Posts gesorteerd op relevantie tonen voor zoekopdracht kassel. Sorteren op datum Alle posts tonen
Posts gesorteerd op relevantie tonen voor zoekopdracht kassel. Sorteren op datum Alle posts tonen

donderdag 25 augustus 2022

Mels' muziekmozaïek



Ik had voor vandaag plannen om over de Autobahn naar Kassel te scheuren. Maar de hittegolf maande me tot rust. Voorlopig zit een bezoek aan Documenta 15 👉 er niet in.

zaterdag 8 september 2012

Doré revisited



In de haast voor het vertrek naar Kassel zocht ik afgelopen woensdagavond op internet naar een toepasselijke illustratie bij mijn verhaal over het werk van Jozef Kemperman. Ik zocht daarbij meer naar een overéénkomstig beeld en kwam niet uit bij zijn Bijbelprenten -al dacht ik even met Daniëls leeuwenkuil van doen te hebben- maar bij de Divina Commedia van Dante. Scheldevriend Bert Bevers maakte me er op attent toen ik vanaf mijn logeeradres Motel One de e-mailbox opende; "It’s a Gustave Doré allright, amice maar dit is natuurlijk niet een van de vele (briljante) illustraties die hij bij de Bijbel maakte, maar een gravure uit de reeks die hij vervaardigde bij Dante’s Divina Commedia (meer bepaald bij Inferno – Zesde Zang: Toen Cerberus, het grote monster, ons bemerkte, / Opende hij zijn bekken, en toonde ons zijn slagtanden; / Hij had geen lichaamsdeel, dat hij stilhield.) Fijne dag nog! Bert" Waarvoor dank.



dinsdag 12 juni 2012

Documenta 8


Beeld: © Kenneth Josephson, Polapan, 1973


Kassel, Documenta 8, zomer 1987


Gesloten als een oester.
Zelfs het licht kan niet ontsnappen.
Ik aanschouw het kunstwerk.
Pas in de donkere kamer en als dia geprojecteerd,
geeft het beeld zich dan uiteindelijk prijs. De vraagtekens gekeerd.

Dokadocument.

Weerspiegelend in de glazen panelen, oorlog met tinnen soldaten.
Het heel en het al. Binnenstebuiten, buitenstebinnen.
Zonnestelsels geven zich bloot, zoals de foto toen van jou genomen.
In mijn album in stiekem hoekje naar binnen gekeerd.
Niet voor andermansogen gezworen, gluurders geweerd.

Toen mijn muze, door het niet te doen.

Eindeloos gewacht,
nu besmuikt in herinnering gebracht.
Door het los te weken.

De douchedruppels getuigen
als vreemden in de nacht.

Oorsprong van de wereld.


Hans Mellendijk
gepubliceerd in Poëziepuntgl jaargang 5 - nummer 1 - maart 2007

dinsdag 15 augustus 2017

Lumen

Foto: © Boki Luski

Oud klasgenoot Ineke Berentschot stuurde me een link naar haar leeservaringen bij het lezen van mijn dichtbundeltje LUMEN. Lees hier meer:

leeservaringen

Lumen, Hans Mellendijkgedichtbundeltien

 

