Collegavriend dichter Louis Radstaak kan in zijn gedichten wonen, hij heeft zijn gedichten gebundeld in Lawaai!!. Te bestellen bij Blurb>Kopen is mijn advies!
Ikzelf kreeg gisteren het bericht dat de gedichten Otofoto en Enghuizer vierluik opgenomen worden in het eerstvolgende Poëziepuntgl nummer dat 9 maart a.s. ten doop zal worden gehouden om 14:00 u. in de bibliotheek van Harderwijk.
Bert Scheuter zal a.s. woensdag 19 februari in een besloten voorstelling in het kerkje van Halle een lezing verzorgen.
HiPP is op 3 maart te Aalten ingehuurd als stoorzender bij een politiek debat t.g.v. de komende gemeenteraadsverkiezingen aldaar.
De poëzie speelt een grote rol in de jubileumeditie van de Kunstwandelroute Hummelo 2014 (de 15e). De 5e Enghuizer dialogen manifesteren zich o.a. in de gehele route middels negen antieke schrijfmachines die als wegwijzers de wandelaars begeleiden met negen vierregelige gedichten die uit de wagens rollen. Aan het begin staan drie gedichten op de regels van een te restaureren hekwerk. Piet Post, Margót Veldhuizen en Hans Mellendijk leveren daar munitie voor, Helma Snelooper schrijft bij vier kunstwerken een gedicht, P.B. Kempe bij één, de overige zeventien deelnemende dichters hebben een vers geschreven voor de klinkplek van Rolf Wolters en zijn ook opgenomen in de wandelgids/catalogus die door Bert Scheuter en Hans Mellendijk zal worden vormgegeven. Alle gedichten komen ook in het weblog van Enghuizer dialogen te staan. zie ook Enghuizer vierluik - Hans Mellendijk>
Ik zag niks, want ik mos pissen | Hans Mellendijk | de Gelderlander 07 au 201o
De reis er naar toe heeft
iets van een computerspel dat junior op zijn Nintendo speelt. We moeten ons op
punt X melden irgendwo industrieterrein Lichtenvoorde. We dienen een 06-nummer
te toetsen. Nadere instructies volgen. Ik ben met m’n naasten onderweg naar een
optreden op de Zwarte Cross. Alles loopt als een goed geoliede machine. We worden
opgehaald. Bij de ingang van Backstage West heb ik de eerste lachstuip, of zijn
het de zenuwen?, al te pakken. Pijlen wijzen ons de juiste weg. De letters
MEKKA en de prachtig daarachter geschilderde strakke blauwe lucht met schapenwolkjes,
beeldrijmen met de werkelijke situatie. Een schitterende zondagmorgen, strakke
hemel met enkele wolk. Backstage is de ontvangst allervriendelijkst, ik
inspecteer het podium in de tipi. Alles in orde. Om de versvoeten te trainen
maak ik een kleine wandeling over het terrein. De aankleding is boven alle
verwachting. Het is lang geleden dat ik een festivalterrein van deze omvang heb
betreden. Ik ben niet zo van de massaliteit. Na een teleurstellende ervaring in
Werchter ooit heel lang geleden besloot ik grote festivalterreinen te mijden.
Wat ik hier meemaak is een totaal andere ervaring. Wat een sfeer. Mijn
lachspieren doen weer hun werk als ik het hoofdpodium zie. Het podium is aan
weerzijden geschoord. Manshoge kettingschakels moeten verder wegwaaien van het
theater voorkomen. Dit moet bedacht zijn na de onverkwikkelijke windhoos die
het festival in opbouw een week daarvoor teisterde. Klasse, deze Oldenburgeske
kunsttoepassing. Terug naar de theatertipi, eens kijken hoe het de dichter Pim
ten Bokkel vergaat. De jonge God brengt vaardig zijn werk uit de nieuwste
bundel en trakteert de aanwezigen op een sample van ouder werk gelardeerd met Zwarte
Cross ervaringen. Mooi werk dat wonderwel past bij de achtergrondgeluiden van
Normaal, dat de festivalbezoekers wakker rockt en die de tipi binnendringen.
Pims ode aan Johnny van Doorn gecombineerd met deze klanken doen me wegdromen
naar het allerlaatste Popfestival van Lochem in een ver verleden. Waar Johnny
de aankondigingen verzorgde. Ik weet nu wat me te wachten staat. En bereid me
voor. Het eigen optreden, een half uur zacht tikkend de tijd verslaan met
dialectpoëzie verloopt, naar alle tevredenheid. Het voorgenomen korte verhaal
schrap ik omdat ik niet op kan tegen de stoorzender in de vorm van ander
gesproken woord, elders op de theaterweide. Slechts twee gedichten gaan
daardoor voor mijn gevoel de mist in. Mijn naasten ontkennen dit. Ik geef me
daarna over aan het geweldige spektakel waar poëzie samensmelt met kermis, crossvermaak,
theater en allerlei muziekstijlen. Een feest voor de hele familie. Het is dan
ook schokkend om de volgende ochtend in deze krant te lezen dat ik onderdeel
was van een beschaving die met sprongen achteruit zou zijn gegaan. Laat ik daar
nu niets van gemerkt hebben. Want ik mos pissen.
Gisterenavond onverwachts meegedaan aan de 1e Varsseveldse PubQuiz. Ik kwam als argeloze bezoeker binnen, werd als invaller gevraagd in het team Pitbull met Linda Hiddink, Marian Kranen en Jaap Veldhorst. En we werden aan het eind van de avond na 100 vragen gehuldigd als kampioen (59 punten).
Hermi Hartjes vertelde bij Brasserie Keijzer enthousiast over haar nieuwe theaterproject in de serie 'Sterke vrouwen'. HiPP en Wouter ten Pas luisterden aandachtig toe. Het project is nog geheim, dus ik kan er hier helaas niet meer over vertellen.
