La Mathilde schittert in alle toonaarden

Gisterenmiddag in het BorcHuus het Kulturhus van Varsseveld een schitterend concert bijgewoond van Mathilde Santing>. Ze bracht samen met pianist Marcus Olgers en gitarist Bastiaan Mulder het programma Both Sides Now. Het levenswerk en -verhaal van Joni Mitchell>, werd tussendoor sober verteld. En o zo schitterend ingetogen uitgevoerd en in een tonenbereik die Joni vermoed ik nooit zal kunnen evenaren. Zeker nu niet meer. Ik meende even uit Mathilde haar mond een toongenerator te horen, die van heel laag naar heel hoog en dan weer omlaag een song afsloot. Het heeft me in ieder geval met de neus op de feiten gedrukt dat ik een gat heb te dichten in mijn muziekverzameling. Ook opmerkelijk dat de geschiedenis zich herhaalt. Ooit het zal in 1982 geweest zijn kreeg ik Santing's eerste werk via een abonnement als kunstminnend lid van De Enschedese School> via de deurmat (Moderne Kunst per PTT) toegediend. Gisteren nam ik een aandeel in haar nog op te nemen cd met werk van Joni. De platenindustrie zit in een crisis, La Mathilde bedelde na afloop op charmante wijze het geld bijeen voor haar project Both Sides Now. Tsja, de tijden zijn veranderd. Zie ook Idiot-records>

Voor de liefhebbers: hier> wat foto's op Picasa (van René Arentsen en van ondergetekende).

Ondertussen in Arnhem

Expositie Cultuurmij Oost

Cultuurmij Oost exposeert recente werken van Roos Meerman en Thijs Linssen

Adres: Cultuurmij Oost, Vossenstraat 6, 6811 JL Arnhem

 t/m 31 maart tijdens kantooruren van 9.00 - 17.00 uur

Roos Meerman exposeert:

Aera Fabrica - Studio Roos Meerman

‘In Aera Fabrica gebruik ik warmte en lucht om 3D-geprinte vormen op te blazen. Het is een onderzoek naar het gebruik van de 3D printer als maker van een halffabricaat in plaats van een eindproduct. Op het moment ben ik bezig met het zoeken naar een geschikte toepassing voor deze nieuwe techniek’. Dit project won de Hendrik Valk prijs 2014, de New Material Fellow en de Ontwerp + Innovatie Prijs Gelderland.

Canorgraphy - Studio Roos Meerman

‘Met het project Canorgraphy maak ik door middel van de geluidsgolven die geproduceerd worden door speakers, het onzichtbare fenomeen geluid visueel door op verschillende manieren patronen te maken op papier en textiel. De tekening is een resultaat van ritme, vibraties en zwaartekracht’.

http://www.roosmeerman.com

Thijs Linssen exposeert werken uit de series ‘Going Nowhere’, ‘Blue Wonders’ en ‘Anoniem’

Mijn interesse gaat uit naar het punt waar onze realiteit en onze verbeelding elkaar raken. Bijvoorbeeld een moment uit een behind the scenes documentaire waarin uitgelegd wordt waaruit een filmshot is opgebouwd. Dit is een voorbeeld van een punt waar werkelijkheid en fictie zodanig in elkaar overlopen dat zij beiden hun intrinsieke waarde verliezen. http://www.thijslinssen.com

Zowel Roos als Thijs zijn naast hun werk als uitvoerend kunstenaar ook docent in Rozet DigiLab voor jongeren en volwassenen, een initiatief van Kunstbedrijf Arnhem.

www.kunstbedrijfarnhem.nl/cursussen (zoek op DigiLab)

Roos Meerman werkt daarnaast vanuit haar kunstenaarschap voor KUNSTwerkt, een initiatief  van Cultuurmij Oost, voor een bedrijf in een traject voor productinnovatie. http://www.cultuurmijoost.nl/projecten/kunstwerkt

Roos en Thijs zijn beiden bij Artez Arnhem afgestudeerd.

Over Cultuurmij Oost

Cultuurmij Oost verbindt kennis over kunst en cultuureducatie met onderwijs, overheden, cultuurorganisaties, welzijnssector en bedrijven. Cultuurmij Oost verbindt, door te delen, te
inspireren en te innoveren. Het expertisecentrum versterkt de relatie cultuur en samenleving.
Mét cultuur kom je verder.

Zondagochtendclip | Mathilde Santing | God's Song [Randy Newman]

Mathilde Santing vanmiddag in BorcHuus te Varsseveld>

Column | Hans Mellendijk | Het heerst

Het heerst | Hans Mellendijk, de Gelderlander, edities Achterhoek, 4 februari 2016.

De poëzie is overal! Dat laat de webstee, die ik in de Poëzieweek voorbij zie komen, weten. Een initiatief van Canvas. De Vlaamse tv-zender lokt mij de grens over naar het Depot van Gevonden Gedichten. Als je er maar oog voor hebt ligt de poëzie gelijk de humor op straat. Het is de Barbarberschool; het literaire tijdschrift dat in de jaren zestig het realisme terug bracht in de letteren. Poëzie als een vergrootglas op de alledaagse werkelijkheid. Barbarber dat ik vaak in een vlaag van woordblindheid als rabarber las. Het woord dat snel achterelkaar gezegd in hoorspel het geluid van pratende mensen immiteert. Zoals ‘Say Cheese’ de fotograaf helpt als hij een glimlach bij zijn slachtoffer wil bewerkstelligen. Pure poëzie.

