De dichter droomt een wandeling over het landgoed Onstein. Met lede ogen ziet hij aan, hoe in Groenlo bij vakantiepark Marveld het protest tegen de Noordtak wordt ingezet met de bouw van kasteel Bommelstein.“Die Bommelwereld met Knarkenmoeras en Donkere Bomen Bos horen hier!” schreeuwt hij zachtjes in zijn slaap en kuierend bedenkt hij een Acrostichon. Met in zijn archief gevonden leuzen uit 1999 - toen tussen Doetinchem en de Heelweg op initiatief van de Wissche Burgemeester Pannekoek slagzinnig werd geprotesteerd tegen de toen voorgenomen Noordtak - krijgt het naamdicht vorm.
De Bommelsteinse bermpoëten
Bommelstein, het groteske kasteel, takelt protestborden uit de diepe kelder.
Oude verzetspoëzie opgerakeld. Al zijn we klein. We vechten tegen de trein.
Marvelds Havezate zet burgemeester Dirk Dickerdack in de voetsporen van
Magister Hein Pannekoek. Maar dan andersom. Dirk wil wèl een Noordtak.
En spaart mens en dier. Geen spoorbaan hier. Dat zou Hein hebben gezegd.
Laat de trein maar varen. Kijk, de oplossing dobbert op de Groenlose Slinge.
De buurt zal zeker ontsporen. Als de Rommeldamse havenbaronnen scoren.
In spoorweg, snelweg, natuurweg! Toonder met de witte wieven uit Wicklow.
NEE, NEE, NEE geschilderd op de bielzen van een oud dood spoor. Want
Grolle JAO, JAO heeft geen trein besteld. Noordtak is moordlijn en stoortak.
(DICHT | Achterhoek Nieuws 22-02-2022)
Het gevaar van de Noordtak (N18 tracé) nog niet geweken 👉 en 👉
Via Betuweroute de Nederlands-Duitse grens over en dan n.t.b. naar het noorden. Dat lijkt mij het meest logisch.
De tijd raast voorbij, inmiddels alweer een jaar 👉 geleden. Ik moest eraan denken toen ik in Drie Fietsen bovenstaand gedicht van Helma Snelooper 👉 las.
Inmideels alweer een jaar geleden bij de VPRO, Bij de VPRO. Hoofdgast Nits heeft de band Personal Trainer, singer-songwriter VanWyck en het ensemble Black Pencil met de traditionele Gamelan-spelers Robbert van Hulsen en Renadi Santoso uitgenodigd. Dichter des Vaderlands Babs Gons is ook van de partij en theatergroep Hotel Modern en gerauschmacher Arthur Sauer spelen hun Garnalen-theater. De kernleden van Nits, Henk Hofstede, Rob Kloet en Robert Jan Stips dompelen zich samen met Nadia onder in een avond vol favoriete artiesten en acts.
En o ja vanavond hoop ik ze wederom in Carré te zien.
Foto: Sander Grootendorst | Zicht op Rees vanaf het Rääser Pöntje, de veerboot over de Rijn.
Sander Grootendorst was met de Historische Vereniging Zutphen mee op bezoek in Rees am Rhein in het kader van een nieuw samenwerkingsproject tussen beide steden.
Zutphen en Rees
De Rijn legt in Rees aan, de IJssel in Zutphen. Een aak die nog dateert uit de gouden tijd van de Hanze vaart de Museumhaven binnen, waaruit een ander schip juist stroomopwaarts vertrekt. De schippers steken hun hoofd vanuit de roefjes naar buiten. De opvarenden kennen elkaar van lang geleden, ze spraken min of meer dezelfde taal aan de IJssel en de Nederrijn. In de loop van de geschiedenis verloren ze elkaar uit het oog, ze dreven uiteen. Das war einmal.
Wat geweest is, is geweest, het verbond dat Hanze heette bestaat als zodanig ook niet meer, alleen de ganzen vliegen nog steeds elke lente en elke herfst heen en weer. Hoog tijd om elkaar opnieuw te ontmoeten, de vrede te vieren: de zachtjes golvende gedachte dat onze rivieren alle oorlogen hebben doorstroomd en doorstaan – de Rijn en de IJssel die ons verbinden, die grenzen onophoudelijk doen vervagen, ook die tussen Duitsers en Nederlanders, ook die tussen Zutphen en Rees, we zijn vrienden.
Duitse vertaling, zoals voorgedragen op 16 september 2025 in het Bürgerhaus in Rees:
Rees und Zutphen
Der Rhein legt in Rees an, die IJssel in Zutphen. Ein Kahn, der noch stammt aus den goldenen Zeiten der Hanse, läuft in den Museumshafen ein, aus dem ein anderes Schiff gerade flussaufwärts abfährt. Die Schiffer stecken ihre Köpfe aus den Deckshäuschen. Die Passagiere kennen sich von jeher, am IJssel und Niederrhein sprachen sie mehr oder weniger die gleiche Sprache. Im Laufe der Geschichte haben sie sich aus den Augen verloren, sind sie auseinander gedriftet.
Das war einmal: das Bündnis, das sich Hanse nannte, existiert als solches auch nicht mehr, nur das der Gänse – die fliegen noch immer jeden Frühling und Herbst hin und her. Höchste Zeit, sich wieder zu treffen, den Frieden zu feiern: das sanft wellende Wissen, dass unsere Flüsse alle Kriege hindurch- geflossen sind und überstanden haben – der Rhein und die IJssel, die uns verbinden, die unaufhörlich Grenzen verwischen, auch die zwischen Deutschen und Niederländern, zwischen Zutphen und Rees, wir sind Freunde.
De eerste besprekingen in het kader van de 2e editie Rondje Kunst HummeloKeppel en eventuele overige activiteiten van dichterscollectief de Omsmeders zijn inmidddels gepasseerd.