Zondagclip | His Golden Messenger | Domino

Ondertussen in Ulft

Hier enkele beelden van inrichting tentoonstelling Cadans⇲

Ondertussen in ICER innovatiecentrum

Ondertussen in de Gelderlander

Frans Miggelbrink op bezoek bij de 'slimste' Achterhoeker⇲

'Varsseveld goede grond : - )' en dat uit de mond van een Terborgenaar!

25 jaar Boekenstad Bredevoort herbezocht

Optocht

Ondertussen bij Fagus

Ontwerp: Bert Scheuter | Beek en Es

Het is oogsttijd. Gisteren goedkeuring gegeven aan de opmaakproef van de tweede bundel die in de Achterhoek 350-reeks eind oktober bij uitgeverij Fagus zal verschijnen. Nu een uitgave met columns, een selectie, die ik tussen 1996 en 2017 in eerst het Gelders Dagblad en later de Gelderlander schreef.  

Ondertussen in de Taalpost

Landgoed Hackfort | Henk Winkelman en De Omsmeders | Groei en verval⇲

De TAALPOST van 6 september 2018 (een gratis nieuwsbrief van Onze Taal⇲) schonk  aandacht aan de onvolprezen website met de verzameling Straatpoëzie van neerlandica Kila van der Starre. 

Straatpoëzie

Bijna 2000 gedichten zijn er al te vinden op Straatpoezie.nl. De Utrechtse neerlandica Kila van der Starre richtte de website vorig jaar op om een inventarisatie te maken van alle gedichten die te lezen zijn in de openbare ruimte van Nederland en Vlaanderen. Iedereen kon en kan voorbeelden aanmelden. Anderhalf jaar na de lancering van de site staat de teller op 1918 gedichten, van 957 verschillende dichters. Ida Gerhardt staat op de eerste plaats: van haar zijn 35 gedichten te lezen in de openbare ruimte. De database is doorzoekbaar op dichter en op titel van het gedicht. Ook biedt de site een leeslijst aan over het fenomeen ‘poëzie in de openbare ruimte’ en is er voor docenten een lijst met lesideeën te vinden op alle onderwijsniveaus. Een gedicht toevoegen gaat snel en makkelijk (zonder account) via dit formulier. Deze week worden de poëzie-installaties Mantelzorg en Groei en verval die deze zomer op het landgoed Hackfort te Vorden, in de kunstwandelroute aldaar, mooi stonden te wezen, ontmanteld.

Midweektrailer | At Eternity's Gate | Julian Schnabel | 2018

At Eternity's Gate | Julian Schnabel⇲

Ondertussen in Vorden

Vandaag heb ik op Landgoed Hackfort met Marijke Schellekens en Geert Hovinga de werken Gevonden geluk en Mantelzorg ontmanteld. Beide zullen weer floreren begin oktober op de glaskunstmanifestatie Glasrijk Tubbergen⇲

Zie hier meer⇲

Meanwhile 9/11 | Intussen 's-Hertogenbosch

Marc Mulders⇲ | Het Laatste Oordeel (2007) | glas in lood | St. Jans Kathedraal |

 's-Hertogenbosch⇲

Detail Twin Towers | 9/11

Marc Mulders⇲

Het Laatste Oordeel

Het raam volgt de klassieke driedeling; boven de hemel, onder de hel en daartussen het vagevuur.Het verbindende element in deze delen is een bloem, de iris. Bloeiend richt zij zich met ranke gestalte naar boven en stelt haar kroonbladeren open voor het neerdalende licht. Lovend en dankend voor haar bestaan versiert zij de entree van de hemel, de bron van elk bestaan. De bloeiende iris symboliseert de eeuwige lente waarin alles ontstaat. De vis, pauw en vlinder omarmt ze met haar bladeren als de drie tekenen van opstanding. De vis omdat de Griekse vertaling I ch th u s een acrostiek is van Iesous Christos Theou (h)uios sooter, Jezus Christus Zoon van God Verlosser. De pauw vanwege het geloof dat deze niet kan vergaan zoals Augustinus beschrijft in boek XXI van De civitate Deï: "Wie anders dan God, de schepper van alle zijn, heeft de pauw de eigenschap gegeven niet tot ontbinding over te gaan?" Ook Augustinus leek het een sterk verhaal dat een pauw niet ontbindt en hij toetste dit gegeven, afkomstig uit een oude Indiase legende. Een jaar lang liet hij pauwenvlees bewaren als braadstuk en liet het vervolgens bereiden,waarna hij de conclusie moest trekken dat het gegeven klopte. 