HBS

Hans en ik zaten samen op de HBS in Aalten. Zoals dat dan gaat, verlies je elkaar uit het oog. Tot ik in het Achterhoeks begon te dichten en Hans her-ontdekte.
Hij ging na de HBS naar de kunstacademie in Enschede, woonde in Amsterdam en keerde toen terug naar Varsseveld;  woont nu in de straat waar vroeger schoenwinkel Baan was, waar Alie Heezen woonde en volgens mij ook Henk Hoftijzer nou ja enzovoort. Hans kwam van het gehucht Sinderen, ik kwam van het gehucht Heelweg; Varsseveld was DE plaats waar je je kleren en je schoenen en je cadeautjes kocht, waar elke vrijdagavond markt was en in het najaar een grote dagmarkt waar we dan in de pauze van school voor een dubbeltje snoep mochten kopen. Varsseveld had een Hervormde Wilhelminaschool, een Christelijk Nationale school en nog een Openbare school. Hans zat op de Wilhelmina school; ik op de Christelijk Nationale. Maar op de HBS belandden we dan toch bij elkaar in de klas. 
Voor mijn Achterhoekse gedichten wilde ik een klankbord en dat was dus een goede gelegenheid om weer kennis te maken met Hans Mellendijk. Hij heeft me ingewijd in de ondoorgrondelijke waarheden van de SONT en de WALD spelling. Ja. Een prachtige nieuwe kennismaking. Ik noem Hans de linkse cultuurpaus van de Achterhoek, op gevaar af dat anderen zich gepasseerd voelen maar die ken ik niet, dus daar zit ik niet mee. Hans doet van alles en hij dicht ook.

 

Lumen

De bundel bevat gedichten die ik prachtig vind en gedichten waar ik helemaal niks mee heb. Talige gedichten zoals de 'Zienderogen' reeks zijn niet aan mij besteed. Het Instituut voor Praktische Poëzie dat (die) er soms met de haren bijgesleept wordt, kan mij ook niet bekoren. Maar verder geen geneul. Prachtige gedichten die de verbaasde verwonderde blik van - tja - een soortement 'anderskijkende' verwoorden. Het begint al gelijk met het bijna wiskundige lx. Van deze poëzie houd ik.scheeftien
onderweg naar een aanknopingspunt
teveel in de men zitten
kouw en aardt het wit
geëindigd op een helderheidsgraad

okay, nog 1 neul opmerking: laat je jouw volgende bundel in een groter lettertype drukken? We zijn geen twintig meer Hans.

In de schaduw van de stilte moet iets met de hervormd opgevoede Hans te maken hebben. Spiegel. Schaduw van de stilte. En wat je allemaal ziet. Water wordt wijn, brood breekt oneindig, blinden zien, doven horen spreken, roergangers gaan over meren, vrede geeft kansen in een hotelbed, is er teloorgang in eigen ontplooien (geeft niet Hans, zolang je deze gedichten maakt), is er alweer een nacht voorbij, gulpen stromen gulzig uit rotsen, flakkeren vurige tongen, zag ik daar de pinksterbloemen. Zag ik een keer. Zag ik al meer. Raadselachtig gedicht. Ontregelend. Mooi zo.

Op bladzijde 7, gedicht over Documenta 8,  zomer 1987 over het wonder van de doka, het ontwikkelen van een filmrolletje. Oorsprong van de wereld als je dan het beeld ziet. Niet alleen van het kunstwerk van Niek Kemps, maar ook: Zonnestelsels geven zich bloot, zoals de foto toen van jou genomen. In mijn album in stiekem hoekje naar binnen gekeerd. Niet voor andermansogen gezworen, gluurders geweerd. Toen mijn muze, door het niet te doen. Prettig aardse Hans daar ook in Kassel, kunst gaat natuurlijk boven alles, maar niet heus. 

Van talige gedichten houd ik niet. Symmetriedwang levert een prachtig gedicht op waarin we tevens een inkijk krijgen in het dagritme van onze dichter. Tijd dijt. Om 7:07 begint de dag, om 10:01 is er koffie, om 16:16 blijkbaar soep en na grimlachtijd, staande tijd, verticaliteit is er om 21:15 (op de bank?) liggende tijd, horizontaliteit. Hoe dan ook, de tijd dijt via 23:23 en 23:32 en 24:24 en 24:42 (gaat deze dichter nog een keer naar bed?), ja, want om 3:33 in de nacht schrikt hij wakker. Schoonheid van cijfermateriaal, I agree. Mooi.

