Posts gesorteerd op relevantie tonen voor zoekopdracht u bevindt zich hier. Sorteren op datum Alle posts tonen
Posts gesorteerd op relevantie tonen voor zoekopdracht u bevindt zich hier. Sorteren op datum Alle posts tonen
maandag 10 februari 2014
zaterdag 13 april 2013
Uit de oude doos | Vergezichten
Vergezichten
Op de herfstige zondagmiddag, een droog moment tussen de regenbuien door, bevind ik me in een select gezelschap dat ter voorbereiding van een beeld- en poëzieproject tussen Pasen en Pinksteren de route verkent op landgoed Enghuizen. Beeldende kunstenaars van Het Web en dichters van De Omsmeders herhalen hun samenwerking van voorjaar 2010, maar dan anders en intensiever. Hoe, dat blijft nog even een verrassing. In ieder geval dienen we plekken uit te zoeken waarmee we iets gaan doen.
Als een kwart van de route gewandeld is, blijft een groepje op een knooppunt van paden en beken staan. Aandachtig wordt gekeken, naar het bruggetje waar men net overheen was gelopen, maar dat nu in ander perspectief een vergezicht openbaart. Hé, is dat niet een spoorbrug? Ik dagdroom stoom, zie een rookpluim. Een trein dendert over het spoor, hoor in de verte ‘Tuuuut, tuuuuuuut …. ‘ Lou ziet de eerste gietijzeren brug voor zich: ‘Coalbrokedale, Wales’. Pieter doet met ‘Kadeng, kadeng’ ook een boon in de pot. ‘Neen, … dat is gejat. Dat is van Guus Meeuwis’, rinkelt Willem een duit in het zakje. De verbeelding kent vele varianten. Ik hoef me er verder niet druk over te maken. De plek blijkt al vergeven. Albert maakt voor de zekerheid toch maar een foto. Het gezelschap loopt gestaag door, af en toe baggerend door de modder. Er vormen zich koppels. Ideeën, adressen worden uitgewisseld. Aan het eind van de middag filosofeer ik in de Krent bij een streekeigen Bockbiertje uit Rha met Lou en Albert over expositievormen. We proosten op de muze, dat ze ons volgend jaar goed gestemd zal zijn.
Met Albert rij ik binnendoor via de Heidenhoek terug naar huis. Langs de Halsche vloed, het Boelekeerlspad. We komen te praten over de verrassende lezing ‘U bevindt zich hier’ die we beide live misten maar dat in maart wel via het wereld wijde web tot ons kwam. Het plan Radix. En besef de parallellen met het gesprek in De Krent. Radix, het beleidsplan voor de ontwikkeling van hedendaagse kunst in relatie tot het landschap. Paul van der Lee, denker van beroep, beschrijft daarin dat het goed zou zijn om een bepaald deel van de Achterhoek te bestemmen voor worteling van hedendaagse kunst. De rede waarin hij dit bepleit is hier niet samen te vatten. Daarmee zou ik de met beelden verluchtigde presentatie tekort doen. Ik dien u indien u geïnteresseerd bent te verwijzen naar een webstee: www.planradix In aanbouw maar je kunt er het plan lezen. Een pracht verhaal dat start met de Big Bang en dat na vele filosofische omzwervingen landt in de teruggevonden Hof van Eden. Een denklandschap. Het Boelekeerlspad, de nieuwe natuur nabij Zelhem. Vandaar dat ik uitkwam op dit vergezicht. In december verschijnt het eerste nummer van Landinwaarts. Het tijdschrift dat op organische wijze verslag wil doen van Radix. Rustig groeiend los van hype en doel. Leve de cultuur de zuurstof voor onze ziel.
Hans Mellendijk, de Gelderlander, 3 november 2010
zaterdag 7 april 2012
Uit de oude doos | Vergezichten
Vergezichten
Op de herfstige zondagmiddag, een droog moment tussen de
regenbuien door, bevind ik me in een select gezelschap dat ter voorbereiding
van een beeld- en poëzieproject tussen Pasen en Pinksteren de route verkent op
landgoed Enghuizen. Beeldende kunstenaars van Het Web en dichters van De
Omsmeders herhalen hun samenwerking van voorjaar 2010, maar dan anders en
intensiever. Hoe, dat blijft nog even een verrassing. In ieder geval dienen we
plekken uit te zoeken waarmee we iets gaan doen.
