ONLAND | 5 | zus 👉
Ik werd donderdagmiddag 21 januari aangenaam verrast toen de HiPP-leden Louis Radstaak en Bert Scheuter een aubade brachten met gedichten van collegadichters uit de dichterscollectieven De Omsmeders en Kopwit. Bij deze de bijdrage van Bert Bevers:
De promotie van een tankstation
Ik sloeg op weg naar een ziekenbezoek
in het hospitaal ginder regelmatig af bij
de spie van Lindendreef en Middelheimlaan,
en lette bij dat afslaan nooit echt goed op.
Volgens mij stond daar altijd alleen maar
een oud tankstation te verkommeren. Het
beeldenpark benaderde ik immer langs de
andere kant en nooit langs deze hoek, die
ik dan ook nog nooit als beeldenkijker had
bereikt. Toen ik met Hans eens naar het
Nachtegalenpark fietste herkende hij mijn
verkommerende tankstation op afstand reeds
als een creatie van John Körmeling. Van hem
had ik zelfs nog nooit gehoord. Weer iets van
Mel geleerd. Industrieel ruïnetje werd aldus
tot kunst, Artiesteningang, gepromoveerd.
Bert Bevers
Momentopname
Uit de snoepzak letters die zich spelend vormen
in zinnen van snoepgoed, suikerzoet prikkelend.
In de geglazuurde koekjes vooruitblikken.
Buiten twee kauwtjes trouw als altijd die het
kouwtje wind trotseren en het nieuwe
normaal samen integen fladderen.
De kou wenst een sneeuwvlok, de dichter
herhaalt zijn eigen mantra: tabula rasa;
‘Wi-j viert 't ge-ulk en springt
naor 'n zommers geluk. En zinkt
daornao met knikkende knies dat
't snee'jen mag naor
ónbeschraeven blad!’
De witte bladzij even een beschreven wens.
Het jaar vordert, de dagen lengen wakkerder
prikkend doemt het heil en zegen in de verte.
Mister Noardewyn Willem de Vries kwam op 8-1-2021 langs in Noordhorn.
Voor de gelegenheid bewerkte Meindert Talma het gedicht 'Snie' van de jonggestorven (TBC) Friese dichter Pyt van der Burg (1983-1922) tot een lied en vertaalde de tekst in deze clip Winter lei de wrâld oan bannen Snie lei oer de lege lannen Diek de feale, keale greiden, Dêr’t de skiere skiep jit weiden. Blonk op beammen en op skuorren Op ‘e húzen fan ‘e buorren Wintersinne skynd’er oer Teek’ne ‘t tek fan hûs en toer. Wite wollen tekken lei Oer de lûden fan de dei Snie wie al in mylde seine As in wijing fan it reine Rûnom wie ‘t mei snie bedutsen ‘t libben like wol berutsen Krekt as wie in wite Jiske Sêft oer alles hinne wiske. Want it lûd fan trein en smidte Klonk sa fyn en ut de fierte En de lytse minskestimmen Wien’alhiel net te fernimmen.
