Foto: © Louis Radstaak
Vriend, collegadichter Louis is terug van vakantie; zie hier> meer van zijn belevenissen.
zaterdag 1 oktober 2011
Uit de oude doos | Divan
Divan
De
eerste herinnering uit m’n prille jeugd. Meer een droombeeld dan keiharde
realiteit. Hoog in de lucht zie ik mijn vader en moeder heen en weer
schommelen. Op en neer zwevende lichamen omsnoerd door kleurige serpentines.
Eenmaal ouder geworden, op een gegeven moment het besef dat het een scène moet
zijn geweest uit hun twaalfenhalfjarige huwelijksfeest. Het hoogleven, café de
Kempe, november 1954. Toen kregen ze het meubel cadeau. Geen huisraad dat zò de
jaren vijftig vertegenwoordigt dan dit meubelstuk: de divan.
In
m’n ouderhuis stond het in een hoek geschoven in de wat toen nog, de mooie of
zondagse kamer werd genoemd. Over de rustbank lag een Perzisch kleed
gedrapeerd. Aan de muurzijde hing een nepgobelin. Een idyllisch landschap met
herten. Ook zo’n typisch tijdsbeeld, net als het ruitvormig opgehangen
neteldoek op de schoorsteenmantel. Met daarop huisvlijt van m’n vader gespeld.
Koperen siersmeedwerk; een Hollandse molen en plantvormige ornamenten. Gemaakt
naar voorbeelden uit het hobbyblad Na Vijven. Geheel volgens het credo van de
wederopbouw :”A’j niks doot, dan do’j maor óndögde”.
Als
ik als kind met hoge koorts, geveld door griep, thuis moest blijven, dan werd
de divan omgetoverd in een comfortabel ziekbed en werd ik overdag zorgzaam verpleegd
door moeders. Dagen van rillerigheid en héél, héél veel drinken. Anijsmelk en
warme ranja. IJlkoortsdromen, loopneus en suisoor. Het zijn momenteel dezelfde
verschijnselen die me eraan terug doen denken.
Onlangs
bij mijn verhuizing werd het voorlopig geprulleparkeerd in het schuurtje. De
divan had in de loop van de tijd toch wel heel veel geleden. Brandgaten in de
bekleding en andere vlekkerige scha. Maar wegdoen dat nooit! Zo’n familiestuk
bewaar je. Eerst maar weer opnieuw laten bekleden. Totdat vandaag m’n lief in
afwachting daarvan een andere oplossing had bedacht. Een fleurig hoeslaken deed
wonderen en het kreeg toch alvast een plaats op de kinderkamer. Tegen de muur,
haaks op het ledikantje.
Later,
begin jaren zestig, toen de doordeweekse kamer hal werd en de televisie haar
intrede deed, veranderde de zondagse kamer langzaam maar zeker in een gewone
woonkamer. Het hertenkleedje en het pronkdoek boven de haard verdwenen, de
divan bleef. De divan waarop na het middageten menig uiltje werd geknapt.
Waarop m’n moeder ‘s nachts soms het gesnurk van mijn vader ontvluchtte. Of
andersom. Tenminste als het niet voor andere doeleinden in gebruik was. Want
het was ook het meubel waarop menig romance begon, als ik mijn zusters mag
geloven. Als ze zaterdagsavond laat, door hun vrijers thuis werden gebracht en
de kust was veilig dan werd stiekem de voordeur geopend en via de hal de
voorkamer betreden, alwaar de ligbank uitnodigend klaar stond voor menig
herdersuur. Nooit iets van gemerkt, maar zo wil het verhaal. Uiteindelijk kwam
het meubel in mijn bezit. Ook bij mij amoureuze herinneringen die, over elkaar
heen buitelend, proberen te stoken in een goed huwelijk. Maar niet heus! M’n
lief, m’n lief, waar blijft m’n lief nu toch? “Effen Aornt naor bedde brengen.”
Maar da’s toch al dik een uur geleden?
Toch
maar even kijken. Als ik de kamer van junior open, hoor ik licht gesnurk. Op de
divan ligt ze, met een boek opengevouwen op haar buik. De schat! Bij het
voorlezen van Kikker en Eend in slaap gevallen. De kleine óndog verbaasd
achterlatend. Hij zit rechtop in zijn trappelzak. Klaarwakker. Hij brabbelt
geduldig vragen op haar af. “Vertellen? Nog een keer?… Nog een keer?” Goh, net
een psychiater met patiënt. De kleinen pótwortel als peut aan het hoofdeinde
van de divan, lijdzaam luisterend naar de antwoorden, die maar niet willen
komen.