Met Albert rij ik binnendoor via de Heidenhoek terug naar
huis. Langs de Halsche vloed, het Boelekeerlspad. We komen te praten over de verrassende
lezing ‘U bevindt zich hier’ die
we beide live misten maar dat in maart wel via het wereld wijde web tot ons
kwam. Het plan Radix. En besef de parallellen met het gesprek in De Krent.
Radix, het beleidsplan voor de ontwikkeling van hedendaagse kunst in relatie
tot het landschap. Paul van der Lee, denker van beroep, beschrijft daarin dat
het goed zou zijn om een bepaald deel van de Achterhoek te bestemmen voor
worteling van hedendaagse kunst. De rede waarin hij dit bepleit is hier niet
samen te vatten. Daarmee zou ik de met beelden verluchtigde presentatie tekort
doen. Ik dien u indien u geïnteresseerd bent te verwijzen naar een webstee: www.planradix.nl. In aanbouw maar je kunt er
het plan lezen. Een pracht verhaal dat start met de Big Bang en dat na vele
filosofische omzwervingen landt in de teruggevonden Hof van Eden. Een
denklandschap. Het Boelekeerlspad, de nieuwe natuur nabij Zelhem. Vandaar dat
ik uitkwam op dit vergezicht. In december verschijnt het eerste nummer van
Landinwaarts. Het tijdschrift dat op organische wijze verslag wil doen van
Radix. Rustig groeiend los van hype en doel. Leve de cultuur de zuurstof voor
onze ziel.
Hans Mellendijk | de Gelderlander, edities Achterhoek, 13 november 2010
vrijdag 31 augustus 2018
woensdag 11 september 2019
U bevindt zich hier
Uitzicht
M’n lief en ik hebben net de
Belvedère, de uitzichttoren in het Arnhemse Sonsbeek, beklommen en
genieten van de weidse blik. In de verte herkennen we aan de Martinitoren,
Doesburg. Rechts aan de einder ligt Montferland. Ergens daartussen traceren we
ons geboortedorp. Dan draai ik me om en kijk richting centrum
stad. Vanmorgen hadden we hetzelfde uitzicht in maquettevorm in een
grafkelder van de Eusebiuskerk, de binnenstad uitgevoerd in kaarsenvet. De
gebouwen als brandende kaarsjes. Een offerbeeld voor een stad die de
oorlog maar niet kan vergeten. Een devoot hoogtepunt van Locus Focus. Ik bezoek het kunstspektakel voor de
tweede keer.
Opnieuw m’n plaats bepalen ... De zwarte
spelden in het park die met hun reusachtige knoppen tegen de ranke
naar de hemel groeiende bomen leken te rusten, blijken -nu ik beter
kijk- met ijzerdraadjes aan de stammen bevestigd. Tweederangs
etaleurswerk. Het kan verkeren. Teleurgesteld vervolgen we de
beeldenroute in het magnifieke park op deze miezerige middag. Aan het eind
van de wandeling bekijk ik opnieuw het kunstobject dat vanwege
vandalenstreken werd aangepast. Het is geen
verbetering. Oorspronkelijk een uiterst onschuldig werkstuk. Een
ijscowagen met een aan- en uit knipperende afwisselend neon boodschap:
Ice-Cream/Nice Dream. Een kinderlijke treurmars weerklonk uit het bestelbusje
dat op het water leek te drijven. Uitgegleden op het ijs. Het werd om
onbegrijpelijke redenen regelmatig mikpunt van vernielzucht. Door de
kunstenaar is het nu letterlijk veranderd in een doelwit. Het publiek wordt
uitgenodigd het te stenigen. Geef de beesten te eten! Mijn hart versteent
om zoveel onbegrip, van zowel kunstenaar als publiek. Het klopt echter al
weer als ik voorbij de grote waterval twee jongetjes ijs zie verkopen. Ze
hebben een toonbank van zwerfhout getimmerd en daarop het ijsjesembleem dat
de ijscokar sierde, nageschilderd. Prompt komt de zon weer vanachter de
wolken te voorschijn. Ik trakteer onszelf op drie ijsbolletjes. De
opbrengst is voor een milieuvriendelijk project, aldus de vroegwijze
ondernemers. Het groene doel behelst de aanschaf van een radiografisch
bestuurd zweefvliegtuig.
Als we in de namiddag uit de bus van
lijn 20 stappen om terug te reizen naar de Achterhoek zie ik op het, in de
steigers staande, stationsplein een bord dat ogenschijnlijk tot vandalisme
uitnodigt: “Hier wordt vakkundig gesloopt door Van Dalen”.