Opeens lees ik de krant anders. Ik onderstreep opvallende woorden. Het begint met het dwingende verzoek op de de voorpagina bij de roze reporters van de Giro. Hier wat tekst voor deze ankeiler. Pepperonipolitiek, mensenmensen, puur omdat het straf stafrijmt, volgen.

Slordig lees ik: Vermiste Ufo mogelijk gezien De Unidentified Flying Object, blijkt bij nader inzien prozaïsch een vermiste bejaarde te zijn, luisterend naar de naam Uffo. Poëzie schrijft koortsig zichzelf, het heerst nog dagen. Candlelightverse in; Het profiel is de spiegel van mijn zijn. Ik hoor het uit een ver verleden Jan van Veen zanikzeurend voordragen.

In de Kilderse veurgläöjoptocht het raadselachtige rente pet, varkens vet. Dubbelzinnigheid in Scheiden is geen zak aan. Mijn hoofd komt zondag in de namiddag weer tot rust in het Literaire café Bredevoort. In De Koppelkerk declameert de jonge hond Maarten Buser uit zijn bundel Club Brancuzzi. De titel is ook een ongelukje dat goed heeft uitgepakt. Brâncuși werd verkeerd gespeld en had iets van een jacuzzi in zich. Thuis gekomen laaf ik me aan het verse werk. Gedichten om ook na het kunstmatige van zo’n week te blijven lezen.

Ondertussen in Ulft | Bij BREEKijzer | DRU Industriepark | Ulft

Anton en Emeke | 60x80 | Monotype

Expositiewerkgroep van Kunstenaarscollectief BREEKijzer presenteert in de Giethal van ICER op het DRU-Industriepark te Ulft: Ontmoetingen | beeldend werk door Emeke Buitelaar

Het thema van de expositie is ontmoeting. In 1993 ontmoette Emeke Buitelaar de beeldend kunstenaar  Anton Heyboer. Ze vertelt er nu over: “Ik mocht samen met hem schilderen, spelen, lachen en onze kunstenaarsziel delen.” Ze hebben toentertijd een aantal werken gemaakt voor het goede doel; het redden van de witte neushoorn. Vijfhonderd waren er toen nog maar. Ze werkte veel met het Wereld Natuur Fonds samen en besloot via haar kunst een donatie te doen. Een deel van het gezamenlijk werk is verkocht ten bate van de neushoorn en de rest mocht Emeke houden. Van het origineel 'De boot van Anton en Emeke' te zien bij ICER, mocht ze later een zeefdruk maken. Dit was een bijzondere gebeurtenis op zich, zoals alles wat met Anton te maken heeft. Bij ICER hangen monoprints (een druktechniek waarbij slechts één afdruk gemaakt kan worden) waarop Emeke, Anton en haarzelf geschilderd heeft. Vlak na haar bezoek aan hem.”Van hem heb ik zoveel geleerd, dingen die je van niemand anders kan leren. Hij is zo uniek, ik kom er nu pas aan toe om al onze belevenissen op te schrijven!” aldus Emeke. Daarom vindt ze het leuk om juist nu deze werken te exposeren. Daarnaast heb ik ontmoetingen met diverse andere culturen geschilderd en opgehangen. Een surfer op zeildoek en twee grote monoprints. Op dit moment maak ik vooral mozaïeken en werk ik in olieverf. Maar binnenkort ga ik in het atelier en cursusruimte van BREEKijzer, in de Commiesruimte van ICER, het monoprinten weer oppakken.

Waar: In de ‘Giethal’ van ICER Innovatiecentrum, Hutteweg 32, Ulft, +31 (0) 315-820 280.

Wanneer: op de reguliere openingstijden van vrijdag 5 februari t/m zondag 13 maart 2016; dinsdag t/m vrijdag 10:00-17:00 uur | zaterdag en zondag 13:00-17:00 uur. Overige tijdstippen en op maandag: alleen geopend op afspraak.

Entree: gratis als alleen de expositie van BREEKijzer bezocht wordt: aanmelden bij de balie.

De boot van Anton en Emeke | 1993 | 180 x 120 | acryl

De boot van Anton Heyboer en Emeke Buitelaar

tekst Anton:

De grote regel voor mij is, de vrouw zonder haar te begeren, het meisje, het talent, de oorsprong … nog voordat zij vorm en naam heeft ... dat zijn de wetten der hormonen als deel van het werkelijk leven uit louter sereniteit.

In 1951 viste ik in Ymuiden in de Y17348 hier tegen het leven te leven in een klein wereldje … maar de regels van het bestaan dringen daar als inspiratie in door.

PS : Anton leefde zeer sober op deze boot, hij vertelde Emeke dat er voor zijn maaltijd vissenkoppen naar hem werden gegooid.


zie ook dG | 30 januari 2016>

Column | Hans Mellendijk

dG | 04-02-2016

Brâncuși | Brâncu?i | Brancuzzi

Door een conversieprobleem werd bij de eindredactie Brâncuși omgezet in Brâncu?i. Is deze spelfout nu in dit specifieke geval ook onbewust een ongelukje dat goed uitpakt? Ik weet het niet. 't Zal. 't Zou maar zo kunnen. ; - /.