De gedichten zijn nog vijf dagen via koptelefoons te beluisteren, waardoor beeld en woord één geheel vormen.
De vogels in de tekeningen zijn door kunstenaars Sue Wiggers en Marijke Boon gevonden langs stranden, duinen, vloedlijnen en wegen – levend of dood, vaak aangetroffen in onverwachte situaties. Voor Wiggers is het eiland Terschelling het belangrijkste werkterrein. Tijdens wandelingen vond zij vogels die soms herkenbaar, soms raadselachtig waren. Regelmatig deelde zij foto’s met Boon met vragen als: “Weet jij wat dit is?”. Boon, performer en vogelaar, heeft een recreatiewoning op Terschelling en woont in Utrecht. Soms moest ze, met tegenzin, wel een foto nemen na een bons tegen een raam. Of ze zette haar auto aan de kant omdat het kleine kleurenpalet op het asfalt te mooi was om aan voorbij te gaan.
Wiggers vergroot, verkleint en plaatst de vogels in wisselende posities, waardoor de toeschouwer wordt uitgenodigd nauwkeurig te kijken en zelf te ontdekken. Het fijne realisme van haar werk krijgt extra dimensie door de opstelling: kastjes, zuiltjes en koptelefoons.
Bij dit beeld zijn de korte gedichten van Boon de verbindende factor. Met lichte humor biedt Boon vaak een andere kijk dan de eerste associatie. Ze nodigt de bezoeker uit om anders te kijken - naar de getekende vogels van Sue Wiggers en naar vogels in hun natuurlijke omgeving, levend of kassiewijle.
KASSIEWIJLE – tekeningen en poëzie van Sue Wiggers en Marijke Boon was te zien vanaf 13 december en nu nog t/m 29 maart 2026 in Natuurhistorisch Museum Rotterdam.
De expositie verdient het om verder te reizen door Nederland, bijvoorbeeld naar RIJKSMUSEUM TWENTHE. Marijke Boon ontdekte haar poëtische gaven op de AKI in Enschede.