Grafeen bindt Hans en mij, hij had een gedicht gemaakt over de Nobelprijs aan Geim en Novoselov. Ik had de - zeg maar rustig derde Nobelprijswinnaar die hier eigenlijk bij hoorde, Katsnelson, mogen interviewen over de bron signeren25van zijn wetenschap, geloof en dichterschap - en toen de Nobelprijs bekend werd las ik in een krant dat de hele universiteit Nijmegen op gebak werd getrakteerd en ik als Nijmeegse en als voormalig bakker dacht: welke bakker krijgt dit hoe voor elkaar om de hele universiteit van een gebakje te voorzien? - enfin. Prachtig gedicht over potlood en plakband en hoe je tenslotte de essentie overhoudt, ondeelbaar, keihard, grafeen. Hans wil ook wel zo klip en klaar dichten. Gelukt op bladzijde 16. 

Vormzand, zolderkolder en kelderhelder sla ik weer over om uit te komen bij het prachtige Sputnik. De huidige jeugd snapt hier natuurlijk niks van, maar vroeger hadden wij alleen maar ranja op zondag. Maar ineens op een verjaardag bij Ineke Groeneveld, import in Varsseveld, kregen we spoetnik, limonadegazeuse met koffiemelk. Plusminus 1963 moet dat geweest zijn. Oef. Volgens de dichter ging er ook een eetlepel suiker bij. 

De bewogen tekeningen, laatste gedicht op bladzijde 28. Ja, dat zag ik bij de Kunstwandelroute 2016, Hummelo als gedicht bij de installatie van Thea Zweerink. Ik was daar met Narda en Jaap. Narda koos hen als nummer 1, ik koos destijds de felle doeken die tussen de bomen hingen met de Japanse tekens. 

lopen in aarzelende tred
steun voorzichtig op rechtervoet
de draai

sluit aan
dansend door het bos lopen en
rennend langs de hoge bomen
alles

golft voel
de rilling door beweging
voel de trilling van het bos

energie
oerknal

 

Lumen, de titel

Lumen is een maat voor de totale hoeveelheid zichtbaar licht die een lichtbron in alle richtingen uitstraalt. Het symbool is lm. 
Lumen is ook het woord voor een deel - drie delen -  van een spoelkatheter.
L
umen zou ook zomaar een Achterhoeks woord kunnen zijn, luuu men, luimen, (achterdochtig) kijken, loeren?
Lumen en lux, twee eenheidsmaten voor licht. Het ene wat uit de lichtbron komt. Het andere wat op een bepaalde plek valt. Ja, dat zal de betekenis van de titel zijn. Lm en Lx. Klopt gelijk het eerste gedicht. Lumen, lux en candela als poezie op internet. Kijk (:) , in dit verband had Hans een vooruitziende blik met het signeren van mijn exemplaar van zijn boek. 

 

 

 



donderdag 25 augustus 2022

Claes Oldenburg in Kassel



Geen bezoek aan de Documenta 15 👉 Maar gelukkig zijn alle edities nog virtueel te bezoeken. De laatste die ik bezocht was samen met Louis Radstaak 👉 De dertiende editie, inmiddels al weer tien jaar geleden. Hoe vloog de tijd ook al weer? 👉





donderdag 1 maart 2012

Reuzengebergte


De kogel is door de kerk we hebben onze keuze gemaakt. Rik geraden uit: 'Laten we dit jaar maar thuis blijven', 'Tocht naar de overkant: Groot Brittanië?' 'Of naar Denemarken,  oh nee dan maar Ameland.' 'Is er dit jaar ook geen Documenta, ... een route langs Kassel?' 'Hé, daar is nog plek op een camping in Tjechië.' 'Noord Bohemen.' 'Reuzengebergte.' 'Tussen Dresden en Praag.' 'Jaaah, ... laten we dat maar doen!'

woensdag 23 september 2015

Dichterbij de herfst | Estafette 03




Estafette 03 | MV>BS>HM>JW>LR

Alleen de kauwen | Margót Veldhuizen


Regen brengt mij terug naar gisteren
toen sloeg donder in mijn oren
flitste bliksem over de weg
was niemand onzichtbaar.

Er was een vrouw, zij vluchtte weg
er liep een jongen met rood-witte stok
er waren kauwen op het gazon.

