mosaïque musicale

Ondertussen in Deventer

Ook was ik begin onlangs in Deventer om EICAS te bezoeken. Zie hier meer 👉 en daar Sander Grootendorst | alledaagste patronen 👉

Eerdaags in Ulft

Dichtersbankje | Willemijn Kranendonk

Foto: Bert Bevers | Hovenierstraat, Antwerpen

Uit de collectie Bevers (keuze dichter en gedicht) voorraad Mannen van Bevers: Willemijn Kranendonk 👉

Middelpunt van Nederland

 

Het midden is

een begrip zonder officiële definitie.

 

In het geografische hart zijn:

cortenstalen ringen,

drie grote keien,

lichamen:

witte buiken, zwarte buiken, roze;

opengereten. 

 

Oorschelpen worden tegen de zandgrond

gelegd, wortels van verderop staande bomen,

schimmeldraden

voelen de stenen op zich, weten de lichamen.

 

Wij geven terug wat we ontnomen hebben,

er blijft een kunstheup achter,

een paar gouden tanden.

 

  

Willemijn Kranendonk

Zwemlessen voor later, Uitgeverij Vrijdag, Antwerpen, 2020

 

 

Meer Dichtersbankjes daar 👉

Manges in ROET Winter 23-24, 45e jaorgang

Voorlinden herbezocht

Richard Serra | 1938 | Verenigde Staten | Open Ended (2007-2008)

Hier nog meer werk uit museum Voorlinden (collectie Tannemaat) 👉

Ondertussen in Museum Voorlinden

Ik bezocht vrijdag j.l. met Willem de expositie Bilderderstreit van Anselm Kiefer in Museum Voorlinden te Wassenaar. Hier meer 👉

melsmusicmosaic

Some - One | Kewi's 

zie ook De Enschedese School | Kees Maas en Willem Wisselink 👉

en eerder op 'sMelssleMs' 👉

Ondertussen in Voorlinden

                      Anselm Kiefer: Ode aan Panamarenko 👉

Stip op de horizon / Ulft

Cijfers en getallen | 7051 303-1

  Zie meer Cijfers en getallen 👉

 

Cijfers en getallen | 20.6

 

Zie meer Cijfers en getallen 👉

DdA | Achterhoek Nieuws | DICHT | week 07

Achterhoek Nieuws👉 | Appelvinken - Sander Grootendorst 👉  Dicht

Een overpeinzing, een waarneming en een korte dialoog leidden tot een gedicht des Appelvinks: een groot uitgevallen vinkachtige met forse snavel.

Appelvinken

Sinds negentien dagen ben ik ouder
dan mijn vader ooit is geweest.
En op deze dag strijkt langs de beek
een paartje appelvinken neer,
helder in mijn verrekijker. Voorgoed
buiten het bereik van mijn vader
en buiten het bereik van mijn moeder;
beiden zijn ze jong gestorven.

Een echtpaar passeert, de man vraagt:
‘Bent u vogelaar?’ ‘Ja,’ zeg ik, ‘en ik kijk
naar twee appelvinken.’ De vrouw zegt:
‘Die zie je niet zo vaak.’ ‘Nee, dat klopt.’
Mijn ouders zagen nooit appelvinken.
Maar gelukkig hoefden zij ook nooit
te ervaren dat de geschiedenis
die zij overleefden zich zou herhalen.

Gezamenlijk vliegen de vogels op.
Appelvinken zoeken zaden, ze roepen
naar elkaar. Geschiedenis schrijven ze niet.