Juist vandaag ontving ik de uitnodiging van Ton van Vliet 👉 voor een expositie van hem In Suderwick, waar zijn foto's zullen worden tentooongesteld. Foto's waarover Cees Nooteboom in Nootebooms hotel (blz. 382) o.a. schrijft:"Een andere brief was een bericht in foto's. Een jonge fotograaf en vormgever, Ton van Vliet uit Terborg, heeft iets van zichzelf herkend in wat ik over Spanje en Galicië schrijf en stuurt me de foto's die hij in La Golada, een dorp in Galicië op weg naar Santiago, gemaakt heeft. 'Het is geen bijzonder dorp,' schrijft hij,'maar een gewoon dorp. Ik kende het toevallig van twee vakanties. Als je van Lugo over de N640 naar Pontevedra rijdt, kom je er na ongeveer 50 km doorheen. In principe had ik net zo goed een ander dorp kunnen kiezen, maar ik kende de mensen en zij mij.'
Dat is op die foto's te zien. De fotograaf moet in dat dorp een plaats veroverd hebben waardoor hij bijna onzichtbaar geworden is als vreemdeling. Als onzichtbare observator heeft hij er tussen gestaan, in de kerk, in het café, bij de oogst, bij het dorsen. Het resultaat is een aantal beelden van een grote intieme kwaliteit. Ver van Nederland is deze wereld, ver in afstand, nog verder in tijd. Hier zijn nog dingen geldig die voor de mutanten die wij zijn geworden al niet meer bestaan. Nergens staat de tijd stil, ook daar niet, maar door de snelheid van het omringende lijkt het zo. Eens heb ik ik in de late herfst door die streken gereisd. Modder, karren met wielen zonder spaken, alsof het nog niet mogelijk was geweest die uit te vinden. Er is iets vreeswekkend aan de aanblik van dichte houten wielen, ik kan niet goed zeggen wat, je kijkt van buitenaf in een voorbije tijd, er kleeft iets aan je dat de mensen die daar nog leven zou kunnen besmetten. Herders heb ik gezien in de verlaten landschappen, in jassen uit riet gevlochten, de woorden voor de instrumenten die de boeren gebruiken ken ik niet meer, het zijn woorden als reek en vlegel, de geluiden die erbij horen zijn al bijna uitgestorven."
Ik kon er vanwege snotterigheid helaas 'live' niet bij zijn. Dankzij Paul van Druten's werk,... nu -uitgesteld luisteren en kijken- wel. Paul, dank daarvoor.
AKI 1974 | Documentaire van Siert van den Berg
Siert van den Berg maakte in 1974 als onderdeel van zijn eindexamenpresentatie een film over de kunstacademie de AKI in Enschede. Behalve beelden van het toelatingsexamen, waarin directeur Joop Hardy de kandidaten welkom heet, wordt een aantal jaargenoten gevraagd hoe zij hun studietijd aan de AKI hebben ervaren.
In Vers 2 👉 schrijft Paul Abels over de schrikbarende ontwikkelingen betreffende de Beeldende Kunst Academie. Joop Hardy's tuin van Plato, mijn AKI dreigt nu helemaal met de grond gelijk gemaakt te worden. Vrijplaats AKI hoe lang nog? 👉
Zie ook de vele eerdere berichten in 'sMelssleMs' 👉
Inmiddels in Rijksmuseum Twenthe | Enschede vrijplaats voor experiment 👉
Bij deze mangs een oproep fan fier dyn eigen taal - tema frijdom 👉
👉:
In het herboren popmagazine Behind the Corner 👉 (nu maandelijks op Substack.com 👉) houdt Meindert Bussink een vlammend pleidooi voor behoud van de kleine zalen, en ook waarom de betaalbare knutselplekken voor beginnende muzikanten en bands zo belangrijk zijn voor een levendig popklimaat.
ACHTERHOEKSE GEEST
%20kopie.JPG)
%20kopie.JPG)
Vanaf vandaag neemt de Poëzieweek 2026 👉 een aanvang. In dat kader wordt op 31 januari de kelder van Boekhandel Roelants weer bevolkt door poëzieliefhebbers; 22 dichters lezen afgewisseld met muziek, in drie blokken; twee gedichten van eigen hand en een gedicht van een collega.
Het land O
Om te weten hoe het is
om gestigmatiseerd te worden,
wil ik je wel even in mijn ziel
toelaten. Of durf je niet?
Net als jou heb ik een dikke
kasteelmuur om mijn kwetsbare
wezentje gebouwd, maar kom,
ik laat de ophaalbrug neer.
Let niet op de muizen, die
je proberen te verdringen,
noch op de waterslangen en
haaien in de slotgracht, door
mijn vijanden gevisualiseerd.
Bij de cassière van het Kruidvat
antwoordde ik steevast met 'O!',
maar dan in diverse toonaarden.
Ze dacht dat ik gek was.
Ik dacht het ook.
Maar ik was het niet.
'O' betekent 'open zijn',
'rond zijn', 'vrouwelijk zijn',
alles wat deze wereld nodig heeft.
Kom je warmen aan het haardvuur
en laat mijn feestmaal je verrassen.
Daarna laten we voorgoed de ophaalbrug
in ophaalstand, gedijen we in land O,
het Nieuwe Paradijs zonder O-haters.
Joanan Rutgers
gedichten.nl, 2016
meer bankjes hier 👉
