Eergisteren met HiPP-collega Louis Radstaak naar Museum De Fundatie te Zwolle geweest. Een reis met hindernissen. Te Raalte -dat ik me nog herinnerde als de zeer katholieke poort van Salland en dat me ooit de eerste betaalde baan na de kunstacademie opleverde als kunstzinnig vormingswerker (niet via het kruis) bij het VJV(Vormingswerk Jong Volwassenen) maar dit terzijde- knapte de distributiesnaar van mijn bolide. Weg de stuurbekrachtiging. Rode vervaarlijk knipperende lampjes; accu-alarm. De lucht van verbrand rubber bedwelmt mijn reukorgaan. Een haperende airco in de tropische hitte van het moment. Ppfffffffhhhelp! Uren later -ondanks snelle hulp van vriendelijke Wegenwachter en vakkundige en gastvrije behulpzaamheid van autobedrijf Kleinlangevelsloo in het buitengebied van Mariënheem- met spiksplinternieuwe snaar de weg kunnen vervolgen. Maar ondanks dat dus, toch pas een half uur voor sluitingstijd het museum binnen kunnen dringen. 'Waarom geen tropenrooster? 'sMiddags siësta maar dan wel 's avonds open', verzuchtte ik tegen toevallig passant Abram de Swaan> die ons vriendelijk lachend aankeek. Enfin de borduursels van Rob Scholte in snelvaarttrein kunnen aanschouwen en het was de verre reis waard. Wat een omgekeerde schoonheid heeft hij vakkundig gerangschikt. Soms bijna plastiek. Bijna reliëfs die achter- voorkanten van Da Vinci's- Scholte's laatste avondmaal. Geweldige installatie door het hele museum heen geslingerd, maar vooral in de twee bovenste zalen van het ei of wolk zoals anderen het noemen. Aanbevelingswaardig. Gelukkig is de catalogus er nog en kan ik er eventueel nog tot 18 september a.s. terecht om dan ook de Wilden te bestuderen. En dan ook daarna de Duitse Nieuwe Wilden te gaan zien in het Groninger Museum. Rob Scholte leverde als generatiegenoot en representant van deze stroming in de Nederlandse kunst met zijn borduurwerken het meest uitgesproken commentaar op deze beide tentoonstellingen van wilde schilderkunst.
Gefilmd door Hermi Hartjes | Met o.a. "Dat ben ik, o dat ben jij"- scéne. | Junior wordt vandaag 16 en taalt nog niet naar brommers of er naar willen kijken, wel naar nieuwe aardachtige planeten en wiskundige problemen waar honderden geen brood van lusten.
The original 1962 debut version, from the out-of-print "The Whistler & His Guitar" with Arnold Fishkind (b), Sol Gubin or Don Lamond (d), Toots Thielemans (gtr & whistling), Dick Hyman (org).
Toots Thielemans> debuteerde in 1962 als gitarist en kunstfluiter. Leerde de mondharmonica al eerder bespelen ter bestrijding van zijn astma. De uitvinder van 'niks-aan-de-hand-muziek' koos vandaag, deze typische druilerige Toots-dag, uit om te sterven. Rust in vrede Toots! Merci voor jouw ontroerende melancholische chromatische klanken.
1999 | Toots Thielemans and Stevie Wonder, Stockholm (Sweden)
Polar Prize Music Award.
Gösta Rundqvist Piano, Markus Wickström Bass and Johan Löfcrantz Drums.
5e lied van 'Hondert Punten' (1997 Oetstar Rekkers). Opgenomen in de woonkamer van Meindert Talma in de zomer van 1996. Orgel, piano (Yamaha Electone), zang, tekst en melodie: Meindert Talma Krakende stoel en productie: Kees de Vries.
In Groningen is bij Uitgeverij Passage dan eindelijk de Grote, Dikke Hobbyrock Encyclopedie, deel 1: ABC; Handboek voor de Allrounddenker gepresenteerd met o.a.