De werkelijkheid is soms lachwekkender dan een tweederangs cabaretier
kan bedenken. Een maand later op het werk vertel ik in de middagpauze de
anekdote aan een Arnhemse collega. Ze glimlacht. Na vijven rij ik fluitend
onder het ietwat vermoeid groene lover van de Slangenburg naar
mijn woonstee. Eerst toch maar even langs m’n staminee voor een bakkie
leut en het laatste nieuws. De televisie staat aan. Het voetbal is nu toch nog
niet begonnen? De uitbater van ’t Veertje geeft me nauwelijks de kans de
leestafel te bereiken.“Hei’j ’t al geheurd wat d’r is gebeurd?” Ik knik
nietsvermoedend van nee. “D’r bunt leu die bliekbaor ’n ontzettende hekkel
an Amerika hebt. Hoe is’t toch meuglijk?” Dan zie ik de ravage aan.
Traag dringt de catastrofe tot me door. De Twin Towers, ooit genoot ik daar van het uitzicht op de ‘vrije
wereld’ en nu doelwit in een onwerkelijke film. Een slecht James Bond
scenario. Geheimagent 007 zou het op het laatste moment hebben verijdeld. Alle
vergelijkingen lopen mank. Troostend
flitsen de brandende kaarsen in de catacomben van de Eusebiuskerk aan
mijn netvlies voorbij. Ik drink onthutst de koffie op, reken af en snel
naar huis. In ongeloof blijf ik met een wederom versteend hart de hele avond
verbijsterd aan de treurbuis gekluisterd. Langzaam maar zeker vormt zich
het inzicht dat het uitzicht op een verdraagzamere wereld rampzalig is
gesloopt.
| de Gelderlander | editie Achterhoek | 22 september 2001
Opgenomen in Het Daghet tussen de coulissen | Hans Mellendijk | columns | 1996 - 2017 | afdeling Het daghet | bladzijde 119-121 | Te koop bij Uitgeverij Fagus, IJzerlo 2018⇲
maandag 1 oktober 2018
U bevindt zich hier
donderdag 8 augustus 2013
zondag 20 januari 2019
U bevindt zich hier
Gisteren met mijn lief mijn vrijreizen-dag verzilverd, met een treinreis naar er-gaat-niets boven-Groningen om daar het onvolprezen GRONINGER MUSEUM⇲ te bezoeken voor de overzichtstentoonstelling van team CHIHULY. De kunstenaar die me eigenlijk pas een 1,5 jaar geleden is opgevallen zonder zijn naam te kennen. Onder andere op Schiphol⇲
Opmerkelijk dat de expo wonderwel aansloot bij mijn bezoek aan Soft? vorige week in Antwerpen. Dale Chihuly⇲ haalt zijn inspiratie uit de kleurrijke patronen – uit de Amerikaanse-Indiaanse kunst – de dekens van het merk Pendleton Woolen Mills⇲
donderdag 30 augustus 2018
U bevindt zich hier
Ik ging eergisteren naar Mokum om de Metro te zien. Om de Noord/Zuid-lijn te bereizen En kwam met indrukwekkende beelden terug. Voorlopig hier een fotoverslag⇲
donderdag 10 januari 2013
U bevindt zich hier | ArtEZ | AKI
Tetem II | Roombeek | Enschede
Mijn oude academie de AKI (niet de afkorting voor Automatische Knipperlicht Installatie) is voor de vierde maal in haar geschiedenis verhuisd en haar geuzennaam AKI (Akademie voor Kunst en Industrie> aki academie voor beeldende kunst) is gesneuveld. Ze is definitief een onderdeel van het grote inter-provinciale ArtEZ> geworden. De tijden veranderen. Op Facebook ontspon op de valreep van vorig jaar een discussie over het logo. René Damen "Je bent op zoek naar een bedrijf/gebouw en je bevindt je op een of andere B-weg, je ziet een parkeerhaven met een kaartje en een pijl. De pijl geeft alleen aan waar je bent en daar wil je zo snel mogelijk weg, toch? Ze snappen er ook niets van ergens..." 
Na de Kerstvakantie bleef de onvrede in Enschede niet onopmerkzaam.
zondag 5 oktober 2014
donderdag 1 augustus 2013
donderdag 11 september 2014
dinsdag 26 juli 2016
dinsdag 8 januari 2013
donderdag 24 maart 2016
vrijdag 24 oktober 2014
donderdag 27 november 2014
donderdag 16 juni 2016
zaterdag 15 november 2014
Abonneren op:
Posts (Atom)