Zacht tikkend de tijd verslaan | Berichten over kunst, cultuur, de Achterhoek, de wereld en Mels eigen activiteiten ...
vrijdag 14 juni 2019
donderdag 13 juni 2019
Kunst-Klink-Festival herbeluisterd | Wilma Pastors speelt The rhythm of nature
camera: © Geert Hovinga
Op de Poëzieklinkplek werd veel samengespeeld. Het Verhalenspoor kwam op bezoek. Wilma zette 'Bumba' in. Haar eigen lied: 'The rhythm of nature': Vincent van Dams viool vloeide samen met de Arabische luit van Mouafaq Al Jamal en op het ritme van de vaastrommel die bespeeld werd door Ahmed Dabbagh ontstond er een symbiose. Ankh en Helma keken genietend mee en zagen iets moois ontstaan. Geert filmde het.
woensdag 12 juni 2019
Kunst-Klink-Festival herbezocht | Slotwoorden door Jan Opdam
camera: Marijke Schellekens en Geert Hovinga
Click hier⇲ en scroll naar beneden, click op de x van het geluidssymbool voor de slotwoorden van Jan Opdam: "Dichters en zangers overdrijven de werkelijkheid heel vaak. Vandaar dat ik durf te zeggen, naar waarheid, dat vandaag Hummelo de culturele hoofdstad van de kosmos was!"
Kunst-Klink-Festival herbezocht | Collectie Marijke Schellekens
Het Verhalenspoor | Helma Snelooper & Vincent van Dam⇲
bij de Kaukasische vleugelnoot | fotoreportage van © Marijke Schellekens
Het Koetshuis herbezocht | Verroeste tijd
dinsdag 11 juni 2019
Kunst-Klink-Festival herbeluisterd | Wilma Pastors & Mouafaq Al Jamal & Ankh Gussinklo & Vincent van Dam & Ahmed Dabbagh
Camera: Geert Hovinga | montage: Marijke Schellekens
Kunst-Klink-Festival | Wim van Til
09-06-2019 | Wim van Til | Ik zoek mijn moeder
Camera en montage: Louis Radstaak
Camera en montage: Louis Radstaak
ik zoek mijn moeder | Wim van Til
De armen van de Oude Rijn zijn de armen
van mijn moeder. Zij reiken tot haar overkant.
Ik leerde vissen aan die oever, ving dagelijks
bot, keerde telkens weer. Zij zag mij als ik was.
Hoe kijk je naar een landschap dat extreem
verandert, een knik in de rivier en een vermaakte loop.
De overkant ligt hier, de Rijn voedt hem met zijn water.
Als je wilt weten hoe mosterd smaakt, proef dan
na de maaltijd. Het smaakt naar heimwee, naar
verlangen; het smaakt als water. Je drinkt het en het is er
niet.
Mijn moeder strekt haar armen uit en ik loop
naar haar toe over het ijs van de Oude Rijn en ik ben
weer bij het witte kerkje. De gemeenschap huilt om de zee
die neemt en de gemeenschap knikt om het kind
dat gedoopt wordt. Het is water en het is er niet.
Ik zoek mijn moeder en de vissen weten, dat zij er
niet is. Het is water en het is niets. De vissen kennen
de jongen die hen niet ving en ze kennen de moeder
die hen beschermde. Haar as voedt de wortels van
deze boom, zoals het water.
De armen van de Oude Rijn zijn de armen
van mijn moeder. Zij reikt mij van de overkant.
Kunst-Klink-Festival | Bert Scheuter | haiku's
Camera en montage: Louis Radstaak
de verzonken boot
verfraaide zich heel even
met ijsvogelkleur
friesland verschilderd
tot gelderland op een blauw
doek van zomerlucht
Kunst-Klink-Festival | Cadavre exquis | Zichtlijnen
camera: Hans Mellendijk
Enghuizer
dialogen X | 2019 | DE POËZIECARROUSEL | Zichtlijnen
de
aardbol kwijnt in koolzuur weg
de
deur naar mars staat open
de
arrogantie wordt al ingeblikt
voor
als wij overlopen
nico arts
voor
als wij overlopen
stappen
weerklinken in het binnenoor
voetzoekers
op het zand
de
grond barst los onder een slakkenspoor
helma snelooper
de
grond barst los onder een slakkenspoor
daar liggen wortels van
bestaan:
mijn
vader die zijn vrouw verkast, ik ben
de knopennaaier die op de
winkel past
wim van til
de knopennaaier die op de winkel past
telt zijn knopen een voor een, buiten lonkt
het echte leven, koert een duif zijn naam
wacht het zwarte schaap blatend voor het raam
margót veldhuizen
wacht het zwarte schaap blatend voor
het raam
dan weten we binnen dat ook zijn wol
warm is dat
oude oorlogen doorklinken in lange
refreinen dat
we moeten wennen aan talen van
nieuwkomers
bert bevers
we
moeten wennen aan talen van nieuwkomers
abracadabra
hun klank, verankerd in vreemde cultuur
wij –
onbekend met ontheemd – achter quasi maakbare muren
hoe
vaak horen we niet bij voorkeur ons eigen verdwaasde verhaal
ankh
gussinklo
hoe
vaak horen we niet bij voorkeur ons eigen verdwaasde verhaal
zoals
dat van de uitgerangeerde, verwelkte oudere vrouw
die
steeds haar groezelige jas van bont openhaalde
en
daarvan de schuld gaf aan de gruwelijk barre kou
louis radstaak
en daarvan de schuld gaf aan de gruwelijk barre kou
maar ingevroren wachten mijn woorden op de verterende hitte
van
de vuurvreter, op de ontketende liefde van de boeienkoning
op een failliet circus met een clown in burger
jan
opdam
op een failliet circus met een clown in burger
door de boezewind naar verzonken barreveen
dat spreekt op vervroren lage dreun gedreven
heffen wij de tripelzinnige bokalen
pieter bas kempe
heffen wij de tripelzinnige bokalen
op allen die stoempen naar morgen
op het onhoofdig voortgaand verzet
op de mens die over de einder heen ziet
bert scheuter
op de mens die over de einder
heen ziet
maakt de zichtlijn gevoel van
einderloosheid los
want altijd is er weer een andere
landstreek
landgoed of een bos
anna
wiersma
landgoed of een bos
door bomen het contact niet zien
puurheid raakt uit beeld
lijnen trekken streken
henk beunk
lijnen trekken
streken
wijzen naar de
richting
van ruimte en poëzie
zij weten genoeg
lidwiene vermeij
zij weten genoeg
de verdwijnpunten in perpetuum mobile
talen naar vervolmaking
de aardbol kwijnt in koolzuur weg
hans mellendijk
Kunst-Klink-Festival herbeluisterd | Joséphine Noyons & Frans van Til
Joséphine Noyons en Frans van Til | 09-06-2019
Landgoed Enghuizen bij de Poëziecarrousel op de Poëzieleesplek
i.h.k.v. 10 jaar Enghuizer Dialogen
Camera: Hans Mellendijk
Abonneren op:
Posts (Atom)