Toch
niet zíjn eerste herinnering aan zijn ouders, mag ik hopen?
Hans Mellendijk
De Gelderlander | columnreeks Door Achterhoekse Ogen | 23 november 2002
vrijdag 30 september 2011
In Memoriam | Hella Haasse 1918 - 2011
De schrijfster Hella Haasse is gisteravond in haar woonplaats Amsterdam overleden. Dat heeft haar uitgeverij Querido vanmiddag bekendgemaakt. Haasse is 93 jaar geworden. Ze geldt als een van de belangrijkste Nederlandse schrijfsters. Lees hier meer VK
en zie ook: Dichtersbankje>
Denktanks de Beneluxe
Foto: © Louis Radstaak | Linker en Rechter hersenhelft
donderdag 29 september 2011
Poëzieklinkplek | ParkParade
Foto's: © Hans Mellendijk | Parkparade | Doetinchem | Hans en Louis
Anna Wiersma
Sander Grootendorst, Hans Mellendijk, Louis Radstaak, Bert Scheuter, Wim van Til, Anna Wiersma traden zondag 4 september j.l. aan op het theaterfestival ParkParade. Het nieuw leven ingeblazen driedaagse alternatieve podium tijdens de Stadsfeesten van Doetinchem. Rolf Wolters installeerde er zijn Poëzieklinkplek. De plek was qua omgevingsgeluid wat onhandig gekozen, het publiek flaneerde vooral met af en toe een luisterend oor.
woensdag 28 september 2011
De Boekhouding
Het gaat voor mij niet helemaal op. Het gedicht Nomen est omen werd gepubliceerd in het kwartaalblad De Moespot, Driemaondelijks tiedschrift van het Verbond van Nedersaksische Dialectkringen, Nr. 232, september 2011, waarvan acte.
dinsdag 27 september 2011
Ondertusen in IJzerlo | Hola
Hola
maandag 26 september 2011
In Memoriam Harry Muskee (1941 - 2011)
Harry 'Cuby' Muskee is vandaag in zijn woonplaats Rolde overleden. De al tijdens zijn leven legendarische zanger van bluesgroep Cuby + Blizzards is 70 jaar geworden en stierf aan de gevolgen van kanker. Muskee stond in juni nog op het podium van het festival Groeten uit Grolloo en trad bijna vijftig jaar op in binnen- en buitenland.
Na wat bezettingswisselingen en zelfs het uiteenvallen van de band wordt in 1995 Cuby and the Blizzards nieuw leven in geblazen. Cuby komt terug met Helmig van der Vegt op toetsen, Herman Deinum op bas, Hans Lafaille achter de drums en Erwin Java als de beste opvolger van gitarist Eelco Gelling. In deze samenstelling zijn ze vijftien jaar on the road, veel langer dan de heftige eerste periode. De weg voert langs zalen, festivals en theaters. In 2009 verschijnt de laatste, door Daniël Lohues, geproduceerde CD 'Cats Lost'. Op het met goud bekroonde album, vol typische Blizzardsblues, zingt Muskee onder meer over de verhuftering van Nederland. Naast zanger is Harry Muskee vanaf 1991 presentator en samensteller van het programma 'Harry's Blues' op Radio Drenthe. In 1983 wordt zijn muzikale betekenis vervat in de film 'De Legende', gemaakt door Willem van der Linde en Bert Jansen.
Harry Muskee krijgt in 1968 een Edison voor de debuutlp 'Desolation' en ontvangt in 2007 een Gouden Harp voor zijn hele oeuvre. In 1990 wordt hij ereburger van zijn geboortestad Assen en in 1992 krijgt hij de Culturele Prijs van de Provincie Drenthe. Bovendien wordt hij onderscheiden als Ridder in de Orde van Oranje Nassau en benoemd tot cultureel ambassadeur van de Provincie Drenthe. Op 1 juni opent Harry Muskee het C+B Museum Grolloo. Bij deze gelegenheid ontvangt hij de erepenning van de Gemeente Aa en Hunze. Op zijn zeventigste verjaardag, 10 juni, krijgt hij een gouden plaat voor 'Groeten uit Grolloo' en het eerste exemplaar van het boek 'Back Home', een selectie van zijn liedteksten met foto's van Rudy Leukfeldt. Een dag later sluit Cuby and the Blizzards het eerste Groeten uit Grolloo-festival af. Het is het laatste optreden van de roemruchte groep. Muskee had al besloten om te stoppen met intensief toeren, maar wilde nog wel een plaat maken. Harry en Daniël Lohues hadden teksten en muziek al gereed van 'Dogs Found', zoals het album zou gaan heten.
Abonneren op:
Posts (Atom)