Hans is de man die
Als geen ander
Naar de geneugten
Streeft van het leven.
Muzieknoten, zowel als woorden
En lekker eten, met de vrienden.
Laten wij hem iets geven dat
Lang bij hem blijven zal.
En dat wij, de wijven en de kerels
Naar hem doen reizen
Door de ether of de Cloud, nu de Kroon
IJl en geniepig in het kwadraat
Koorts en chagrijn kan geven.
Anna Wiersma
24-11-2020
Ik kreeg onlangs van vriend Jan Zappeij 👉 het boek cadeau. Vorige week de tijd gevonden om het in één ruk uit te lezen. Het bracht me terug naar eind jaren zestig. De omslag van het boek naar de vloeistofprojecties die ik bezorgde met de lichtsjo De bedrukte Moeder Gods van Varsseveld bij popgroep Puddingh 👉. Nog nooit zag ik in een roman die tijd zo kordaat en meeslepend beschreven. Plots herinner ik me de volgepropte bus met apparatuur en de trip naar het verre Groningen voor een optreden in Chapaqua. Op You Tube vond ik een speellijst👉 met de door de roman gelardeerde muziek.
Mijn verre neef
Hij gaat voorop ter fiets of met gezwinde pas
laat in zijn archaïsch taalgebruik,
soms met geronk nee niet Normaal
alsof een Harley-Davidson
de hoek omgaat,
in meanderende zinnen
vaak in de buitenlucht,
horen dat hij mijn lieve verre neef
mij zo nabij door alle jaren,
het leven zingt in al haar pracht
treurnis en in vreugde.
Hij voert mij over zijn oude grond
bezaaid met verzen en verhalen
zijn stem laat vogels vliegen
hij is mijn gids, wijst en grijnst
geniet zichtbaar van wat hij ziet
ruimhartig en aandachtige
gedreven kunstenaar in woord en beeld.
Margót Veldhuizen
voor Hans
Licht is het werk voor de dagen na dat ene
moment waarop weer van alles mogelijk wordt.
Het stroomt als het ware zoals het al eeuwen
watert tussen Bekkendelle en Langesloot,
want 70 is bijna een eeuwigheid voor wie
pas aan de reis begonnen is en die niet van
opgeven weet, maar wel van rendierjagers
in de kopjes en het open veld, en van
Wazovelde, toen krijgers nog de dienst
uitmaakten voor dichters bezit namen
van het landschap, de bochten en de rechte weg.
Nu is alles van toen verschreven tot maximaal
humus op het bleekveld van de taal – komma’s
waartussen geschiedenis vervalst wordt door
dagen van hoop en verlangen dat alles blijft
zoals het zich voordoet, troost voor elke adem
tocht aan het einde waarvan die molen zicht geeft
op een heldere beek die het land van de overkant
scheidt, van weggaan en blijven. Het dondert niet
wat – het vindt ook als je niet wilt dat het gebeurt
gewoon plaats.
(172 woorden inclusief deze)
Wim van Til
week 03 Momentopname 👉
week 04 hier zijn de draken 👉
week 05 Bebouwd natuurlandschap 👉
week 06 Vrij. 👉
(in de gloria)
elastisch in de hoogte
langs een blouse van ferm formaat
met de scholders iets naar achter
voor een rechtop resultaat
richting wat zich dapper kruisigt
al langs den ruggengraad
tot klemvast op het randje
aan weerszijden van de naad;
licht en voorts paraat,
nuchter doch verheven,
en al heel een Hansenleven
nimmer op half zeven.
Eva Schuurman
