Louis Radstaak bezingt de o zo wrede minder valide natuur en de lichte dichter en nog zo wat. Op het Kunst-Klink-Festival op de Poëzieleesplek, bij de Poëziecarrousel op landgoed Enghuizen anno 9 juni 2019 tijdens 20ste Kunstwandelroute Hummelo en de Enghuizer Dialogen X in het kader van de Zichtlijnen.
Gehandicapte
terwijl ik mijn fiets leid aan de hand
word ik door een gehandicapte geroerd
hij staat te wiebelen op de trottoirband
het is een wilde eend, een woerd
eerst voelt hij met zijn rechterpoot
hoe diep het water is van die asfaltsloot
en als hij denkt daar te kunnen staan
komt ook het linkerbeen eraan
hij deint nog even na zo
net als een Deux Chevaux
en waggelt dan naar de wegas
alsof hij daar nooit weg was
het is een trotse minder valide
hij maakt mij behoorlijk timide
op een mountainbike lijk ik dan wel iets
maar in het koude water ben ik niets
hij trekt een arrogante snavel
boven zijn dik behaarde navel
vanwege het wringen van zijn wokkel
in het lijfje van een eendenmokkel
de trein uit Hengelo komt nader
ik denk aan de lichte dichter
die alle mannetjeseenden
liet uitstappen in Woerden
de zon gaat oranje ten onder
de woerd wordt langzaam een stip
hij denkt al aan een nieuwe wip
op het gehandicaptenvlonder.
Anna Wiersma (lid van Kopwit en van De Omsmeders en stadsdichter van Zutphen 2015-2017⇲) leest op 09-06-2019 bij Koetshuis landgoed Enghuizen: Zutphens zadelleen. Mariette Hahakaya begeleidt haar op de elektrische piano.
Camera: Bert Scheuter Ontroerend goed Kunst-Klink-Festival Enghuizen | Louis Radstaak met een wijle Vaderlandse geschiedenis in zijn Zichtlijn. Ik was erbij toen het gebeurde⇲, op de terugweg van 's Gravenhage richting Utrecht. U nu ook.
Bert Scheuter dirigeerde en redigeerde de aanwezige collega dichters Louis Radstaak en Wim van Til naar de juiste strofen, de veertien kwatrijnen die samen het Zichtlijnen Carrousel gedicht vormen. Hierboven een bijna 6/7 fragment uit de gehele cyclus. Later op de middag volgde de grote finale met meerdere Omsmeders. Zodra het ruwe materiaal uit Klein Dochteren is aangekomen volgt hier zo spoedig mogelijk een eind-montage.
de
aardbol kwijnt in koolzuur weg
de
deur naar mars staat open
de
arrogantie wordt al ingeblikt
voor
als wij overlopen
nico arts
voor
als wij overlopen
stappen
weerklinken in het binnenoor
voetzoekers
op het zand
de
grond barst los onder een slakkenspoor
helma snelooper
de
grond barst los onder een slakkenspoor
daar liggen wortels van
bestaan:
mijn
vader die zijn vrouw verkast, ik ben
de knopennaaier die op de
winkel past
wim van til
de knopennaaier die op de winkel past
telt zijn knopen een voor een, buiten lonkt
het echte leven, koert een duif zijn naam
wacht het zwarte schaap blatend voor het raam
margót veldhuizen
wacht het zwarte schaap blatend voor
het raam
dan weten we binnen dat ook zijn wol
warm is dat
oude oorlogen doorklinken in lange
refreinen dat
we moeten wennen aan talen van
nieuwkomers
bert bevers
we
moeten wennen aan talen van nieuwkomers
abracadabra
hun klank, verankerd in vreemde cultuur
wij –
onbekend met ontheemd – achter quasi maakbare muren
hoe
vaak horen we niet bij voorkeur ons eigen verdwaasde verhaal
ankh
gussinklo
hoe
vaak horen we niet bij voorkeur ons eigen verdwaasde verhaal
zoals
dat van de uitgerangeerde, verwelkte oudere vrouw
die
steeds haar groezelige jas van bont openhaalde
en
daarvan de schuld gaf aan de gruwelijk barre kou
louis radstaak
en daarvan de schuld gaf aan de gruwelijk barre kou
maar ingevroren wachten mijn woorden op de verterende hitte
van
de vuurvreter, op de ontketende liefde van boeienkoning