Via Augustinus groeide de pauw uit tot een christelijk symbool van onsterfelijkheid en opstanding. De vlinder verbeeldt in de drie stadia van haar bestaan als rups, pop en vlinder achtereenvolgens leven, dood en opstanding. De iris in volle bloei, in combinatie met de omarmde symbolen van opstanding,is geheel gericht op het warme licht van de hemel. De neerdalende liefde van God, de agape, kan zij ontvangen omdat haar hart puur en open naar de hemel is gekeerd. De iris in het middendeel van het raam wijst echter onverbiddelijk naar beneden. Haar hart is afgekeerd van de hemel en zij kijkt naar het gulzig lekken van het hellevuur. Het verschroeiende licht. De kroonbladeren zijn neerwaarts gericht niet langer opengesperd in aanbidding maar lijken op een muil, in vorm overeenkomend met de hellemuil. Deze eenvormigheid is een bewust door mij gehanteerde expressievorm om de duivel aanwezig te stellen in deze verschijningsvorm van de iris. 

Afhankelijk van de keuze voor de lichtbron, de toewending naar goed of kwaad,verandert de symboliek van één beeld. Nergens vind ik dat zo sterk terug als in de natuurlijke vorm van de ongecultiveerde iris, die is opgebouwd uit vier kroonbladeren rond het hart; twee neerwaarts gericht als open armen en twee opwaarts gericht als uitgestrekte armen. De uiterste punten van de bloembladeren raken elkaar net niet maar lijken op het punt te staan zich samen te voegen om te bidden. Binnen dit kleine spanningsveld zie ik het goddelijk licht gevangen, zo kijkend zie ik in die tere bloem de manus Deï. Keer ik deze vorm echter om, dan verandert alles door het nieuw gekozen perspectief. De kroonbladeren vormen een gulzige mond aan het einde van een groene grijparm die de florale lieflijkheid niet meer weergeeft maar veeleer een kwaadaardige vleselijke vorm aanneemt. Opzettelijk hanteer ik voor de verschillende vormen hetzelfde lichte kleurenpalet. Niet de uiterlijke verschijningsvorm telt tenslotte maar de innerlijke gerichtheid op goed of kwaad is bepalend voor elk levend wezen. Daarom verbeeld ik God als Jezus Christus tronend in de hemel om uiteindelijk recht te spreken.

Intussen in Eibergen

Vrijdagmiddag j.l. was ik ook nog bij de presentatie van het boek van achter-hoek tot Achterhoek⇲ in Eibergen. Het eerste exemplaar werd door Arend Heideman overhandigd aan Ben Jolink.

Zie ook hier Bennie te Vaarwerk⇲ en Achterhoek Nieuws⇲

Ondertussen in Lichtenvoorde

Bestuursleden van Stichting Eeuwig Erbarmen waren uitgenodigd voor een kerMis door bewoner van het Ludgerhof⇲ en bestuurslid SEE Barney Hulshof. In een  'klassieke jaren zestig beat-mis' op het plein van het wooncomplex kreeg dat de functie van R.K.-kerk weer even terug. Daarna keken we naar de indrukwekkende bloemenprocessie. De bloemen-corso van Lichtenvoorde, de op na grootste van de wereld⇲

Barney (Ben) Hulshof

dG | Bloemencorso Lichtenvoorde⇲

en de winnaar is⇲

Fontein Bolsward

Bolsward | Broereplein  | Johan Creten

Bolsward: Je kunt erop klimmen, de wat spookachtig uitziende, waterspuitende vleermuis van Johan Creten⇲ die in Bolsward gewoon op het Broereplein staat. Een beeld van 2.30 m. hoog, en 3,80 m. breed. De Belgische kunstenaar liet zich inspireren door de vleermuizen in Tjerkwerd⇲ en de demonische waterspuwers (gargouilles) aan gotische kathedralen. 

zie meer hier⇲ en hier⇲