Zacht tikkend de tijd verslaan | Berichten over kunst, cultuur, de Achterhoek, de wereld en Mels eigen activiteiten ...
vrijdag 9 april 2021
Uit de oude doos | Smeedwerk | IJzersymfonie | 21 juli 2007
donderdag 8 april 2021
Snotterbellenblues
woensdag 7 april 2021
Poëzienacht | 2018
Dichter Vicky Francken draagt voor op de Nacht van de Poëzie 2018 op september 2018 in Tivoli Vredenburg, Utrecht. Vicky Francken (1989) kreeg voor haar tijdschriftdebuut de Hollands Maandblad Schrijversbeurs voor Poëzie en publiceerde vervolgens onder meer in Tirade en Revisor. Ze werkt als literair vertaler uit het Frans en Engels. Francken debuteerde in 2017 als dichter met de bundel Röntgenfotomodel, die als thema het menselijk lichaam heeft en die werd bekroond met de C. Buddingh'-prijs. De Nacht van de Poëzie wordt elk jaar georganiseerd in Tivoli Vredenburg in Utrecht. Zaterdag 29 september vond de 36ste editie van het grootste poëzie-evenement van het jaar plaats: de Nacht van de Poëzie. Na de bekendmaking van de negentien dichters was er ook de line-up van de entr’actes: Willeke Alberti en Shirma Rouse in de Grote Zaal van Tivoli Vredenburg.
dinsdag 6 april 2021
DdA | Achterhoek Nieuws | DICHT | week 14
Herrijzenis
Een nooit gevonden eitje
klimt zich langzaam hogerop,
versmolten in de takken
van de bloeiende klimop.
Geen haas liet zich nog zien
zodat we zelf het haasje zijn,
maar eerst nog snel wat eten
al is het wel wat klein.
Jij smeert een miniatuurcroissant
daar de folder ons dat bood,
dat vind ik gek, want juist met Pasen
behoort toch, heel devoot,
het lichaam van J.C.
te passen in het brood?
Misschien geldt als argument
dat het deegassortiment
zich aan heeft moeten passen
aan de consument.
Omdat zij met hun kadetjes
- zonder juiste bewijzen -
in de aanloop naar dit feestmaal
niet hebben kunnen rijzen.
Ik neem nog maar zo’n broodje
en al is het wat onlogisch
daarna ga ik over tot gebed;
verkeerdom evangelisch:
“Heere of Mevrouw,
hebt u nog heel even?
Mogen wij volgend jaar met Pasen
misschien ook opnieuw tot leven?”
maandag 5 april 2021
Ondertussen bij De Zanderling
zondag 4 april 2021
zaterdag 3 april 2021
vrijdag 2 april 2021
BOTER-KAAS-EN-EIEREN | Hans Mellendijk
Boter-kaas-en-eieren
Luchtwegen UB 1, UZ 703 - Varsseveld
Adembenemend
wijd in de verte, voorbij Laurentiuskerk,
huiverfietsend langs beemd, de wei
bebloemd vol met rustend voorjaarszin,
condensstrepen kruisen een X
boven Westendorp. ‘t Is niet niks.
Uitgewaaierd waterdamp
in een onwaarschijnlijk licht.
Een letterpiloot boven het IJ
herinner ik, boezemde kunstzin in.
Boter-kaas-en-eieren de wet?
Wie is er godsammenan aan zet?
En onheilspellend
hoefgekletter van vier ruiters onder het zwerk.
donderdag 1 april 2021
Hummel is 't darp | Pensionado's
Vandaag zou, corona en weder dienende, de opening zijn van de 21-ste editie Kunstwandelroute Hummelo 👉. Tja, mangs als troost Bernhard Jolink c.s. ...
woensdag 31 maart 2021
dinsdag 30 maart 2021
DdA | Achterhoek Nieuws | DICHT | week 13
Op zoek naar lentepoëzie kom je bijna zeker langs de eerstezelfstandige literaire tekst in de vroege Nederlandse taal. Een Vlaamse monnik schreef deze in 1080 als test voor de zojuistaangeslepen ganzeveer in een klooster in het Engelse Rochester. Bert Scheuter stelde zich het leven in zo’n klooster voor, keerde rillend terug naar het comfortabele wonen van nu, maar zag in een flits wel een dystopie voorbij komen, een beangstigend beeld van toekomstig wonen. Ingegeven door de gedachtekoppeling van het kille klooster met de onbetaalbare woonlasten op de geliberaliseerde Achterhoekse woningmarkt.
Dystopie 2080
En toch, die monnik die in 1080 die woorden schreef
had een echt dak boven zijn hoofd en muren langszij
die de regen en de kille wind van het Rochesterland
weerden, zodat zijn warme hand de ganzeveer
kon sturen voor die penneproef, zomaar in april:
'Alle vogels zijn nesten begonnen behalve
ik en jij waar wachten wij nu op?'
En toch, die monnik wist niets af van de liefde,
niet zoals wij haar in 2080 loven als verwarming ...
Wij, buitenwoners, in kromgetrokken caravans,
onder tenten of tussen staketsels van oud hout
omhangen met vilt dat, besmeerd met bijenwas
of schapenvet, kunstig de regenvlagen weert en
de gure wind die hier waait, tussen te dure huizen,
die ook in dit Achterhoekse land al decennialang
te verkrotten staan op een liberale huizenmarkt,
waarin, bij gratie van een multinational in vastgoed,
stokouden van vijftig en babies met hun moeders,
bedelend bemiddeld door nieuwe kloosterordes,
even niet hoeven te vluchten, even mogen leven.