Het struikelen was begonnen maar ik wist het niet.

Mijn vingers haakten in de wortels
mijn mond vol aarde riep jouw naam
alleen de kauwen kwamen dichterbij.

Die vogels met hun strakke grijze koppen
tikten met hun snavels op mijn hoofd
krasten in mijn oren, spraken over liefde.

Nu tel ik met schorre stem mijn zegeningen.


Verwandlung | Bert Scheuter

Gisteren was het nog zomer
ik schreef met gele letters
zonlicht in het poederzand
en kon het even lezen.

Toen waren er de mussen die
mijn letters vluchtig lazen en
de zomer met vederbuikjes
licht fluisterend verwisten.

Ik ben de inhoud kwijtgeraakt.

Vandaag kras ik met een tak
de boomkruinen boven mij
als kalligrafisch haakpatroon
in de spiegels van het pad.

Geen woorden maar beloften
van tekens tot een tekening
die even aan mijn ogen raken
tot ik minnend in die spiegel stap.

Ik verzegel het onwisbaar beeld.


16/18 september 2015



Kassel, Documenta 8, zomer 1987

Gesloten als een oester.
Zelfs het licht kan niet ontsnappen.
Ik aanschouw het kunstwerk.
Pas in de donkere kamer en als dia geprojecteerd,
geeft het beeld zich dan uiteindelijk prijs. De vraagtekens gekeerd.

Dokadocument.

Weerspiegelend in de glazen panelen, oorlog met tinnen soldaten.
Het heel en het al. Binnenstebuiten, buitenstebinnen.
Zonnestelsels geven zich bloot, zoals de foto toen van jou genomen.
In mijn album in stiekem hoekje naar binnen gekeerd.
Niet voor andermansogen gezworen, gluurders geweerd.

Toen mijn muze, door het niet te doen.

Eindeloos gewacht,
nu besmuikt in herinnering gebracht.
Door het los te weken.

De douchedruppels getuigen
als vreemden in de nacht.

Oorsprong van de wereld.


Oersprong  | Jack Weijkamp


Wanneer de uitgebeende bomen
als vogelverschrikkers waken
over het zwarte land
de adem tot wasem
krast de ijsvinger het raam

spring


stribbelende benen roepen:

dit is niet het springseizoen
ga bij de kachel zitten
en
zamel krachten
tot het licht de zaden kiemt

kom spring naar de oorsprong
een danser weet niet waar hij landt
spring!

Daar waar de wakende kale bomen
het zwarte land wit zien worden
waagt hij een oersprong
een danser weet niet of hij landt

IJsvogel | Louis Radstaak

hongerig zit ik op een tak
te kijken naar de pret op het ijs
waar mannen glijden met hun muze
of zwieren met hun moeder maar
'daar worden ze voor behandeld'

huisvaders worden waaghalzen
verdwijnen spoorloos in een wak
om op te duiken als treurig nieuws

'SCHAATSER ZIET AUTO ONDER HET IJS'
al zeven jaar is de Lelijke Eend vermist
het is een roestige amphibie geworden

marathonschaatsers gaan diep
over het bevroren oppervlak
ze houden elkaar in de gaten

de winnaar strekt zijn rechterbeen
het eerst over de finishlijn heen
glijdt daarna op zijn knieën in extase

hij kan niet meer stuk, al is hij 'kapot'
hij was niet zo dom om 'gezien' te worden
door voortijdig te demarreren

journalisten snellen toe en stellen vragen
als: "Wat ging er door je heen?"
het antwoord is een prozaïsch hijgen

ze noemen onze soort 'ijsvogel'
vanwege de metaalachtige glans
naar het Duitse woord 'Eisen'

soms breken we onze nek
bij het duiken naar vis
in water dat bevroren is

hongerig zit ik op een tak
te kijken naar de pret op het ijs
waar mensen broze botten breken
in naam van de firma Nooitgedagt
achter mij aan de horizon in IJlst.