Zondagclip | Shipyard | Sting

Met Achterhoekse Ogen | Neefje van vier

Neefje van vier

‘Dat kan mijn neefje van vier ook!’ Het is de meest gebruikte dooddoener als reactie op een product van beeldende aard sinds Karel Appel gekscherend opperde dat hij maar wat aan rotzooide bij het creëren van zijn werk. Kritiek van een volwassene die het kind-zijn is verloren. Er zijn kunstenaars die het als een compliment zien. Niet omdat zij kinderlijk werken maar omdat zij opgetogen zijn dat het kunstwerk er zo uitziet. Dat het dat oproept; alsof een kind van vier het had kunnen voortbrengen. Dat het werk dezelfde vanzelfsprekendheid uitstraalt; alsof het zonder moeite onder zijn scheppende handen vandaan kwam…

Tijdens mijn krokusvakantie kom ik hier op, omdat ik nog steeds erg onder de indruk ben van wat zes beeldende kunstenaars samen met zo’n honderdvijftig  Gelderse basisschoolleerlingen hebben geresteerd op de tentoonstelling “Kind en kunst III” in het Museum Henriette Polak in Zutphen.

De kunstenaar Erik Buijs nam de confrontatie met de kinderen wel heel letterlijk. De maker van figuratieve beelden werkt met klei. Als een grootmeester in schaak ging hij een simultaanspel met de kinderen aan. Samen trokken ze op. Aan een lange tafel met twintig kinderen aan de ene kant reageerde hij aan de tegenoverliggende zijde telkens op wat de kinderen zoal uit een brok klei vormgaven. Een geboetseerde oude man, met wandelstok, kreeg van hem een auto. Een danseres, een partner met uitnodigende armgebaren, een pinguïn een iglo, een ruw voetbalveld een strak vormgegeven tribune.

Maar misschien wel de mooiste reactie aan het eind van de lange tafel. Voor een traag maar gestaag werkende leerling die uiteindelijk toch een lompe olifantachtige fabriceerde, heeft hij een piepkleine toegift bedacht. Maar ‘k zou zeggen: ga zelf maar kijken. De clou verklap ik niet.

Zonder de overige kunstenaars te kort te doen -maar vanwege de kortheid van dit stukje moet ik me beperken - ben ik het meest onder de indruk van wat de kinderen samen met sieraadkunstenares Petra Hartman produceerden. Ze besloten samen griezels en monsters te maken. En waarschijnlijk moet je kunstenaar zijn om daarvoor afgetroetelde knuffels te gebruiken. De kinderen gingen de onwaarschijnlijke combinatie aarzelend aan. Maar gezien het resultaat overwonnen ze de gêne om knuffeldieren te vervormen tot Blurrimonsters, Killerberen, Bloedduivels en hondsdolle Teddies. Bij het aanschouwen kwam een jeugdherinnering bij mij naar boven. Toen ik mijn eerste beertje aan een nader onderzoek onderwierp en hem met een schaar opensneed en later probeerde dicht te naaien. Want had dat de ziekenhuisdokter ook niet bij mijn moeder gedaan? En hoe zat dat ook alweer met die grote boze wolf? De kunstenares vervolmaakte het spel door fotoportretten van de kinderen te maken. Waarop ze –met blijkbaar veel plezier- op hun allerengst moeten kijken. Me deze ingrediënten maakten ze uiteindelijk een groot vleermuisachtig sieraad dat opgehangen werd in de ruimte rechts, direct bij de ingang. Het groepsportret is uiteindelijk de ‘Nachtwacht’ van de tentoonstelling geworden.

Een lovenswaardig initiatief van een aantal Gelderse culturele instellingen. Opeens weet je weer waar de provincie ook voor staat. Voor Cultuur. En waarom je de weg naar de stembus bij de provinciale verkiezingen wel wist te vinden. Al was het in mijn geval bij volmacht vanwege de vakantie. Helaas velen namen deze moeite niet.

Controleer of u het kind-zijn niet bent verloren. Neem de moeite en bezoek de tentoonstelling. Het kan deze maand nog, tot vijf april.

Hans Mellendijk | Gelders Dagblad | 6 maart 1999

Afscheid de snapshots

Afscheid

Erik Buys 

Vandaag de laatste bladzij omslaan bij EDU-ART Vanaf 1 februari niet meer werkzaam daar vanwege bezuinigingen. Ontslag om bedrijfseconomische redenen, zoals dat dan heet. Het werk zit erop, we nemen vandaag afscheid van elkaar.

