
Met Achterhoekse Ogen | Neefje van vier
Neefje van vier
‘Dat kan mijn
neefje van vier ook!’ Het is de meest gebruikte dooddoener als reactie op een
product van beeldende aard sinds Karel Appel gekscherend opperde dat hij maar
wat aan rotzooide bij het creëren van zijn werk. Kritiek van een volwassene die
het kind-zijn is verloren. Er zijn kunstenaars die het als een compliment zien.
Niet omdat zij kinderlijk werken maar omdat zij opgetogen zijn dat het
kunstwerk er zo uitziet. Dat het dat oproept; alsof een kind van vier het had
kunnen voortbrengen. Dat het werk dezelfde vanzelfsprekendheid uitstraalt;
alsof het zonder moeite onder zijn scheppende handen vandaan kwam…
Tijdens mijn krokusvakantie kom ik hier op, omdat ik nog steeds erg onder de indruk ben van wat zes beeldende kunstenaars samen met zo’n honderdvijftig Gelderse basisschoolleerlingen hebben geresteerd op de tentoonstelling “Kind en kunst III” in het Museum Henriette Polak in Zutphen.
De kunstenaar Erik
Buijs nam de confrontatie met de kinderen wel heel letterlijk. De maker van
figuratieve beelden werkt met klei. Als een grootmeester in schaak ging hij een
simultaanspel met de kinderen aan. Samen trokken ze op. Aan een lange tafel met
twintig kinderen aan de ene kant reageerde hij aan de tegenoverliggende zijde
telkens op wat de kinderen zoal uit een brok klei vormgaven. Een geboetseerde
oude man, met wandelstok, kreeg van hem een auto. Een danseres, een partner met
uitnodigende armgebaren, een pinguïn een iglo, een ruw voetbalveld een strak
vormgegeven tribune.
Maar misschien wel
de mooiste reactie aan het eind van de lange tafel. Voor een traag maar gestaag
werkende leerling die uiteindelijk toch een lompe olifantachtige fabriceerde,
heeft hij een piepkleine toegift bedacht. Maar ‘k zou zeggen: ga zelf maar
kijken. De clou verklap ik niet.
Zonder de overige
kunstenaars te kort te doen -maar vanwege de kortheid van dit stukje moet ik me
beperken - ben ik het meest onder de indruk van wat de kinderen samen met
sieraadkunstenares Petra Hartman produceerden. Ze besloten samen griezels en monsters
te maken. En waarschijnlijk moet je kunstenaar zijn om daarvoor afgetroetelde
knuffels te gebruiken. De kinderen gingen de onwaarschijnlijke combinatie
aarzelend aan. Maar gezien het resultaat overwonnen ze de gêne om knuffeldieren
te vervormen tot Blurrimonsters, Killerberen, Bloedduivels en hondsdolle
Teddies. Bij het aanschouwen kwam een jeugdherinnering bij mij naar boven. Toen
ik mijn eerste beertje aan een nader onderzoek onderwierp en hem met een schaar
opensneed en later probeerde dicht te naaien. Want had dat de ziekenhuisdokter
ook niet bij mijn moeder gedaan? En hoe zat dat ook alweer met die grote boze
wolf? De kunstenares vervolmaakte het spel door fotoportretten van de kinderen
te maken. Waarop ze –met blijkbaar veel plezier- op hun allerengst moeten
kijken. Me deze ingrediënten maakten ze uiteindelijk een groot vleermuisachtig
sieraad dat opgehangen werd in de ruimte rechts, direct bij de ingang. Het
groepsportret is uiteindelijk de ‘Nachtwacht’ van de tentoonstelling geworden.
Een lovenswaardig
initiatief van een aantal Gelderse culturele instellingen. Opeens weet je weer
waar de provincie ook voor staat. Voor Cultuur. En waarom je de weg naar de
stembus bij de provinciale verkiezingen wel wist te vinden. Al was het in mijn
geval bij volmacht vanwege de vakantie. Helaas velen namen deze moeite niet.
Controleer of u het
kind-zijn niet bent verloren. Neem de moeite en bezoek de tentoonstelling. Het kan deze maand
nog, tot vijf april.
Hans Mellendijk | Gelders Dagblad | 6 maart 1999
Abonneren op:
Posts (Atom)