Gedeeld Verleden

dG | Staring was eerste roker>

Midweektrailer | Dokter Pulder zaait papavers | Bert Haanstra

Gedeeld Verleden

 Dames Anneke en Jennine Staring 

koor Fermata uit Zutphen

Vanmiddag in het Erfgoedcentrum Achterhoek-Liemers te Doetinchem een bijdrage geleverd aan de opening van de tentoonstelling Gedeeld Verleden: A.C.W. Staring; door o.a. voordracht van JIJ I-J>

zum könig krönen

Vanmorgen schitterende post (in een oplage van slechts 5 ex.) ontvangen uit Bergen op Zoom van vriend Ron Scherpenisse; zum könig krönen> Ron, dank je wel!
Zie ook hier: Lonneker>  

Boomengel gevlogen

De Boomengel van Jan Opdam hing in een boom te Westendorp, nu niet meer. De engel is neergestreken in Netterden, een andere uithoek van de gemeente Oude-IJsselstreek.

Fotoarchief Stichting Eeuwig Erbarmen | 1996

Huispartij Zinderend Sinderen 1996 | Da's pas mooi!>

fotografie: Willem Tannemaat e.a.

SEE YOU-tours | De Biesterbane | reis per O.V. per cassettebandje door de Achterhoek>

SEE You-tours | 4e Middewinterstappen 1996 | Varsseveld-Westendorp-Heelweg-Varsseveld>

Zondagclip | The Shadows | Apache

Kerstcadeau?

Op zoek naar een mooi kerstcadeau? >

Met Achterhoekse Ogen | Kerkpad

Kerkpad

1996. Denkend aan Holland zie ik brede Bobo's megablunderend in de kranten staan. 

Ook andere beelden zijn op het netvlies gebrand. Herinneringen van poëtischer aard. Het gebeurde op het Schoolpad te Zieuwent. Ik bezocht er in de herfst met een reisgezelschap de kunstroute ‘Beeld en landschap’ en wandelde over de kerkpaden. In een met kroos bedekte sloot dreef een ronde spiegel. Een bomenrij spiegelde zich er in. De reflectie van het water, gerepareerd door een ingreep van een beeldende kunstenares.  

Geen mooier metafoor voor het zich herstellende landschap was op dat moment denkbaar, dan dit minimale beeld. "Chemisch afval", was de reactie van de cultuurbarbaar in het koffiehuis, toen ik na de wandeling mijn vermoeide benen daar strekte. Aan het begin van de excursie verhaalde de huisarts in een smeuïg Zuwwents dialect over de nieuwe en gerestaureerde kerkpaden. Met een kachelpook als aanwijsstok over de lichtbeelden glijdend, de veranderingen aangevend, vertelde hij over de stille diplomatie in een besloten dorpsgemeenschap, het vrijwilligerswerk van boeren, burgers en buitenlui, het aftrillen en infietsen van de paden. Met als uiteindelijk resultaat een gerepareerd landschap in een gebied dat in de jaren zestig werd opgeofferd aan grootschalige ruilverkaveling. Er is een net van wandel-en fietspaden ontstaan, gecombineerd met herstel van natuurelementen, kikkerpoelen en houtwallen. Het is niet onopgemerkt gebleven, het Zieuwentse initiatief kreeg 'De Gelderse Roos', een natuurbeschermingsprijs van ‘Het Geldersch Landschap’. Omliggende gemeenten keken belangstellend toe.

In denk aan het Varsseveldse Zelhemsevoetpad, dat zich een weg slingerde vanaf het Kerkplein over de Brie naar het Vlaswinkelbos. Ik fantaseerde ooit dat daar in een stal aan de bosrand,  het kindeke Jezus werd geboren. In een tijd toen de Vivo mij middels strooifolders deed geloven dat het de lakens uitdeelde. In mijn onbetrouwbare jeugdherinnering werkte een buurjongen daar. Want hij vouwde, in een hete zomer met veel warme opstijgende luchtstromingen, grote witte lakens uit in het weiland dat aan het pad grensde. In de hoop dat daar dan een zweefvliegtuig zou gaan landen. Of cowboytje spelen midden in het haverland. De boer die ons daarna betrapte. Wat kon die hard lopen, net als het oudere schoolvriendje die mij net daarvoor wijs had gemaakt, dat het mocht. Dat sportieve gedrag heeft hij volgehouden. Hij dirigeert nu een fitnesscentrum. Er is weinig meer over van het pad. Bijna helemaal verdwenen, opgeslokt door rechtlijnige nieuwbouw. 

Sinds een aantal jaar wandel ik de dag voor de drempel tussen oud en nieuw met dezelfde reisclub het nieuwe jaar tegemoet. Dit jaar waarschijnlijk weer een route met een hoog kerkpadgehalte. Wie weet komen we er een Poggendamse ouderling integen. Dan kan het na afloop nog wel eens rumoerig worden. Wat spreekwoordelijk in de van Dale aan een tempelier wordt toegeschreven, wordt in  het nieuwe deel van het woordenboek van de Achterhoekse en Liemerse dialecten aan de Varsseveldse kerkenraad toegedicht. Dan zou het nog wel eens kunnen zijn "da'w 't vleis goed onder de pekkel holt" en "dat de oldejaorsborrel goed bi-j de wortel kump".

Hans Mellendijk, december 1996